Кіріспе

Аргентиналық роман Эрнесто Саботоның "Тоннель" (lang es) - аргентиналық жазушы Эрнесто Саботоның портеньолық суретші Хуан Пабло Кастель және оның бір әйелге деген жеңілтек құмарлығы туралы қараңғы, психологиялық романы. Романның атауы Кастельдің қоғамнан эмоционалды және физикалық оқшаулануының символына сілтеме жасайды, бұл Кастель түрмеде отырып, өзін түсіне алатын жалғыз адамды өлтіруге алып келген оқиғалар тізбегін баяндағанда анық көрінеді. Экзистенциалдық тақырыптарымен ерекшеленетін "Эль Тюнель" 1948 жылы жарық көргеннен кейін Альберт Камю мен Грэм Гриннің жоғары бағасын алды.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Әңгіме басты кейіпкердің өзін "Мария Ирибарнды өлтірген суретші" деп таныстыра бастауымен басталады. Кастельдің мазасыздығы 1946 жылдың күзінде, өзінің жұмысының көрмесінде "Maternidad" ("Аналық") картинасының бір ерекше нәзік деталіне назар аударған әйелді байқағанда басталады. Ол бұл байқауды өте маңызды деп санайды, өйткені бұл суреттің ең маңызды аспектісі ретінде бағалайтын, бірақ оған өзі мен әйелден басқа ешкім назар аудармайды. Көрмеден кетер алдында оған жақындау мүмкіндігін жіберіп, ол келесі бірнеше айды оған деген құмарлықпен өткізеді, оны Буэнос-Айрестің кеңістігінде табудың жолдарын ойлайды және оған не айту керектігін ойлайды. Ақырында, оның жұмыс орны деп санайтын ғимаратқа кіргенін көргеннен кейін, ол суреттегі егжей-тегжейлер туралы одан қалай сұрауға болатынын қарастырады. Ол қызға жақындап, оның есімі Мария Ирибарн екенін біледі. Сурет туралы әңгімелесуден кейін Кастель мен Мария бір-бірін қайта көруге келіседі. Кейіннен оның Аленде есімді соқыр адамға үйленгені және қаланың солтүстік бөлігіндегі Посадас көшесінде тұратыны белгілі болады. Алайда Кастель Мариямен кездесуді жалғастыра бергенде, олардың қарым-қатынасында оның күйеуімен өмір сүруі туралы, неге күйеуінің тегін алмағаны туралы және оның ішкі ойлары туралы, оның қанағаттанарлық жауап бере алмайтын сұрақтар басым болады. Осы байланыссыздықтан Кастелдің маңдайшалық ойлары оны бір-біріне деген сүйіспеншілік туралы барлық қисынсыз күмәндануларға әкеледі. Бұл уайым ол Мариямен бірге Allende-дің туысы Хантерге тиесілі Мар-дель-Платадағы фермаға саяхат жасағанда күшейеді. Атмосфера, басқа қонақ туыстарының қатысуы мен көзқарасы және Хантердің қызғанышын түсінуі Кастелдің параноясына әсер етеді, оны қызмет көрсетуші қызметкерлердің біріне бір сөзден көп емес, ранчодан қашуға мәжбүр етеді. Кастель аймақтан кету үшін станцияда күтіп отырғанда, Мария оның кеткенін біліп, оны тоқтатады деп күтеді. Ол ешқашан келмейді, бұл оның жағымсыз сезімдерін растайды. Буэнос-Айреске оралғаннан кейін Кастель оны Хантермен ұйықтады деп айыптап, жағымсыз хат жазады, ол оны жібергеннен кейін дереу өкініп қалады. Ол ашуланып, бірақ сәттіліксіз пошта қызметкерін куәландырған хатты қайтарып алуға көндіруге тырысады және кейіннен ол тағдырдың өзі оның баратын жеріне жету керек деп шешті. Кейінірек Кастель Мариямен телефон арқылы байланысады: ол онымен қайтадан кездесуге келіседі, бірақ ол оған бұл оларға көп пайда әкелмейтінін және оған көбірек зиян келтіретінін айтады. Ол Буэнос-Айреске келмеген кезде, ол Мария шынымен де күйеуін тек өзімен ғана емес, сонымен қатар Хантермен және басқа ер адамдармен алдап жүрген жезөкше екенін шешеді. Ашулы күйінде ол "эстанияға" барады. Ол қонақтардың үлкен үйден шығып кететінін сыртта жасырын күтеді. Осы арада оның уайым-қайғысы өзі мен Марияның өмір бойы бір-бірінен параллель өткелдермен немесе туннельдермен өтіп жатқанын елестетеді, ал ол "бір ғана туннель, қараңғы және жалғыз: менің, менің барлық балалық шағым, жастық шағым, бүкіл өмірім өткен туннель". Ақырында Кастель үйге кіреді, Марияның бөлмесіне жақындап, оны әлемде жалғыз қалдырғаны үшін айыптайды және оны өлтіреді. Шабуылдан кейін Кастель Альенде кеңсесіне келіп, Хантермен ұйықтағаны үшін Марияны өлтіргенін айтады, бірақ Альенде оның кукольдік мәртебесін жақсы білетінін біледі. Кастельді ақымақ деп қайта-қайта айқайлап, Альенде қайғылы түрде және нәтижесіз Кастельмен күресуге тырысады, ол кетіп, кейін полицияға тапсырады.