Генри Уильям Чандлер: Англиялық классикалық ғалымның өмірі мен еңбектері
Henry William Chandler
Генри Уильям Чандлер (1828-1889) – ағылшын классикасы ғалымы, Оксфордта оқыған, грек және латын тілдерін өте жақсы білген. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын классикалық ғалымы (1828–1889)
English classical scholar (1828–1889)
Генри Уильям Чандлер (31 қаңтар 1828 – 16 мамыр 1889) – ағылшын классикалық ғалымы болған.
Henry William Chandler (31 January 1828 – 16 May 1889) was an English classical scholar.
Өмір
Генри Уильям Чандлер Лондоннан шыққан Роберт Чандлердің жалғыз ұлы болып, 1828 жылғы 31 қаңтарда Лондонда дүниеге келді. Оның алғашқы біліміне көңіл бөлмеді, бірақ Гилдхолл кітапханасында жауапкершілікпен оқып, 1848 жылғы 22 маусымда Оксфордта оқуға түсу үшін қажетті грек және латын тілдерін меңгерді. 1851 жылғы 8 желтоқсанда ол Пемброк колледжінде стипендия алды, ал 1853 жылғы 4 қарашада, бұрынғы жылы «литература және гуманитарлық ғылымдар» бойынша бірінші сыныпта Б.А. дәрежесін алғаннан кейін, колледждің профессоры болып сайланды. 1855 жылы ол магистратураны аяқтады, бірнеше жыл колледжінде лекция оқыды және оқытушылық қызмет атқарды, сондай-ақ 1867 жылдан өмірінің соңына дейін моральдық және метафизикалық философиядан Уэйнфлет профессоры болды. «Ақыл философиясы: күнделікті қателіктерді түзеу» атты тұсаукесерлік лекциясын жариялағаннан кейін, ол ауызша оқытумен шектеліп қалды. Оның сүйікті тақырыбы – «Никомах этикасы», оны ол өткір және ойландыратын тәсілмен баяндады. Ол Аристотель мен оның түсіндірушілерін зерттеуге берілген ғалым ретінде өмір сүрді және шебердің «Фрагменттерінің» басылымы үшін көптеген материалдар жинаған деп есептеледі, бірақ неміс ғалымы Валентин Розе бұл жұмысты одан бұрын аяқтады. 1884 жылы ол Бодлей кітапханасының кураторы болып тағайындалды. Кітапқа құштар болғандықтан, ол қызметке кіріскен кезде, осы құрметті қоймада сақталған сирек кітаптар мен қолжазбаларды беруге қатысты қабылданған тәжірибенің жолын кесті. Оның орнына, ол мәтіндерді фотосуреттеу арқылы көбейтуді ұсынды және, айтуынша, Сэр Ричард Бертон үшін арабша қолжазбаны өз қаражатында көшірген. Ол ғалым ретінде кең, егжей-тегейлі және құпия біліммен және еңбекқорлығымен ерекшеленді. Аристотельдің грек түсіндірушілерін білуде оның теңдесі болған жоқ; ал оның өзінің қабілеттеріне лайық ескерткіш қалдыра алмауының себебі, ішінара оның тым жоғары талапкерлігіне, ішінара созылмалы денсаулығына байланысты болды. Өмірінің көп бөлігінде ол ұйқысыздықтан зардап шекті, ал қартайған шағында хлоралды үлкен мөлшерде қабылдауға әкелетін қате әдетке ұшырады. Ол 1889 жылғы 16 мамырда Пемброк колледжінде өзі қабылдаған прус қышқылының салдарынан қайтыс болды, соның нәтижесінде қайтыс болды деп сот анықтады. Ол кітаптары мен қолжазбаларын Пемброк колледжінің директорының әйелі, миссис Эвансқа қалдырды, ал ол 1889 жылғы 17 қазанда жасалған сыйлық хаты арқылы оларды жеке коллекция ретінде сақтау шартымен колледжге берді.
Henry William Chandler was the only son of Robert Chandler, of London, and was born in London on 31 January 1828. His early education was neglected, but by diligent study in the Guildhall Library he acquired enough Greek and Latin to enable him to matriculate at Oxford on 22 June 1848. On 8 December 1851, he took a scholarship at Pembroke College, of which on 4 November 1853 he was elected fellow, having graduated B. A. (first class in literæ humaniores) in the preceding year. He proceeded M. A. in 1855, was for some years lecturer and tutor at his college, and held the Waynflete professor of moral and metaphysical philosophy from 1867 until his death. After the publication of an inaugural lecture, The Philosophy of Mind: a Corrective for some Errors of the Day, London, 1867, 8vo, he confined himself to oral teaching. His favourite topic was the Nicomachean Ethics, of which his exposition was acute and stimulating. He lived the life of a scholarly recluse, devoted to the study of Aristotle and his commentators, and is understood to have amassed copious materials for an edition of the master's Fragments, in which he was unhappily forestalled by the German scholar, Valentin Rose. In 1884, he was appointed curator of the Bodleian Library. An enthusiastic bibliophile, he began his accession to office by a strong protest against the practice of lending the rare printed books and manuscripts preserved in that venerable repository. By way of alternative, he proposed the reproduction of texts by photography, and is said to have had an Arabic manuscript thus copied for Sir Richard Burton at his own expense. As a scholar, he was distinguished by vast, minute, and recondite learning and immense laboriousness. His knowledge of the Greek commentators on Aristotle was unique; and his failure to leave any monument worthy of his powers was due partly to his extreme fastidiousness, partly to chronic ill health. Throughout the greater part of his life he was a prey to insomnia, which in his later years induced the fatal habit of taking chloral in enormous quantities. He died on 16 May 1889 from the effects, as certified by inquest, of a dose of prussic acid administered by himself at Pembroke College. His books and manuscripts he left to Mrs. Evans, wife of the master of Pembroke, and she by a deed of gift dated 17 October 1889 gave them to the college on condition that they were preserved as a separate collection.