Мария аралы ұлттық паркі – Тасманиядағы тарихи орын. Қылмыскерлер мекендеген, өнеркәсіптік және шаруашылықпен айналысқан арал қазір туристерге тартымды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тасмания аралының ұлттық паркі
Tasmanian island national park
Мария аралының ұлттық паркі Австралияның Тасманиясының шығыс жағалауындағы Мария аралының барлық аумағын қамтиды, Хобарттан 69 км (түзу сызық бойынша) солтүстік-шығысқа қарай немесе Триабүннаға дейін шамамен 90 километрлік жолмен, содан кейін пароммен сапармен жетеді. Аралдың тарихы сан алуан, оның ішінде екі мәжбүрлі еңбек лагерінің кезеңі, екі индустриалды кезең, шаруашылық кезеңі және, ақырында, бүгінгі ұлттық паркіне айналуы бар. Мария аралы - келушілер үшін қасиетті орын, күндізгі немесе түнгі сапармен келгендерге көптеген мүмкіндіктер ұсынады.
Maria Island National Park occupies the whole of Maria Island off the east coast of Tasmania, Australia, 69 km (straight line distance) northeast of Hobart or about 90 kilometres by road to Triabunna followed by a ferry ride. The island has had a mixed history, including two convict eras, two industrial eras, a farming era and, finally, becoming the national park that it is today. Maria Island is a mecca for visitors, providing an array of interests for the daytripper or overnight visitor to the island.
Бірінші сотталушы 182532
Вице-губернатор Артур 1825 жылы Дарлингтонда қылмыстары "қатты айқын емес" деп танылған сотталғандар үшін жазалау орындасын құрды, олар Тасманияның батыс жағалауындағы әйгілі Маккуори порты қонысына жіберілмейтін болды. 1825 жылғы наурыз айында лейтенант Питер Мердок басқаруындағы сарбаздардың шағын тобы мен елу ер адам тұтқын "Принц Леопольд" кемесімен аралға келді. Алғашқыда тұрғын үйлер ағаш және қабықтан жасалған шатырлар болды. Тамыз айында майор Томас Лордтың жаңа командир болып келуінен кейін, аралда жасалған кірпіштер мен теңіз жартастарынан қазылған құмтаспен көбірек тұрақты ғимараттар салынды. Коммиссариат дүкені (1825) және жазалау мекемесі (1830) бүгінге дейін сақталған және осы кезеңнен қалған жалғыз ғимараттар болып табылады. Мата, жамылғы, аяқ киім жасау, былғары өңдеу, ағаш кесу және керамика сияқты өнеркәсіптер дамыды. Жиі қашу әрекеттері, тәртіптің әлсіздігі туралы шағымдар және 1830 жылы Порт-Артурдың ашылуы 1832 жылы осы қонысты тастап кету туралы шешімге әкелді.
Lieutenant Governor Arthur established a penal settlement at Darlington in 1825 for convicts whose crimes were not of 'so flagrant a nature' that they should be sent to the notorious Macquarie Harbour settlement on Tasmania's west coast. A small party of soldiers under the command of Lieutenant Peter Murdoch, and fifty male prisoners, arrived at the island aboard the ship Prince Leopold in March 1825. Initially housing was log and bark huts or tents. After the arrival of a new Commandant, Major Thomas Lord, in August, more permanent buildings were erected using bricks made on the island and sandstone excavated from the sea cliffs. The commissariat store (1825) and the penitentiary (1830) can still be seen today and are the only surviving buildings from this era. Industries such as cloth, blanket and shoe making, tanning, timber cutting, and pottery were fostered. Frequent escape attempts, complaints about relaxed discipline and the opening of Port Arthur in 1830 led to the decision to abandon the settlement in 1832.
Екінші тұтқын 184250
1842 жылы екінші сотталғандар дәуірі басталды. 1840-шы жылдардағы сынақ мерзімі жүйесі бойынша сотталғандар жеке қызметтен алынып, мемлекеттік станцияларда топтастырылды. Сынақ станциялары Дарлингтон мен Пойнт Лесуэрде (Дарлингтоннан оңтүстік-оңтүстік-батысқа қарай 10 шақырым жерде, сондай-ақ Лонг Пойнт деп те аталады) құрылды. Сотталғандар үшін ауыл шаруашылығы жұмысы маңызды бағыт болды, әсіресе көптеген егістіктерді күтіп ұстау қажет болды. Дарлингтондағы шенеуніктер мен 600 ер адам сотталғандар бұрынғы сотталғандар дәуірінен қалған ескі және өзгертілген ғимараттарда орналастырылды, сонымен қатар жаңа ғимараттар да салынды. Тығыздық және жарамсыз ғимараттар үнемі туындайтын мәселелер еді.
The second convict era commenced in 1842. Under the probation system of the 1840s, convicts were withdrawn from private service and grouped together in government stations. Probation stations were established at Darlington and Point Lesueur (10 kilometres south southwest of Darlington and also known as Long Point). Agricultural work was a key activity for convicts, particularly as there were in excess of of crops to maintain. Officials and 600 male convicts in Darlington were housed in old and altered structures re used from the first convict era, and new buildings were also erected. Overcrowding and ill adapted buildings were constant problems.
Бірінші өнеркәсіптік дәуір 188896
Мария аралының шарап және жібек өндіру, жеміс өсіру және туристік даму мүмкіндіктері итальяндық кәсіпкер Диего Бернакиді қызықтырды. 1884 жылы Бернаки Тасмания үкіметінен аралды ұзақ мерзімге жалға алды және «Мария аралы компаниясы» құрылды. Бернаки Дарлингтонды «Сан-Диего» деп атады, ал шағын қала көп ұзамай түрлі ұлттан 250-ден астам тұрғынға толы болды. Бернаки аралдағы әктас кендерін пайдаланған шағын цемент зауытын ашты. 1888 жылы аспаздық, бильярд және тұруға арналған бөлмелері бар «Гранд-отель» ашылуымен арал демалыс орны және санаторий ретінде жарнамаланды. Осы кезеңде «Он екі апостол» деп аталған жұмысшылардың коттедждері қатары және бұрынғы сотталғандардың жеке жатақ бөлмелерінен алынған кірпіштермен салынған алты террасалы коттедж салынды. Ескі түрме ғимараттарының бір бөлігі жұмысшылар, басқарушылар және дүкендерге бейімделді. Бернаки отбасы біраз уақыт бұрынғы діни тәрбиешінің үйінде тұрды. Екінші соттық кезеңдегі 208 жатақтан тұратын ғимарат қиратылып, кірпіштері басқа ғимараттар мен жолдар салуға қолданылды. Бүгінде осы ғимараттың тек екі ғана суреті сақталған. Бернаки ынталы болғанымен, 1892 жылы «Мария аралы компаниясы» таратылды. Бернаки аралдың цемент өнеркәсібін дамытып, осы мақсатта жаңа компания құрды. Бірақ ол көп ұзаққа соқпады, 1896 жылы Бернаки отбасымен бірге Мельбурнге, содан кейін Лондонға кетіп қалды. Кейін туристер аралға баруын жалғастырды, онда Роза Адкинс бұрынғы Кофе сарайында пансионат ашты.
Maria Island's potential for wine and silk production, fruit growing and tourist developments attracted an Italian entrepreneur, Diego Bernacchi. In 1884 Bernacchi secured a long term lease of the island from the Tasmanian Government and the 'Maria Island Company' was formed. Bernacchi renamed Darlington "San Diego", and the little town soon had in excess of 250 residents of a variety of different nationalities. Bernacchi established a small cement works which made use of the island's limestone deposits. The opening of the Grand Hotel in 1888, complete with dining, billiard and accommodation rooms, saw the promotion of the island as a pleasure resort and sanatorium. Also constructed during this era were the Coffee Palace, a row of workers' cottages known as the 'Twelve Apostles' and six terraced cottages, built using bricks from the demolished convict separate apartment cells. Some of the old convict buildings were re modelled to house workers, managers and shops. Bernacchi's family resided in the old religious instructor's house for a time. The 208 cell apartment block from the second convict era was demolished and the bricks used to build other buildings and roads. Only two photographs exist today of this building. Although Bernacchi was enthusiastic, the Maria Island Company went into liquidation in 1892. Bernacchi promoted the island's cement industry and formed a new company for that purpose. It was short lived, and in 1896 Bernacchi and his family left for Melbourne, and subsequently London. Afterwards, tourists continued to frequent the island where Rosa Adkins ran a boarding house in the former Coffee Palace.
Екінші өнеркәсіптік дәуір 192530
Диего Бернаки Мария аралына қайтып келді, әктас қоймаларын цемент өндіру үшін пайдалануға және бастапқы жоспарларын кеңейтуге бейілді. 1920 жылы Ұлттық Портленд цемент компаниясы құрылды. 1923 жылғы жылдық есептен 189 метрлік (620 фут) жаңа пирс салынғаны және ғимараттар салынып жатқаны, оның ішінде 61 метрлік (200 фут) биіктіктегі темір бетонды түтін құбыры болғаны белгілі болды. Темір жол әктасты заводқа тасыды. Копенгаген мен Лондоннан 125 000 фунт стерлингтен астам құнды жабдықтар әкелінді. Завод 1924 жылдың ақпан айында ресми түрде ашылды. 500-ге жуық тұрғын үшін қоғамдық өмір гүлденді. Әлеуметтік және спорттық клубтар құрылды, би кештері өткізілді және ескі шіркеу кинотеатр ретінде қолданылды. Қызметкерлердің балалары үшін мектеп салынды. Сол кездегі мектеп директорының үйі қазір Рейнджер кеңсесі болып табылады. Өкінішке орай, заводта өндіріс мәселелері ерте кезеңнен-ақ туындады, және Ұлы депрессияның салдарымен бірге 1930 жылы қызмет тоқтатылды.
Diego Bernacchi returned to Maria Island, determined to exploit the limestone deposits for cement and expand on his initial plans. The National Portland Cement Company Ltd was formed in 1920. The annual report for 1923 revealed that a new 620 feet (189 m) pier had been constructed and that buildings were being erected, including a 200 feet (61 m) high chimney stack of reinforced concrete. A railway line conveyed limestone to the works. Machinery worth over £125,000 had been imported from Copenhagen and London. The works were officially opened in February 1924. Community life prospered for the 500 or so residents. Social and sports clubs sprang up, dances were held and the old chapel was used as a cinema. A school was erected for the employees' children. The schoolmaster's house of this period is now the Ranger's Office. Unfortunately, production problems were experienced at the works from an early stage, and together with the effects of the Great Depression, caused the cessation of business in 1930.
1930-1972 жылдардағы шаруашылық кезең
Екінші өнеркәсіптік дәуір аяқталғаннан кейін Мария аралы бірнеше шаруа отбасының тыныш мекеніне айналды. Атап айтқанда, Адкинс, Френч, Хауэлл, Роби, Хант және Хейг отбасылары аралда көп жылдар бойы тұрды. Әсіресе Адкинс отбасының аралмен байланысы ең ұзақ, олардың төрт буыны 1880 жылдардан бастап 1960 жылдарға дейін аралды өз үйі деп санады. Осы отбасылардың есімдері арал тарихында ғимараттар, шаруашылықтар немесе олардың аттарымен байланысты жерлер арқылы мәңгі сақталды. Оларға Адкинс үйі (жақында өртенді), Френч шаруашылығы, Роби шаруашылығы, Хант коттеджі, Хауэлл шаруашылығы және Хейг шаруашылығы (жері ғана сақталған) кіреді. Тасмания үкіметі аралды ұлттық саябақ деп жариялауға дайындық үшін жер иелерінен жылжымайтын мүлікті сатып ала бастағанда шаруашылық тоқтатылды.
After the conclusion of the second industrial era, Maria Island became a quiet home to a few farming families. In particular, the Adkins, French, Howell, Robey, Hunt and Haigh families spent many years on the island. The Adkins family in particular have a longer association with the island than any other name, with four generations of them calling the island home commencing in the 1880s and continuing until the 1960s. A number of these families' names are cemented into the island's history by having buildings, farms or sites that still have their name. These include the Adkins' house (burnt down in recent years), French's Farm, Robey's Farm, Hunt's Cottage, Howell's Farm and Haigh's Farm (site only). Farming ended when the Tasmanian Government began purchasing properties from their owners in preparation for declaring the island a national park.
Ұлттық парк 1972
1972 жылы Мария аралы ұлттық парк деп жарияланды. 1960 жылдардың соңынан бастап аралға әртүрлі жануарлар, соның ішінде сүтқоректілер мен құстар, мысалы, Кейп Баррен қаздары және эмулар (Австралия материгінен) қоныстандырылды. 1980 жылдардың басына қарай эмулардың саны шамамен 20-30-ға жетті, сол кезде олар келушілерге қауіпті екені анықталды және оларды жоюға әрекеттер жасалды. Соңғы эму 1994 жылы кенгуруларды қырқу кезінде атылған деп саналады. Одан бері олар көрінбеді. Аралдың алғашқы рейнджері Рекс Гетенби болды. Арал ұлттық парк болып жарияланғанға дейін, көптеген тарихи цемент зауыттарының ғимараттары қауіпті деп есептелгендіктен, туристерге қауіп төндіретініне үкіметтің алаңдауы себеп болды. Осы кезде мұндай ғимараттар көбінесе тарихи маңызы бар деп есептелмеген.
In 1972 Maria Island was declared a national park. From the late 1960s various species of fauna were released onto the island, including mammals and birds such as Cape Barren geese and emus (from mainland Australia). Emu numbers increased to an estimated 20 30 by the early 1980s, by which time it was decided they were a risk to visitors and efforts were made to eradicate them. The last emu is thought to have been shot during the first of the Kangaroo culls in 1994. They have not been sighted since. The island's first ranger was Rex Gatenby. Prior to the island being declared a national park, many of the historical cement works buildings were demolished due to the danger the government thought the buildings would present to tourists. At this time such buildings were not generally considered historically significant.
Тарих және табиғат
Мария аралының тарихи және табиғи байлықтары көптеген туристерді қызықтырады. Өнеркәсіптік және соттылар тұрған ғимараттар мен қираған орындарынан басқа, табиғи ерекшеліктері мен көптеген жаяу серуендеу жолдары бар. Мария тауы – аралдың ең биік нүктесі, 711 метр биіктікте. Аралдың солтүстік жағындағы Бишоп пен Клерк шыңдарына барып-қайту шамамен төрт сағатты алады. Дарлингтонның оңтүстігінде құмтастан жасалған, "Суреттелген жарлар" деп аталатын жарлар орналасқан. Дарлингтоннан солтүстікке қарай 30 минуттық жаяу жолмен Фоссил шығанағында орналасқан, қазбаларға толы Фоссил жарларын кездестіруге болады.
The historical and natural assets of Maria Island attract many tourists. As well as the industrial and convict buildings and ruins, there are natural features and many walks. Mount Maria is the island's highest peak at 711 metres and is approximately a six hour return walk. Bishop and Clerk, a peak at the island's northern end, is about a four hour return walk. The sandstone cliffs known as the Painted Cliffs are just south of Darlington. About 30 minutes' walk north of Darlington are the Fossil Cliffs, located in Fossil Bay and packed with fossils.
Жануарлар
Арал BirdLife International ұйымымен маңызды құс аймағы (IBA) ретінде анықталды, себебі ол жойылып бара жатқан жылдам қанатты тотықұстардың және қырық дақты пардалоттардың көп санын, сондай-ақ Тынық мұхиты шаяндарының әлемдік популяциясының 1% астамын, және Тасманияның эндемикалық құс түрлерінің басым бөлігін қамтиды. Кейп-Баррен қаздары, шығыс сұр кенгурулары, шығыс бетонгтары және басқа да бауқұйрықтар аралда көптеп кездеседі. Көбінесе уомбаттарды кез келген жерде көруге болады. Тасманияның үш түрі жылан аралда таралған: жолбарыс жыланы, жазық жердегі мыс басты жылан және ақ ерін жыланы.
The island has been identified by BirdLife International as an Important Bird Area (IBA) because it supports significant numbers of endangered swift parrots and forty spotted pardalotes, over 1% of the world population of Pacific gulls, as well as populations of most of Tasmania's endemic bird species. Cape Barren geese are common on the island, as are eastern grey kangaroos, eastern bettongs and other marsupials. Common wombats can be seen almost anywhere. Tasmania's three species of snake are all found on the island: the tiger snake, lowland copperhead and white lipped snake.
Теңіз ерекшеліктері
Мария аралы ұлттық паркі аралдың солтүстік жағалауындағы Фоссил шығанағынан батыс жағалауындағы Ретрэн-пойнтқа дейін, жағалаудан бір километрге дейін созылатын теңіз аймағын қамтиды. Суреттелген жартастардың оңтүстік-батысында, парктің теңіз бөлігінен тыс жерде, 2007 жылы қолданыстан шығарылған жағалау кемесі суға батырылып, су астындағы риф құрылды. Аралдың төңірегінде көптеген кеме қазалары да бар.
Maria Island National Park includes a marine area which stretches from Fossil Bay on the northern coast of the island to Return Point on the west coast, and extends up to a kilometre offshore. South west of the Painted Cliffs and just outside the marine section of the park, a disused coastal trader was sunk in 2007 to form a dive reef. There are also numerous shipwrecks around the island.
Келушілер үшін қолайлы жағдайлар
Аралда дүкендер жоқ. Бір күндік сапарға келсеңіз де, немесе ұзақ уақытқа қалсаңыз да, барлық құрал-жабдық пен керек-жарақтарды өзіңізбен алып келуіңіз керек. Дарлингтон қаласында құбырлы су және резервуарлардағы су бар. Дарлингтон, Френч фермасы, Роби фермасы және Encampment Cove-да кемпинг алаңдары орналасқан. Френч фермасы, Encampment Cove және Роби фермасы кемпингтерінде резервуарлардағы су бар. Дарлингтоннан оңтүстікке қарай аттанғанға дейін осы резервуарлардағы су туралы рейнджерлерден кеңес алу қажет. Дарлингтон қаласында бұрынғы түрме жатаққа айналдырылған, әр бөлмеде қабатты төсек пен пеш бар. Дарлингтон қаласында душ бар. Сондай-ақ Дарлингтон қаласында келушілерге арналған газ барбекюлері де бар.
There are no shops on the island. Regardless of whether you visit for a day or a longer stay, all equipment and supplies need to be taken with you. Darlington has both reticulated and tank water. There are also camping areas at Darlington, French's Farm, Robey's Farm and Encampment Cove. The French's Farm, Encampment Cove and Robey's Farm campsites have tank water. Rangers should be consulted about the supply of water in these tanks prior to venturing south from Darlington. In Darlington, the former penitentiary has been converted into accommodation, with each room containing bunk beds and a wood heater. There are showers at Darlington. Also at Darlington there are gas barbecues for visitors.