Ресейдің ұлы князі Константин Константинович: өмір және шығармашылығы
Grand Duke Konstantin Konstantinovich of Russia
Ресейлік ұлы князь Константин Константинович (1858-1915) – Николай I немересі, ақын, драматург. «К.Р.» псевдонимімен жазған, өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей патшасы және жазушысы (1858–1915)
Russian royal and writer (1858–1915)
Ресейдің Ұлы князі Константин Константинович (22 тамыз 1858 – 15 маусым 1915) – Ресей императоры Николай I-нің немересі, сонымен қатар белгілі ақын және драматург. Ол «К. Р.» псевдонімімен, яғни Константин Романов есімінің және әкесінің есімінің бас әріптерімен жазды.
Grand Duke Konstantin Konstantinovich of Russia (; 22 August 1858 – 15 June 1915) was a grandson of Emperor Nicholas I of Russia, and a poet and playwright of some renown. He wrote under the pen name "K. R.", initials of his given name and family name, Konstantin Romanov.
Ерте өмір
Ресейдің Ұлы князі Константин Николаевич пен оның әйелі Саксония-Альтенбургская ханшайымы Александраның төртінші баласы, Ұлы княз Константин 1858 жылғы 22 тамызда (ескі стиль бойынша 10 тамыз) Санкт-Петербург губернаторлығының Царскосельский уезіндегі Стрельнадағы Константин сарайында дүниеге келді (қазіргі Санкт-Петербургтің бір бөлігі). Оның үлкен әпкесі, Ұлы герцогиня Ольга 1867 жылы грек патшасы Георг I-ге тұрмысқа шықты. К.Р. бала кезінен-ақ Романдықтар әулетінің ұлдарына қажетті әскери тәрбиеден гөрі әдебиетке, өнерге және музыкаға көбірек қызығушылық танытты. Дегенмен, Ұлы княз Ресей императорлық теңіз флотына қызмет етуге жіберілді. К.Р. оған риза болмады және теңіз күштерінен кетіп, Император гвардиясының элиталық Измайловский полкіне қосылды, онда ол өзінің еңбегімен көзге түсті.
The fourth child of the Grand Duke Konstantin Nikolayevich of Russia and his wife Princess Alexandra of Saxe Altenburg, Grand Duke Konstantin was born on 22 August 1858 [O. S. 10 August 1858] at the Constantine Palace, in Strelna in the Tsarskoselsky Uyezd of Saint Petersburg Governorate (now part of Saint Petersburg). His eldest sister Grand Duchess Olga married King George I of the Hellenes in 1867. From his early childhood KR was more interested in letters, art, and music than in the military upbringing required for Romanov boys. Nevertheless, the Grand Duke was sent to serve in the Imperial Russian Navy. KR was unsatisfied, and left the navy to join the elite Izmailovsky Regiment of the Imperial Guard, where he served with distinction.
Қоғамдық өмір
К.Р. орыс өнерінің де меценаты болды, сонымен қатар өзі де суретшілікпен айналысты. Дарынды пианист, Ұлы князь Ресей музыкалық қоғамының төрағасы болды және Чайковскийді ең жақын достарының бірі санайтын. Бірақ К.Р. ең алдымен әдебиетке ден қойған адам еді. Ол бірнеше орыс әдеби қоғамдарын құрды. Шет елдік шығармаларды (Шиллер мен Гёте сияқты) орыс тіліне аударды, әсіресе Гамлеттің орыс тіліндегі аудармасымен мақтан тұтты. К.Р. өзі де шебер ақын және драматур болды, сонымен қатар пьесаларын қоюға да үлкен қызығушылық танытты. Ұлы князь өзінің соңғы пьесасы – "Иудея патшасы" спектаклінде де ойнады, онда Ариматеялық Жүсіптің рөлін сомдады. Ұлы княздың өнерге деген құштарлығы мен міндеткерлігі Александр III және Николай II-ге ұнады. Біріншісі К.Р.-ды Ресей ғылым академиясының президенті, ал кейіннен барлық әскери колледждердің бастығы етіп тағайындады. 1902 жылы ол Швеция Корольдік ғылым академиясының құрметті мүшесі аталды, бұл оның швед-орыс шекаралық комиссиясын басқарғандығымен байланысты болды. К.Р. және оның әйелі Николай II және императрица Александрамен жақын қарым-қатынаста болған Романовтардың аз ғана тобының ішінде болды, олар К.Р.-дың отбасына деген адалдығына риза болды, бұл көптеген басқа Ұлы княздардың босқимдығынан гөрі ыңғайлырақ болды. Ол сондай-ақ Ұлы герцогиня Елизаветаның жақын досы болды және ол Ресейге алғаш рет үйленуге келгенде оған деген құрметін білдіретін өлең жазды. Ол сондай-ақ Елизаветаның күйеуі, террористтердің бомбасынан қаза тапқан Сергей Александровичтің жерлеу рәсіміне қатысу үшін Мәскеуге барған императорлық отбасының санаулы мүшелерінің бірі болды.
KR was both a patron of Russian art and an artist in his own right. A talented pianist, the Grand Duke was Chairman of the Russian Musical Society, and counted Tchaikovsky among his closest friends. But KR was first and foremost a man of letters. He founded several Russian literary societies. He translated foreign works (including Schiller and Goethe) into Russian, and was particularly proud of his Russian translation of Hamlet. An accomplished poet and playwright, KR also took great interest in the direction of his plays. The Grand Duke actually appeared in his last play, "King of Judea," playing the role of Joseph of Arimathea. The Grand Duke's artistic slavophilism and devotion to duty endeared him to both Alexander III and Nicholas II. The former appointed KR as President of the Russian Academy of Sciences, and later as Chief of All Military Colleges. He was also made an honorary member of the Royal Swedish Academy of Sciences in 1902, with reference to his chairmanship of a Swedish Russian surveying commission. KR and his wife were among the relatively few Romanovs on intimate terms with Nicholas II and the Empress Alexandra, who found KR's devotion to his family a welcome respite from the playboy lifestyle of many of the other Grand Dukes. He was also a close friend of the Grand Duchess Elizabeth and wrote a poem about her expressing his admiration when she first came to Russia to be married. He was also one of the few members of the Imperial Family to go to Moscow to attend the funeral of Elizabeth's husband, Grand Duke Sergei Alexandrovich, who was killed by a terrorist's bomb.
Жыныстық қатынас
KR-дің қоғамдық өмірі үлгілі, адал (тіпті консервативті) болғанмен, жеке өмірінде зор күйзеліс болды. Егер KR-дың өлімінен ұзақ соң жарық көрген, өте ашық күнделіктері болмағанда, әлем тоғыз баланың әкесі, ең нәзік туындыларын жазған Ұлы герцогтың гомосексуалистік сезімдермен күрескенін білмейтін болар еді. Бұрын айтылғандай, KR-дың алғашқы гомосексуалистік тәжірибелері Императорлық гвардияда болды. Ұлы князь өз сезімдерін басуға тырысты. Бірақ әйеліне деген махаббатына қарамастан, KR жоғары мәртебелі адамға ұсынылатын құштарлықтан қашқақтауға шама келтірмеді. KR күнделігінде 1893 және 1899 жылдар аралығында өзі "басты күнәсі" деп атаған нәрседен аулақ болғанын жазды. Бірақ жетінші баласы дүниеге келгеннен кейін, KR Санкт-Петербургтегі еркектерге арналған үйлердің тұрақты қонағына айналды. 1904 жылы ол күнделігінде: "Жаяулы аттыма жол көрсеттім, монша үйінен өттім. Тіке жүре жаздадым, бірақ Певческий көпіріне жетпей, кері қайтып, ішке кірдім. Осылай, көп күш жұмсамай, тағы да бір құмарлыққа берілдім" деп жазды. Қарсылық көрсету мен құмарлыққа бой ұсыну KR-дың күнделіктерінде жиі кездесетін тақырып. Олег ханзада немістермен шайқаста қаза тапты. Келесі наурыз айында оның күйеу баласы Багратион Мухранский Кавказ майданында қаза болды. Бұл қайғылы жайттар KR-дың денсаулығы мен рухын сызды, ол 1915 жылдың 15 маусымында [ескі стиль бойынша 2 маусым 1915 жыл] қайтыс болды.
As exemplary and dedicated (and even conservative) as KR's public life was, his private turmoil was intense. Had it not been for the publication of KR's strikingly candid diaries long after his death, the world would have never known that this most prolific of Grand Dukes, the father of nine children, was tormented by his homosexual feelings. As mentioned, KR's first homosexual experiences occurred in the Imperial Guards. The Grand Duke made great efforts to repress his feelings. But despite his love for his wife, KR could not resist the temptations offered to a person of his exalted state. KR claimed in his diary that between 1893 and 1899 he remained away from the practice of what he called his "main sin." Yet by the birth of his seventh child, KR had become a steady visitor to several of the male brothels of St. Petersburg. In 1904 he wrote in his diary that he "ordered my coachman to go, and continued on foot past the bath house. I intended to walk straight on But without reaching the Pevchesky Bridge, I turned back and went in. And so I have surrendered again, without much struggle, to my depraved inclinations." The cycle of resistance and capitulation to temptation is a common theme of KR's diaries. Prince Oleg, was mortally wounded fighting against the Germans. The following March, his son in law Prince Bagration Muhransky was killed on the Caucasus front. KR's health and spirit were broken by these blows, and he died on 15 June 1915 [O. S. 2 June 1915].
Ресей революциясынан кейінгі КР отбасының тағдыры
1917 жылы қазанда большевиктер билікті басып алғаннан кейін Иоанн, Гавриил, Константин және Игорь князьдер тұтқындалды. Князь Гавриил денсаулығына байланысты Петроградта қалды, ал қалған үш князь Оралдағы Алапаевск қаласына жер аударылды. Олар онда бірнеше ай бойы түрмеде отырды, бірге олармен әйгілі герцогиня Елизавета Федоровна, герцог Сергей Михайлович және князь Владимир Палей де болды. 1918 жылдың 17-18 шілдесіне қараған түні (Екатеринбургте II Николай мен оның отбасы өлімге кесілгеннен кейін 24 сағат өткен соң) Алапаевск түрмесіндегілер большевиктердің қолынан қаза болды. Олардың мәйіттерін Ақ әскер тастап кетілген шахтадан тауып, Қытайдағы Пекин қаласының жанындағы шейіттер шіркеуіне қайта жерледі. Князь Гавриил Максим Горькийтің араласуы арқасында түрмеден босатылды, Горький бұрын бірнеше Романовтарды құтқаруға тырысқан еді. Гавриил және оның әйелі (олар революциядан кейін үйленген) эмиграцияға кетіп, Парижге қоныстанды, Гавриил 1955 жылы қайтыс болды. Жесір княгиня Татьяна балаларымен бірге Румынияға, содан кейін Швейцарияға қашып кетті. Кейін ол монах болып, 1979 жылы Иерусалимде қайтыс болды, ол Зәйтүн тауындағы православиелік монастырьдің игумені болған. КР-дің әйелі мен екі кіші баласы, князь Георгий мен княгиня Вера соғыс жылдарында, Уақытша үкіметтің тұрақсыз кезеңінде және қазан революциясынан кейін Павловскіде қалды. 1918 жылдың күзінде большевиктер швед патшайымының шақыруымен оларды кемемен Швецияға (Ångermanland кемесімен, Таллин арқылы Хельсинкиге, ал Мариехамн арқылы Стокгольмге) жіберуге рұқсат берді. Стокгольм портында олар князь Густав Адольфпен кездесті, ол оларды патша сарайына алып барды. Елизавета Маврикевна, Вера және Георгий келесі екі жылды Швецияда өткізді, алдымен Стокгольмде, содан кейін Салтсёбаденде тұрды. Бірақ Швеция олар үшін тым қымбат болғандықтан, олар Бельгия корольі Альберт I-нің шақыруымен Бельгияға, содан кейін Германияға көшіп, Альтенбург қаласына қоныстанды, онда 30 жыл тұрды, тек бірнеше жыл Англияда болды. Елизавета 1927 жылдың 24 наурызында Лейпцигте рактан қайтыс болды. Князь Георгий 1938 жылы Нью-Йоркте қайтыс болды. Княгиня Вера Германияда тұрды, бірақ Совет әскерлері елдің шығыс бөлігін басып алғаннан кейін Гамбургке қашып, 1951 жылы АҚШ-қа көшіп, 2001 жылы Нью-Йорктегі Ньяк қаласында қайтыс болды.
The Princes Ioann, Gavriil, Konstantin, and Igor were all arrested after the Bolshevik seizure of power in October 1917. Prince Gavriil was kept in Petrograd due to illness, but the other three princes were deported to Alapaevsk, a small town in the Urals. There they were imprisoned for some months, together with the Grand Duchess Elizaveta Feodorovna, Grand Duke Sergei Mikhailovich, and Prince Vladimir Paley. On the night of 17–18 July 1918 (24 hours after the execution of Nicholas II and his immediate family in Ekaterinburg), the Alapaevsk prisoners were executed by their Bolshevik captors. Their bodies were recovered from an abandoned mine shaft by the White Army, and reburied in the Church of the Martyrs near Beijing, China. Prince Gavriil was released from prison through the intercession of Maxim Gorki, who had unsuccessfully tried to save several other Romanovs. Gavriil and his wife (whom he had married after the Revolution) emigrated and settled in Paris, where Gavriil died in 1955. The widowed Princess Tatiana fled to Romania and later to Switzerland with her children. She eventually became a nun, and died in Jerusalem in 1979, where she had been Abbess of the Orthodox Mount of Olives Convent. KR's wife and two youngest children, Prince George and Princess Vera, remained at Pavlovsk throughout the war, the chaotic rule of the Provisional Government, and after the October Revolution. In the fall of 1918, they were permitted by the Bolsheviks to be taken by ship to Sweden (on the Ångermanland, via Tallinn to Helsinki and via Mariehamn to Stockholm), at the invitation of the Swedish queen. At Stockholm harbor they met prince Gustaf Adolf who took them to the royal palace. Elizaveta Mavrikievna and Vera and Georgi lived for the next two years in Sweden, first in Stockholm then in Saltsjöbaden; but Sweden was too expensive for them so they moved first to Belgium by invitation of Albert I of Belgium, and then to Germany, settling in Altenburg where they lived 30 years, except for a couple of years in England. Elizaveta died of cancer on 24 March 1927 in Leipzig. Prince Georgi died in New York City in 1938. Princess Vera lived in Germany until Soviet forces occupied the east part of the country, she fled to Hamburg and in 1951 she moved to United States and died there in 2001, in Nyack, New York.