Солтүстік Кореядағы Адам Құқығы Бұзушылықтары: Немецтің Көзімен

Кіріспе

Неміс белсендісі (1958 жылы туған) Норберт Вольерцен (1958 жылдың 10 ақпанында Дюссельдорф қаласында туған) – неміс дәрігері және адам құқықтарын қорғайтын белсенді.

Мансап

Солтүстік Кореяда 1999 жылдан 2001 жылға дейін Вольерцен үкіметтік емес ынтымақтастық ұйымы – Cap Anamur комитетімен бірге медициналық қызмет көрсетті. 1999 жылдың тамызында ол және тағы бір көмекші қызметкер Франсуа Ларж, Хэжу қаласындағы (Оңтүстік Хванхэ провинциясы) трактор зауытының жұмысшысы Пак Джонг Тэге терілерін сыйлады. Пак Джонг Тэ денесінің үштен екі бөлігін күйдіріп, үш рет тері егу операциясынан өткен болатын. Осы үлесі үшін Вольерцен сол айдың соңында Жоғарғы Халық Ассамблеясының вице-президенті Ян Хён Соп қатысқан салтанатты шарада Корея Халық Демократиялық Республикасының Достық медалін алды. Оған ел бойынша еркін жүріп-қонып, саяхаттауға мүмкіндік беретін арнайы рұқсат берілді, бұл шетелдік үшін өте сирек кездесетін жағдай еді. Жедел жәрдем дәрігері ретінде ауылдық жерлерге барып, қарапайым солтүстіккореялықтардың аурулары мен жарақаттарын емдеген кезде ол денсаулық сақтау жүйесінің дерлік жоқ болуымен, өте кедейлікпен және Солтүстік Кореядағы саяси түрмелер желісінің күшеюімен күресті. Бұл түрмелер азаматтардан жиналған қаражатты Пхеньянға негізделген әскери және сол кезде Ким Чен Ир басқарған Кореяның Еңбек партиясына бағыттап отырды. Жасырын түсірілген камералар арқылы ол Солтүстік Кореядағы адам құқықтарының кең ауқымды бұзылуын көрсететін суреттер мен бейнежазбаларды алды. Әсіресе, жаппай аштық саяси құрал ретінде пайдаланылды. Ол адам құқықтарының бұзылуына қатысты дәлелдерді жинап, АҚШ Конгресінің өкіліне тапсырды, осыдан кейін ол бақылауға алынды. Бұған қарамастан, Вольерцен Солтүстік Корея үкіметіне қарсы айқын сөздерін жалғастырды, бірақ үкімет оған шыдамынан шығып, 2001 жылдың қаңтар айында елден кетуге мәжбүр етті. Отанына оралғаннан кейін көп ұзамай ол Солтүстік Кореядағы тәжірибесі туралы сұхбат берді, оған Солтүстік Корея үкіметі наразылық білдірді. Солтүстік Корея үкіметі оны психикалық тұрақсыздықтан зардап шегетін, адал емес және ақпаратты манипуляциялайтын адам ретінде көрсетті. Оның әйелі, оның Кимге қарсы белсенді ретінде Оңтүстік Кореяда қалу шешіміне наразылық білдіріп, одан ажырасып, балаларын серіктесімен бірге тәрбиелеп отыр. 2003 жылы Вольерцен: "Әйелім мені отбасымды бағуға немқұрайлы болғаным үшін кінәлады. Ол менің көзқарастарым, мақсаттарым мен жобаларым маған отбасымнан да қымбат екенін айтты. Кейін оның дұрыс айтқанын түсіндім. Мен отбасымды құрбан етуге дайын емеспін. Бірақ әйелім мен оның серіктесі балаларыма жақсы қарап, олардың қауіпсіздігі мен денсаулығына кепілдік беретініне сенемін. Бірақ Солтүстік Кореядағы балалардың жағдайы одан да қиын", – деді. Ол 2004 жылы жарық көрген "Солтүстік Кореяның ішінде: Ақымақ жердің күнделігі" атты кітабын жазды. Бұл кітап бұрын 2001 жылы Жапонияда Мидори Сеги аудармасында жарияланған болатын.

In North Korea from 1999 to 2001, Vollertsen practiced medicine with the Cap Anamur Committee, a non governmental cooperation organization. In August 1999, he and Francois Large, another aid worker, donated their skin to Pak Jong Thae, a tractor factory worker in Haeju, South Hwanghae, who had suffered burns on over three quarters of his body and underwent three skin grafting operations. In recognition of his contribution, Vollertsen received the official Democratic People's Republic of Korea's Friendship Medal for his humanitarian assistance later that same month, in a ceremony which was attended by Supreme People's Assembly vice president Yang Hyong Sop. He was also given a pass that allowed him to travel through the country freely, which was very unusual for a foreigner. As he traveled in his capacity as an emergency physician, visiting the countryside and tending to the illnesses and injuries which common North Koreans were suffering from, he struggled with a nearly non existent healthcare system, abject poverty and growing proof of a network of political prisons in North Korea that enforced the flow of wealth from the citizenry to the Pyongyang based military and the Workers' Party of Korea which was then headed by Kim Jong Il. Using smuggled cameras, he obtained photos and films of flagrant, large scale human rights violations in North Korea. In particular, mass starvation was used as a tool of political control. He began to collect evidence of human rights abuses, which he passed to a visiting United States Congress man, an act for which he was put under surveillance. Despite this, Vollertsen continued to speak out against the North Korean government, which soon lost its patience with him and forced him to leave North Korea in January 2001. Soon after returning home, he gave an interview about his experiences in North Korea, which the North Korean government denounced. The North Korean government has portrayed him as a dishonest media manipulator who is suffering from mental instability. His wife, reacting to his decision to stay in South Korea as an anti Kim activist, divorced him and she is raising their children with a partner. In 2003, Vollertsen stated, "My wife blamed me for not taking care of my family. She said my vision, my goals, my projects, were worth much more to me. And afterwards, I realised she was right. I do not want to sacrifice my family. But I know my wife and her partner are taking care of my children, and that they are safe and healthy. But the North Korean children are not". He has written the book Inside North Korea: Diary of a Mad Place, published in 2004. It was earlier translated into Japanese by Midori Segi and published in Japan in 2001.