«Екінші Авеню тұтқыны» (1975) фильмі – Ж. Леммон мен А. Бэнкрофт бас рөлдегі комедия. Нью-Йорктегі жұмыссыздық, ыстық, қоқыс және тұрмыстық қиындықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1975 жылы Мелвин Франк түсірген фильм
1975 film by Melvin Frank
"Екінші даңғылдың тұтқыны" – 1975 жылғы американдық қара комедиялық фильм. Сценарийін Нил Саймон жазды, режиссері және продюсері Мелвин Франк, ал басты рөлдерді Джек Леммон мен Энн Банкрофт сомдады. Нейл Саймон сценарийді 1971 жылғы Бродвейдегі пьесасы негізінде жазған.
The Prisoner of Second Avenue is a 1975 American black comedy film written by Neil Simon, directed and produced by Melvin Frank and starring Jack Lemmon and Anne Bancroft. Neil Simon adapted the screenplay from his 1971 Broadway play.
Сюжет
Бұл оқиға Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің Upper East Side-дағы Екінші даңғылда тұратын орта жастағы ерлі-зайыптылардың күшейіп бара жатқан мәселелері төңірегінде өрбиді. Мел Эдисон 22 жыл адал қызмет еткеннен кейін жұмысынан айырылып, экономикалық дағдарыс кезінде орта жастағы жұмыссыздықпен күресуге мәжбүр болады. Оқиға ыстық жазғы лебіз бен ұзаққа созылған қоқыс тасушылар ереуілі кезінде орын алады, бұл Эдисонның жағдайын одан бетерлетеді, өйткені ол әйелі Эднамен шулы, даулы көршілермен, Манхэттен көшелерінен олардың пәтеріне жеткен қатты дауыстармен және тіпті олардың пәтеріне түскен күндізгі қарақшылықпен айналысады. Мел жұмыс таба алмайды, сондықтан Эдна жұмысқа қайтады. Мел ақырында жүйкесі бұзылып, оны жаңа өмірге қайтару үшін ағасы Гарри, оның қарындастары және, ең бастысы, Эднаның мейірімді күтіміне үміт артылады.
The story revolves around the escalating problems of a middle aged couple living on Second Avenue on the Upper East Side of Manhattan, New York City. Mel Edison has just lost his job after 22 years of faithful service, and now has to cope with being unemployed at middle age during an economic recession. The action occurs during an intense summer heat wave and a prolonged garbage strike, which exacerbates Edison's plight as he and his wife Edna deal with noisy and argumentative neighbors, loud sounds emanating from Manhattan streets up to their apartment, and even a broad daylight burglary of their apartment. Mel can't find a job, so Edna goes back to work. Mel eventually suffers a nervous breakdown, and it is up to the loving care of his brother Harry, his sisters, and, mostly, Edna, to try to restore him to a new reality.
Жазу және әзірлеу
"Екінші даңғыл тұтқыны" Бродвейде 1971 жылдың 11 қарашасында Юджин О'Нилл театрында тұңғыш рет көрсетілді және 798 қойылым мен төрт алдын ала көрсетілімнен кейін 1973 жылдың 29 қыркүйегінде жабылды. Сент-Суббер продюсерлік етіп, Майк Николс режиссерлік жасады, ал Питэр Фолк және Ли Грант Мел мен Эдна Эдисон рөлінде, ал Винсент Гарденя Мелдің ағасы Гарри рөлінде ойнады. Бұл қойылым 1972 жылы "үздік пьеса", Майк Николс – "үздік режиссер (пьеса)", және Винсент Гарденя – "қосымша рөлдегі үздік актер" номинацияларында "Тони" сыйлығына ие болды. The New York Times газетінде Клайв Барнс: "Менің ойымша, бұл мырза Саймонның бізге сыйлаған ең шыншыл және көңілді комедиясы" деп жазды. Бұл спектакль Вест-Эндте Вадевилл театрында Олд Вик Компаниясы/Олд Вик Продакшн және Соня Фридман Продакшн шығаруымен көрсетілді, алдын ала көрсетілімдер 2010 жылдың 30 маусымында басталды. Терри Джонсон режиссерлік етті, ал Джефф Голдблум мен Мерседес Рюль басты рөлдерде ойнады. Бұл Рюльдің Лондон сахнасындағы дебюті болды. "Екінші даңғыл тұтқыны" фильмінің киноверсиясында Джек Леммон, Энн Банкрофт және Джин Сакс ойнайды. Оны Мелвин Франк Саймонның сценарийі бойынша өндіріп, режиссерлік етті. Музыка авторы – Марвин Хамлиш. Сильвестр Сталлоун Джек Леммонның кейіпкерін тонауға күдіктелген ұры ретінде шағын эпизодта пайда болады.
The Prisoner of Second Avenue premiered on Broadway at the Eugene O'Neill Theatre on November 11, 1971 and closed on September 29, 1973 after 798 performances and four previews. Produced by Saint Subber and directed by Mike Nichols, the play starred Peter Falk and Lee Grant as Mel and Edna Edison and Vincent Gardenia as Mel's brother Harry. The production received 1972 Tony Award nominations for Best Play, for Mike Nichols for Best Director, Play, and Vincent Gardenia for Supporting Actor, Play. Clive Barnes, in The New York Times, wrote that "it is, I think, the most honestly amusing comedy that Mr. Simon has so far given us." The play ran in the West End at the Vaudeville Theatre, produced by Old Vic Company/Old Vic Productions and Sonia Friedman Productions, opening on June 30, 2010 in previews. Directed by Terry Johnson, the cast starred Jeff Goldblum and Mercedes Ruehl. This marked Ruehl's London stage debut. The film version of The Prisoner of Second Avenue stars Jack Lemmon, Anne Bancroft and Gene Saks. It was produced and directed by Melvin Frank from a screenplay by Simon. The music is by Marvin Hamlisch. Sylvester Stallone appears in a brief role as a suspected mugger of Jack Lemmon's character.
Сыни жауап
A.H. Weiler газеті "The New York Times" басылымында былай жазды: «Егер фильм үйленген жұбайдың жергілікті орта таптың өміріндегі ыза мен қиындықтарға байланысты қатты күйзеліске түсуін толыққанды бейнелемесе де, бұл фильм оның маңызды және күлкілі тұстарын ашады. Мырза Саймон осы тақырыптың маңыздылығын түсінеді және оның ауырлығын көтеріңкі әзілдермен жабады, мысалы, поляк жүк кемесі Статуя еркіндігіне шағылысқан жаңалықтар сияқты. Актерлер өздерінің айтқандарын және жасағандарын бағалайтын актерлермен бірге "Екінші даңғылдың" қиын проблемалары ләззатқа айналады". "Chicago Tribune" газетінің Джин Сискел фильмге төрт жұлдыздың бір жарымын берді және "Нью-Йорк қаласында өмір сүру проблемаларын қағып алу енді күлкілі емес. Бұл - ескі әзілге айналды" деді. "Los Angeles Times" газетінің Чарльз Шамплин былай жазды: «Симонның әзіл айту, шындықты айту және кейбір қайғылы шындықтар туралы әзіл айту үшін күресінің нәтижесі қызық, теңсіз, шиеленіскен және қызықтырады. "Тұтқын" ең күлкілісі болған кезде әсерлі болады; күлімсіреулер ауыр сезімнен туындайды». "The Washington Post" газетінің Гари Арнольд фильмді «монотонды, статикалық, өзін-өзі әділ деп санайтын комедия» деп сынады, сондай-ақ «[Симон] кейіпкерлерін не қозғап, не ауыртпалықтарын түсінудің орнына, оларды қолдай бастайды» деді. "Newsweek" журналының Пол Д. Циммерман фильмді «Мел мен Эдна кейіпкерлер емес, тек қалалық апаттың ойыншықтары ғана» деп сипаттады. "The New Yorker" журналының Паулин Каел фильмді «үлкен экранның ситкомы» деп бағалады, «Нил Саймон бізге әр адамның не ойлағанын дәл айтады, әр жол алдыңғысын жояды. Сахнада бұл жаман, бірақ экранда - төзімсіз» деді.
A. H. Weiler of The New York Times wrote that if the film "is less than an overpowering study of a married couple driven to distraction by the irritations and indignities of local middle class living, it still scores valid points, both serious and funny Mr. Simon is serious about a theme that isn't earth shaking and he understandably cloaks its gravity with genuine chuckles that pop up mostly as radio news bulletins such as the flash that a Polish freighter has just run into the Statue of Liberty. And, with a cast whose members appreciate what they're saying and doing, the gnawing problems of 'Second Avenue' become a pleasure." Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film one and a half stars out of four and stated that "knocking the problems of living in New York City is no longer funny. It's become an old joke." Charles Champlin of the Los Angeles Times wrote that "in Simon's tussles to make jokes, make truth and make jokes about some bitter truths, the outcome is curious, uneven, tense and involving. 'Prisoner' is most impressive when it is least funny; the laughter comes out of a painful craziness." Gary Arnold of The Washington Post panned the film as a "monotonous, static, self righteous gripe comedy [Simon] ends up patronizing his characters instead of understanding what drives and ails them." Paul D. Zimmerman of Newsweek described the film as "Simon at his least, if only because Mel and Edna are not characters, only playthings of urban havoc." Pauline Kael of The New Yorker disparaged the film "a big screen sitcom," adding, "Neil Simon tells us exactly what each person is thinking, and each line cancels out the one before. This is bad enough on the stage, but on the screen it's intolerable."