Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Реформалар дәуірі – 1955 жылы Ричард Хофстадтердің Пулитцер сыйлығын жеңіп алған кітабы. Бұл американдық тарих, ол 1890 жылдардағы халықшыл қозғалыстан бастап, Прогрессивтік дәуір арқылы 1930 жылдардағы «Жаңа саясатқа» дейінгі оқиғаларды баяндайды. «Реформалар дәуірі» басқа тарихи еңбектерден ерекшеленеді, себебі Хофстадтердің мақсаты үш қозғалыстың толық тарихын қайтадан жазу емес, оның орнына реформалық топтардың ортақ нанымдарын қазіргі заманғы көзқарас тұрғысынан талдап, тарихи бұрмалауларды, әсіресе «Жаңа саясат» пен Прогрессивизм арасындағы айырмашылықты түсіндіру.
The Age of Reform is a 1955 Pulitzer Prize winning book by Richard Hofstadter. It is an American history, which traces events from the Populist Movement of the 1890s through the Progressive Era to the New Deal of the 1930s. The Age of Reform stands out from other historical material because Hofstadter's main purpose for writing is not to retell an extensive history of the three movements, but to analyze the common beliefs of the reform groups in our modern perspective to elucidate historical distortions, most notably between the New Deal and Progressivism.
Мазмұны
Хофстадтер "Реформа дәуірі" шығармасын популизмнен бастап, хронологиялық тәртіппен ұйымдастырады. Ол енгізген негізгі ұғым – "аграрлық миф", американдықтардың ежелгі заманғы шаруалардың қарапайым, адал өміріне арнаған құрметінің бейнесі. Ауыл шаруашылығы коммерциялық және индустриалды сипатқа ие болғандықтан, бұл миф стереотипке айналды. Популизмнің қалыптасуының басты себебі – "бос жердің" жоғалғаны туралы болжам. Көптеген популисттік көшбасшылар өнеркәсіп пен үкімет ауыл шаруашылығы бизнесін жоюға тырысып баққан деп сенді. Популизм туралы соңғы тарауда популисттік көтерілістен кейін ауыл шаруашылығының гүлденуі түсіндіріледі, себебі қалаға көшу фермерлердің бірінші рет ұйымдасуына себеп болған бәсекелестікті азайтты. Хофстадтер популисттік көтерілістің кемшіліктерін атап көрсетеді. Біріншісі – ұлттық емес, аймақтық сипаттағы шағымдар. Сонымен қатар, ол оның басшыларының қабілетсіздігін және қаржының үнемі жетіспеушілігін айтады. Дегенмен, ең зиянды кемшілік – күміс жетіспеушілігі. 1896 жылғы демократтардың күміс науқанына қосылу арқылы популисттер саяси беделін жоғалтты. Бұзылуларына қарамастан, популисттер сәтті болды, өйткені олар бірнеше жылдан кейін жаңа заңдардың қабылдануына ықпал етті. Келесі маңызды реформалық қозғалыс – прогрессивизм. Популизм мен прогрессивизмнің екі тобы көптеген философиялық ұстанымдарды ортақтасты, бірақ соңғысы кеңінен қабылданды, өйткені көпшілік оны анархиялық деп санамады. Прогрессивизмнің пайда болу себептері – Америка Азамат соғысынан кейінгі дәуірдегі мәртебелік революция ("жаңа ақша" "ескі ақшаның" беделін ығыстырды), кәсіби мамандардың шеттетуі және мугвумптердің пайда болуы. Хофстадтердің пікірінше, прогрессивті дәуірдегі қалалық орта прогрессивті қозғалысқа аз қолдау көрсетті, себебі иммигранттар реформаларға емес, жалпы демократияға көңіл бөлді. Хофстадтер прогрессивтердің жалпылама тумаланушылық көзқарасына көптеген дереккөздерден дәлелдер келтіреді. Қалалық ортаның өсуімен қатар, газеттердегі агрессивті тілшілер, "распачтар" пайда болды. Прогрессивті журналистер жаңа журналдардың пайда болуымен қатар көбейе түсті. Соңғы тарауда прогрессивтердің жаулары – трестер, кәсіби одақтар және саяси машиналар туралы айтылды. Көшбасшылар ұйымдастырудан гөрі кәсіпкерлікке, жеке тұлғаға және моральдық жауапкершілікке қажеттілік екенін білдірді. Соңғы бөлім прогрессивизмнің аяқталуынан бастап Жаңа саясатқа дейін созылады. Реформаторлар соғыстармен қызықты қарым-қатынаста болады, өйткені соғыстан кейінгі кезең әдетте консерватизмдікке алып келеді, Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін прогрессивизмнің өлімін жариялаған жағдай сияқты. Жаңа саясат популизм мен прогрессивизмнің нәтижесі болды; алайда, Хофстадтер көп жағдайда Жаңа саясаттың "жаңа бағыт" болғанын және прогрессивизммен үнемі байланысқа қарамастан, ол мүлдем басқаша болғанын атап өтеді. Оның ерекшелігі – Жаңа саясаттың пайда болуы Ұлы депрессиядан туындады, популизм мен прогрессивизм сияқты өркендеуден емес. Жаңа саясат экономиканы демократияландыруға емес, оны халықтың проблемаларын шешуге бағыттады. Жаңа саясатта реформаның нақты жоспары болмады; бұл хаотикалық тәжірибе болды. Ескі прогрессивтік қиындықтар ескерілмеді. Партия басшылары өздерін-өзі ұстап тұрды. Жаңа саясат халық пен ірі бизнес арасында араласпады, себебі халық экономикалық жағдайдың жақсаруын, емес реттеуді қалады. Прогрессивизм мен Жаңа саясаттың арасындағы басты айырмашылық – соңғысы протестанттық мораль мен жауапкершілікке емес, прагматизмге негізделген. Ол өзгерістерді моральдық риторикамен емес, нақты іс-қимылдармен жасады.
Hofstadter organizes The Age Of Reform chronologically, beginning with Populism. The key concept he introduces is "the agrarian myth," the representation of the homage Americans have paid to the subsistence, innocent, and yeoman farmer of old. The myth became a stereotype since agriculture became more commercial and industrial. Populism's main cause for formation was the alleged loss of "free land." Many Populist leaders believed that industry and government had a vendetta to destroy the agricultural business. The last chapter on Populism explains the agricultural prosperity after the Populist revolt because city migration lessened competition that had caused farmers to organize for the first time. Hofstadter highlights the foibles in the Populist revolt. The first was its sectional appeal, rather than national. Also, he argues its leaders were incompetent and that there was a perennial lack of funds. However, the single most destructive weakness was lack of silver. By joining with the Democratic campaign of 1896 on silver, Populists lost political ground. Despite their dissolution, Populists were successful because they caused the passage of new laws, years later. The next major reform movement was Progressivism. The two groups of Populism and Progressivism shared many philosophies, but the latter was widely accepted because it was not seen by the majority as anarchically. The causes for Progressivism were the status revolution in the post American Civil War era ("new money" supplanted "old money" prestige), the alienation of professionals, and the introduction of the Mugwump. The urban scene during the Progressive era, as argued by Hofstadter, provided little support for the Progressive movement because immigrants cared not for reforms but for democracy in general. Hofstadter provides evidence from numerous sources of the general nativism possessed by Progressives. As a corollary of the growing urban scene, aggressive newspaper reporters, named muckrakers, emerged. The Progressive journalists multiplied as new styles of magazines appeared. The last chapter focused on enemies of Progressives like trusts, unions, and political machines. Leaders expressed the need for entrepreneurship, individualism, and moral responsibility rather than organization. The final section stretches from Progressivism's end to the New Deal. Reformists have an interesting relationship with wars in that the aftermath of war is usually a time of conservatism, as was the case after World War I, which heralded the death of Progressivism. The New Deal was a culmination of both Populism and Progressivism; however, Hofstadter stresses that for the most part, the New Deal was a "new departure" and despite its continual association with Progressivism, it was quite dissimilar. The reason it was different is that the New Deal was born out of the Great Depression, not prosperity, as were Populism and Progressivism. The New Deal was concerned with not democratizing the economy but managing it to meet the problems of the people. The New Deal had no set plans of reform; it was a chaotic experiment. Old Progressive woes were ignored. Party bosses were left alone. The New Deal did not intercede between the public and big business because the public wanted economic restoration, not regulation. A major disparity between Progressivism and the New Deal was that the latter was not based on Protestant morality and responsibility but was more pragmatic. It did not use moral rhetoric to create changes but physically acted.
Сыншылар
Кейбір Хофстадтердің аргументтері популизмді қорғаушылар тарапынан сынға ұшырады. Тарихшылар, оның ішінде Норман Поллак, С. Ванн Вудворд және Лоуренс Гудвин. Олар Хофстадтердің түсініксіздігі популистердің жаңадан пайда болған капиталистер емес, керісінше, демократияланған индустриялық жүйе мен әлеуметтік құндылықтарды өзгертуді көздеген радикалдар болғанында екенін айтады. Бұл өз кезегінде, жеке адамның өзінің автономиясы жоғалып бара жатқан қарқынды индустриялану дәуірінде адамгершілігін сақтауға көмектесу мақсатын көздеген. Роберт Х. Вибе және "модернизация мектебінің" басқа өкілдерінің пікірінше, прогрессивтер ескі салттан шыққан революционерлер немесе наразы мамандар емес, жаңа, өзара байланысты әлемде есейген білімді мамандардың жаңа тобынан құралған. Олар жаңа бюрократияны қалай басқаруды білген, үкімет, білім беру және бизнес арасында өзара тиімді қарым-қатынас орнатып қана қоймай, сонымен қатар, сайланған лауазымдарды тағайындалған "сарапшылармен" алмастыратын, мемлекеттік қызмет реформаларын жүзеге асыру арқылы ескі "жергілікті" бизнестің жолын тосқан "реформалар" жасады.
Some of Hofstadter's arguments have since been attacked by defenders of Populism. Historians, including Norman Pollack, C. Vann Woodward, and Lawrence Goodwyn. They argue that Hofstadter's misunderstandings include the fact that the Populists were not simply incipient capitalists trying to reform but instead forward looking radicals, who sought a democratized industrial system and a transformation of social values in order to help the individual protect his humanity as his autonomy slipped away from him in a rapidly industrializing society. The Progressives, according to Robert H. Wiebe and others in the "modernization school" were made up not of status revolutionaries from the old guard or disaffected professionals but were in a new class of educated professionals who came of age in the new interconnected modernizing world. They not only understood how to navigate the new bureaucracy by creating symbiotic relationships between government, education, and business but also pressed through "reforms" that did away with the old "local" way of doing business by enacting civil service reforms replacing elected officials with appointed "experts."