Александр Декамп: Француз суретшісі және Шығыс өнерінің негізін қалаушысы
Alexandre-Gabriel Decamps
Александр Декамп (1803-1860) – француз суретшісі, шығыс өнерінің шебері. Оның шығармаларында Шығыс өмірі мен табиғаты реалистік бейнеленген. Француз мектебінің көрнекті өкілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1803–1860)
French painter (1803–1860)
Александр Габриэль Декамп (3 наурыз 1803 – 22 тамыз 1860) – шығыс тақырыбындағы туындыларымен әйгілі француз суретшісі.
Alexandre Gabriel Decamps (March 3, 1803August 22, 1860) was a French painter noted for his Orientalist works.
Өмір
Декамп Париж қаласында дүниеге келген. Жастық шағында ол Шығыс елдерінде саяхаттап, шығыс өмірін және пейзаждарын табиғатқа адал, бірақ консервативті сыншыларды озаттыратын ерекшелікпен бейнеледі. Бірақ оның шеберлігі тез танылып, ол Делакруа мен Ингреспен бірге француз мектебінің жетекшілерінің бірі саналды. 1855 жылғы Париж көрмесінде ол үлкен немесе кеңес медалін алды. Өмірінің көп бөлігін Париж маңында өткізді. Ол жануарларды, әсіресе иттерді ұнататын, және түрлі далалық спорт түрлерімен айналысты. 1860 жылы Фонтенблода аң аулау барысында аттан құлап қаза тапты.
Decamps was born in Paris. In his youth he travelled in the East, and reproduced Oriental life and scenery with a bold fidelity to nature that puzzled conventional critics. His powers, however, soon came to be recognized, and he was ranked along with Delacroix and Ingres as one of the leaders of the French school. At the Paris Exhibition of 1855 he received the grand or council medal. Most of his life was passed in the neighborhood of Paris. He was fond of animals, especially dogs, and indulged in all kinds of field sports. He died in 1860 in consequence of being thrown from a horse while hunting at Fontainebleau.
Ориентализмнің негізін қалаушы
Декамп 1831 жылы Парижде өткен Салонда шығыс өмірінің күнделікті көріністерін көрсеткендіктен, ориентализмнің негізін қалаушы болып саналды. Оның туындылары мен стилі, жарықтың күшті контрасты мен қалың бояулардың қолданылуы суретшілерге ғана емес, фотографтар мен жазушыларға да үлгі болды. Ол ориентализмдегі ең ықпалды суретші болды және жаңа ориенталистік мектептің жетекшісі деп жарияланды. Делакруа «Алжир әйелдері» (1834) және «Танжер фанатиктері» (1838) туындыларында оны бейнеледі. Теофил Готьедің «Константинополь» (1853) романы Генри Джеймс тарапынан «ұлы сөздік Декамп» деп сипатталды. Максим Дю Камп оны Шығыстың Христофор Колумбы деп атады, ал Теофил Готье оның Шығысты ашқан рөлін, Жан-Жак Руссоның он сегізінші ғасырда табиғатты ашқан рөлімен салыстырды. Кристин Пелтр оның даңқына тең келетіні – «Араб түндері» (Мың бір түн) ғана дейді.
Decamps was the founding father of Orientalism since he revealed everyday Oriental life in the 1831 Salon in Paris. His subjects and style with strong contrast of light and thick material became the reference for painters but also photographers and writers. He was the most influential painter on Orientalism and was proclaimed the chief of the new Orientalist School. Delacroix referred to him in the Women of Algiers (1834), and the Fanatics of Tangiers (1838). Théophile Gautier's Constantinople (1853) was described as an “immense verbal Decamps” by Henry James. Maxime Du Camp named him the Christopher Columbus of the Orient and Théophile Gautier compared his role as the discoverer of the Orient to the role of Jean Jacques Rousseau as the discoverer of nature in the eighteenth century. Christine Peltre concludes that the only equivalent to his fame were the Arabian Nights (One Thousand and One Nights).
Шығармалары
Декамптың стилі ерекше және терең француздық болды. Ол айқын көркемдік көзқарас, қалың, тіпті дөңгелек сызықтармен салынған бояулар, және түстердің, жарық пен көлеңкенің керемет контрасттарымен ерекшеленді. Оның тақырыптары өте кең ауқымды болды. Ол Шығысқа сапарларында Киелі кітаптардағы оқиғаларды суреттеу үшін пайдаланды, бұл оқиғаларды еуропалық суретшілердің алғашқыларынан бастап жергілікті ортада шынайы бейнеледі. Осы санатқа оның "Жүсіптің бауырлары сатуы", "Нілден Мұсаны алуы" және Самсонның өмірінен тоғыз күшті көмір және ақ түсті эскиздері жатады. Оның тарихи суреттерінің ең әсерлісі – "Кимврлердің жеңілісі", ол варварлардың қалың тобы мен тәртіпті армия арасындағы шайқасты бейнелейді. Декамп француз және түрік тұрмысынан алынған көптеген жанрлық суреттер жасады, олардың ең ерекше белгісі – юмор. Осы ерекшелік оның көптеген жануарлар суреттеріне де тән; Декамп әсіресе маймылдарды суреттеуді ұнатты. Оның "Маймыл сарапшылар" атты белгілі суреті француз сурет академиясының төрешілер алқасын паштайды, олар оның бұрынғы бірнеше жұмыстарын белгілі бір стандарттан ауытқулары үшін қабылдамаған. Оның суреттері мен эскиздері алғаш рет Евгений Ле Руидің литографиясы арқылы ағылшын жұртшылығына таныстырылды.
Decamps' style was characteristically and intensely French. It was marked by vivid dramatic conception, bold and even rough brushstrokes, and startling contrasts of color and of light and shade. His subjects embraced an unusually wide range. He availed himself of his travels in the East in dealing with scenes from Scripture history, which he was probably the first of European painters to represent with their true and natural local background. Of this class were his Joseph sold by his Brethren, Moses taken from the Nile, and his scenes from the life of Samson, nine vigorous sketches in charcoal and white. Perhaps the most impressive of his historical pictures is Defeat of the Cimbri, representing the conflict between a horde of barbarians and a disciplined army. Decamps produced a number of genre pictures, chiefly scenes from French and Turkish domestic life, the most marked feature of which is humour. The same characteristic attaches to many of his numerous animal paintings; Decamps was especially fond of painting monkeys. His well known painting The Monkey Connoisseurs satirizes the jury of the French Academy of Painting, which had rejected several of his earlier works on account of their divergence from any known standard. His paintings and drawings were first made familiar to the English public through the lithographs of Eugene le Rouit.