Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пьер (Питер) Жак Франсуа де Декер (25 қаңтар 1812 – 4 қаңтар 1891) – бельгиялық католик саясаткер, мемлекет қайраткері және жазушы. Ол иезуит мектебінде білім алып, Парижде құқық тануды оқыды және «Ревю де Брюссель» журналының редакторларының бірі болды. 1839 жылы Бельгияның төменгі палатасына сайланды, онда шешендігімен үлкен даңққа ие болды. Ол 1839 жылдан 1866 жылға дейін парламент мүшесі болды. Ол 1830 жылғы Бельгия революциясынан бері (Нидерландымен Біріккен Корольдік ретінде Голландияға қарсы) саяси өмірде ықпалын жоғалтқан голланд тілін дамытуға бағытталған тарихи қадамдар жасады, тіпті халықтың көпшілігі голланд тілінде сөйлесе де. Де Декер 1840 жылы «Фламанд тіліне қолдау білдіру туралы петиция» және 1855 жылы «Фламанд азаматтарының шағымдарын қарау комитеті» құруын бастады. 1855 жылы ол Ішкі істер министрі және Бельгияның премьер-министрі болды. Осылайша, 1830 жылғы революциядан кейін парламентте голланд (фламанд) тілінде сөйлеуге батыл бірінші үкімет басшысы болды. Ол католик және либералдық партиялардың орталық топтарын біріктіре отырып, Бельгияны сол кезде бөліп тұрған білім беру және басқа да мәселелерді шешуге тырысты, бірақ бұл мүмкін емес міндет еді. 1866 жылы ол саясаттан шығып, бизнеспен айналысты, бірақ бұл оған сәтсіздік әкелді. Ол қаржылық спекуляцияларға қатысты, оның салдарынан жақсы атын және байлығының көп бөлігін жоғалтты. Ол ақылды манипуляторлардың құрбаны болғаны дәлелденбесе де, 1871 жылы католик кабинеті оны Лимбург провинциясының губернаторы етіп тағайындағанда, қатты наразылық болды. Ол қызметтен бас тартып, толығымен жеке өмірге кетті. 1891 жылы қайтыс болды.
Pierre (Pieter) Jacques François de Decker (25 January 1812 – 4 January 1891) was a Belgian Roman Catholic politician, statesman and author. He was educated at a Jesuit school, studied law at Paris, and became one of the editors of the Revue de Bruxelles. In 1839 he was elected to the Belgian lower chamber, where he gained a great reputation for oratory. He was a member of parliament from 1839 to 1866. As such he took historic initiatives to promote the Dutch language that had lost ground in political life since the Belgian Revolution of 1830 (against the Union with Holland as the United Kingdom of the Netherlands) even though the majority of the population spoke Dutch. De Decker was at the origin of a 'Petition in favour of the Flemish language' in 1840 and of the setting up of a 'Committee on Flemish Grievances' in 1855. In 1855 he became Minister of the Interior and the prime minister of Belgium. As such he was the first leader of the government since the revolution of 1830 who dared to address the parliament in Dutch (Flemish). He attempted, by combining the moderate elements of the Catholic and Liberal parties, the impossible task of resolving the educational and other questions then dividing Belgium. In 1866 he retired from politics and went into business, with disastrous results. He became involved in financial speculations which lost him his good name as well as the greater part of his fortune; and, though he was never proved to have been more than the victim of clever operators, when in 1871 he was appointed by the Catholic cabinet governor of Limburg, the outcry was so great that he resigned the appointment and retired definitively into private life. He died in 1891.