Austin Healey 100: 1953-1956 жылдары жасалған спорт машинасы туралы толық ақпарат. Дизайн, құрылысы, Austin A90 Atlantic негізінде жасалуы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Austin Healey 100 – 1953 жылдан 1956 жылға дейін Austin Healey компаниясы құрастырған спорттық автомобиль. Ол Austin A90 Atlantic машинасының механикалық бөліктеріне негізделген, және Дональд Хили оны өзінің Nash Healey 2 есікті спорттық машинасынан дамытты, онда Nash механикасы орнатылған еді. Содан кейін Хилидің Уорвик қаласындағы шағын Healey автомобиль компаниясы оны өндіріске шығарды. Хили, 1952 жылғы Лондон автосалоны үшін Tickford компаниясына бір ғана Healey Hundred құрастыруды тапсырды, және оның дизайны Austin компаниясының басқарушы директоры Леонард Лордқа ұнады, ол сәтсіз A90 машинасына жаңа модель іздеп жүрген еді. Корпустың стилін Джерри Кокер жасады, ал шассиді Барри Билби жол бойындағы элементтері мен қиылысқан тіректері бар, салыстырмалы түрде берік құрылымды жобалады. Алдыңғы панельді рамаға жаңаша дәнекерлеу арқылы қосымша нығайтты. Көліктің жалпы биіктігін төмен ұстау үшін артқы ось астына орналастырылды, шасси рамасы артқы ось жинағының астынан өтеді. Лорд Хилимен оны көптеп өндіру туралы келісімге келді; Jensen Motors компаниясы жасаған корпус Austin компаниясының Лонгбридж зауытында Austin машинасының механикалық бөліктерімен жабдықталды. Автомобильдің аты Austin Healey 100 деп өзгертілді. "100" атауы машинаның 100 миль/сағат жылдамдыққа жете алу қабілетіне байланысты Хили берді; оның одан танымал болған Austin Healey 3000 мұрагері, қозғалтқышының көлемі шамамен 3000 куб.см болғандықтан осылай аталды. Алғашқы жиырма машинадан басқа, Austin Healey 100 машиналарының өндірісі Austin компаниясының Лонгбридж зауытында A90 машинасымен бірге аяқталды, және толықтай жиналған және боялған корпус/шасси бірліктері Вест-Бромвич қаласындағы Jensen компаниясымен жасалды – бұл екі компания бұрын Austin A40 Sports машинасымен сынаған тәсіл еді. Барлығы 14 634 Austin Healey 100 машинасы өндірілді. 1953 жылдың мамыр айынан бастап 1955 жылдың тамызында BN2 моделімен алмастырылғанға дейін 10 030 BN1 машинасы құрастырылды. 1954 жылғы BN1 (шасси нөмірі #446766*4) АҚШ-тың Филадельфия қаласындағы Симеоне Қоры Автомобиль Музейінің Боневилл тұзды даласы экспозициясында тұрақты түрде көрсетілуде.
The Austin Healey 100 is a sports car that was built by Austin Healey from 1953 until 1956. Based on Austin A90 Atlantic mechanicals, it was developed by Donald Healey from his Nash Healey 2 door sports car, which had Nash mechanicals instead, to be produced in house by his small Healey car company in Warwick. Healey had Tickford build a single Healey Hundred for the 1952 London Motor Show, and the design impressed Leonard Lord, managing director of Austin, who was looking for a replacement for the unsuccessful A90. Body styling was by Gerry Coker, the chassis was designed by Barry Bilbie with longitudinal members and cross bracing producing a comparatively stiff structure upon which to mount the body, innovatively welding the front bulkhead to the frame for additional strength. In order to keep the overall vehicle height low the rear axle was underslung, the chassis frame passing under the rear axle assembly. Lord struck a deal with Healey to build it in quantity; bodies made by Jensen Motors were given Austin mechanical components at Austin's Longbridge plant. The car was renamed the Austin Healey 100. The "100" was named by Healey for the car's ability to reach ; its successor, the better known Austin Healey 3000, was named for the almost 3000 cc displacement of its engine. Apart from the first twenty cars, production Austin Healey 100s were finished at Austin's Longbridge plant alongside the A90 and based on fully trimmed and painted body/chassis units produced by Jensen in West Bromwich—in an arrangement the two companies previously had explored with the Austin A40 Sports. 14,634 Austin Healey 100s were produced. A total of 10030 BN1s were built from May 1953 until replaced by the BN2 model in August 1955. A 1954 BN1 (chassis #446766*4) is on permanent display in the Bonneville Salt Flats exhibit at the Simeone Foundation Automotive Museum in Philadelphia, PA, USA.
BN2
BN2 нағыз төрт жылдамдықты қолмен басқарылатын беріліс қорабымен жабдықталған, жоғары екі жылдамдығында әлі де үдемелі жұмыс істейді. BN2-ні BN1-ден ерекшелейтін басқа да белгілер – алдыңғы дөңгелек аркалары сәл үлкен, артқы осі өзгеше және алғашқы 100 данасы опция бойынша екі түсті бояумен шығарылды. BN2 бастапқыда Кармин қызыл түсте қол жетімді болды, кейін Рено қызыл, Спраус жасыл, Хили көк, Флорида жасыл, Ескі ағылшын ақ, қара және шамамен 50 Gunmetal сұр түсті автомобильдермен алмастырылды. Екі түсті бояу опциялары: ақ/қара; Рено қызыл/қара; Хили көк/ақ; қара/Рено қызыл; және Флорида жасыл/ақ. Соңғы BN2 1956 жылдың шілде айында құрастырылды, барлығы 4604 BN2, оның ішінде 100M үлгісі де өндірілді.
The BN2 was fitted with a real four speed manual transmission, still with overdrive on the top two gears. Other features that distinguish the BN2 from the BN1 are the slightly larger front wheel arches, different rear axle and being the first 100 with optional two tone paint. The BN2 was available initially in Carmine Red which was replaced with Reno Red, Spruce Green, Healey Blue, Florida Green, Old English White, Black, and approximately 50 Gunmetal Grey cars. Two tone options were: White/Black; Reno Red/Black; Healey Blue/White; Black/Reno Red; and Florida Green/White
The final BN2 was built in July 1956, with a total of 4604 BN2s produced, including the 100M.
100S
Негізінен жарыс үшін жасалған алюминий корпусты "100S" (Себринг үшін) моделі 4700 айналымда жұмыс істеді. 1953 және 1954 жылдары "SPL" шасси нөмірінің префиксі бар бес заводтық дамыту/арнайы сынақ машиналары жасалды, олардың біреуі 1954 жылы Себрингте өз классында жеңіске жетіп, "S" таңбаламасын алды. Дональд Хили Мотор Компаниясы Уорвик қаласында қолмен жасаған 100S моделінен барлығы 50 дана ғана шығарылды, олар 1955 жылдың ақпан және қараша айлары аралығында жеткізілді және "AHS" шасси нөмірінің префиксімен жабдықталды. Салмақты азайту және өнімділікті арттыру үшін құйма темірден жасалған цилиндр басы Weslake жасаған алюминийден жасалған басымен ауыстырылды, ал күшейткіш қосымшасы (overdrive) орнатылмады. Dunlop дискілі тежегіштері барлық доңғалақтарда қолданылды, бұл алдыңғы және артқы жағында да осы тежегіштерді қамтитын әлемдегі алғашқы серийлік автомобиль болды. Көлікті одан әрі жеңілдету үшін бамперлер мен жұмсақ шатыры (капот) алынып тасталды, радиатор торы кішірейтілді және алдыңғы әйнек пластиктен жасалды. Барлығында салмақ шамамен азайтылды. 100S көліктерінің көп бөлігі екі түсті – ақ түсті және Lobelia Blue жақтарымен жасалған. Аз ғана саны Spruce Green және қызыл түсте, ал біреуі қара түсте шығарылды. Зауыттық жарыс командасының 1953 жылғы Austin Healey '100S' арнайы сынақ машинасы, заводтық жүргізушілер Лэнс Маклин, Гордон Уилкинс және Марсель Беккартпен жарысқан, 2011 жылдың 1 желтоқсанында Bonhams желтоқсандық сатылымында әлемдік рекордтық £843,000 ($1,323,915) бағаға сатылды. Бұл автомобиль 1955 жылғы Ле-Ман апатына қатысты, автоспорт тарихындағы ең қасіретті оқиға – оның салдарынан 84 адам қаза тауып, 120 адам жарақат алды. Жүргізуші Дэвид Шейл Austin Healey 100S машинасымен жарысты. Шейл осы көлікте кем дегенде 13 рет жүлделі орындарға ие болғаны, соның ішінде 4 жарыста бірінші орын алғаны белгілі. "EVV" деген атпен танымал бұл автомобиль 2014 жылдың 27 маусымында Bonhams Goodwood жылдамдық фестивалінде £673,500-ға сатылды.
Built primarily for racing, the aluminium bodied "100S" (for Sebring) model developed at 4700 rpm. Five works development/special test cars carrying the "SPL" chassis number prefix were developed during 1953 and 1954, with one winning its class at Sebring in 1954 and prompting the "S" designation. Only 50 production 100S cars were made, hand built by the Donald Healey Motor Company at Warwick, delivered between February and November 1955 and carrying the "AHS" chassis number prefix. To minimize weight and improve performance the cast iron cylinder head was replaced by a Weslake designed aluminium one, and the overdrive unit was not installed. Dunlop disc brakes were used all round, the world's first production car to feature them both front and rear. To further lighten the vehicle, bumpers and hood (convertible top) were eliminated, the grille reduced in size, and the windscreen made of plastic. In all, weight was reduced by approximately The majority of 100Ss were two toned white with Lobelia Blue sides. A handful were produced in solid Spruce Green and red, and a single one in black. An unrestored works racing team 1953 Austin Healey '100S' Special Test Car that had been campaigned by factory drivers Lance Macklin, Gordon Wilkins and Marcel Becquart, sold for a world record £843,000 ($1,323,915) 1 December 2011, at Bonhams' December Sale. This car was involved in the 1955 Le Mans disaster, motor racing's most lethal crash—in which 84 people died and 120 were injured. Driver David Shale raced an Austin Healey 100S. It is known that Shale gained at least 13 podium finishes in the car, coming 1st in 4 of those races. "EVV", as the car is colloquially known, sold for £673,500 at the Bonhams Goodwood Festival of Speed auction on 27 June 2014.
Хили 100 отандық жарыста
"Остин Хили 100" BN1 және BN2 модельдері, төрт цилиндрлі форматта, классикалық жарыстарда өте жақсы нәтижелер көрсеткен. Стандартты BN2 90 ат күшіне ие, және 100 миль/сағаттан асып түсе алады, сондықтан "100" деп аталды. Бірақ 100M нұсқасында (жоғарыда қараңыз), үлкен карбюраторлар, жоғары көтергішті камера және сәл тегіс поршеньдер (жоғары сығылым) арқасында машина 110 ат күшіне дейін қуат бере алады. Бамперлерді, ішкі әрлеуді және кілемдерді алып тастау сияқты қарапайым өзгерістер арқылы, "100" әлемнің жарыс трассаларында өте шапшаң бола алады. Алюминий қорытпасынан жасалған дөңгелектер, бұрыштардағы тұрақтылықты арттыратын, ауырлық орталығын төмендететін, кеңейтілген және төмен профильді шиналарды орнатуға мүмкіндік береді. Машинаның өнімділігі артаған сайын алюминий дөңгелектерге қажеттілік артады, ал ескі сым дөңгелектер, әсіресе бастапқы 48 спицалы дөңгелектер, конструкцияның нашар тұсы болып табылады. Құрметтісіміз, "Mini lite" және "Panasport" стильіндегі дөңгелектерді ұсынатын бірнеше жеткізуші бар, олар сол дәуірге сай. Маңызды өзгерістер енгізілген төрт цилиндрлі Healey 100 өте жоғары өнімділік көрсете алады, сол дәуірдегі алты цилиндрлі Aston Martin және тіпті 12 цилиндрлі Ferrari машиналарымен бірдей деңгейде бәсекелесе алады. Оң жақта Рич Малумиан басқарған 347 нөмірлі "Остин Хили" көрсетілген. Бұл машина үлкен жетістіктерге жетіп, (әлдеқайда аз көлемді машиналарға қарсы болғанымен) Лайм-Рок Historic, Питтсбург Vintage GP және Уоткинс Гленде жеңіске жетті.
The Austin Healey 100 in BN1 and BN2 models, four cylinder format has done very well in vintage racing. The standard BN2 can produce 90bhp, and could exceed 100mph hence the "100", however in 100M spec, see above, the larger carburetors, high lift cam and slightly less dished pistons (higher compression) the car can produce up to 110bhp. Some simple modifications, lightening, by removal of the bumpers, interior trim and carpets, the 100 can be quite nimble on racing circuits around the world. Aluminum alloy wheels will accommodate wider and lower profile tyres that can lower the centre of gravity providing additional stability in corners. Alloy wheels become almost essential as the performance of the car increases and the old wire wheels especially the original 48 spoke wheels become a weak point in the structure. Fortunately there are several suppliers that provide "Mini lite" and "Panasport" style wheels which are close to period correct. Significantly modified four cylinder Healey 100's can provide exceptional performance, competing side by side with six cylinder Aston Martins and even 12 cylinder Ferraris of the same era in vintage events. Shown on the right is the Austin Healey Number 347 driven by Rich Maloumian. This car has been campaigned to great success winning (albeit against cars of much smaller displacement ) at Lime Rock Historic, The Pittsburgh Vintage GP and Watkins Glen.