Ширли Хаззард: Австралия-Америка жазушысының өмірі мен шығармалары
Shirley Hazzard
Ширли Хаззард (1931-2016) – австралиялық-американдық жазушы, «Ұлы өрт» романымен танымал. Біріккен Ұлттар Ұйымындағы тәжірибесі туралы сынды мақалалары да бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралияда туған американдық романист және әңгіме жазушы (1931–2016)
Australian born American novelist and short story writer (1931 2016)
Ширли Хаззард (30 қаңтар 1931 – 12 желтоқсан 2016) – австралиялық-американдық романист, әңгіме жазушы және эссеші. Ол Австралияда туып, АҚШ азаматтығын да алған. Оның 2003 жылғы «Ұлы өрт» романы АҚШ Ұлттық кітап сыйлығын, Майлз Франклин сыйлығын және Уильям Дин Хауэлл медалін жеңіп алды. Хаззард сонымен қатар, Біріккен Ұлттар Ұйымының хатшылығында жұмыс істеген тәжірибесіне негізделген екі кітапты қоса алғанда, көркем емес туындылар да жазды, олар ұйымды қатты сынға алды. Оның әкесі – уэльстік (Режинальд Хаззард), анасы – шотландтық (Кэтрин Стайн Хаззард), екеуі де 1920 жылдары Австралияға көшіп келген және Сидней портының көпірін салған компанияда жұмыс істеген кезде танысқан. Хаззардтың ата-анасы оның сол жердегі университетке оқуға түсуін қалаған, бірақ соғыс кезінде ол қирап кеткен. 1956 жылы ол бір жылға Неапольге жіберілді және Италияны зерттеуге кірісті; одан кейін бірнеше жыл бойы жыл сайын сонда барып тұрды. Хаззардтың соңғы романы «Ұлы өрт» 20 жылдан кейін жарық көрді. Көркем туындылардан басқа, Хаззард Біріккен Ұлттар Ұйымын сынаған екі көркем емес кітап жазды: «Идеалдың жеңілісі» (1973) және «Ақиқаттың сыртын ашу» (1990). «Идеалдың жеңілісі» 1951 жылдан 1955 жылға дейін хатшылықта кең таралған маккартизмнің куәліктерін ұсынады. Хаззард «Капридегі Грин» атты естелік кітап жазды, онда ол күйеуі Фрэнсис Стигмуллермен, Флобер зерттеушісімен, сондай-ақ оның әдебиет және саяхаттанудағы серігі Грэм Гринмен 1960 жылдары танысқанын және оның өзіне әсер еткенін еске алады. Оның соңғы көркем емес туындысы «Ежелгі жағалау: Неапольден хабарлар» (2008) – Стигмуллермен бірлесіп жазылған Неаполь туралы жазбалар жинағы.
Shirley Hazzard (30 January 1931 – 12 December 2016) was an Australian American novelist, short story writer, and essayist. She was born in Australia and also held U. S. citizenship. her 2003 novel The Great Fire won the U. S. National Book Award for Fiction, the Miles Franklin Award and the William Dean Howells Medal. Hazzard also wrote nonfiction, including two books based on her experiences working at the United Nations Secretariat, which were highly critical of the organisation. of a Welsh father (Reginald Hazzard) and a Scottish mother (Catherine Stein Hazzard), both of whom immigrated to Australia in the 1920s and who met while they were working for the firm that built the Sydney Harbour Bridge. Hazzard's parents had intended for her to study at the university there, but it had been destroyed in the war. In 1956, she was posted to Naples for a year and began to explore Italy; she visited annually for several years afterward. Hazzard's final novel, The Great Fire, appeared more than 20 years later. In addition to fiction, Hazzard wrote two nonfiction books critical of the United Nations: Defeat of an Ideal (1973) and Countenance of Truth (1990). Defeat of an Ideal presents evidence of the apparently widespread McCarthyism in the Secretariat from 1951 to 1955. Hazzard wrote Greene on Capri, a memoir of her friendship with her husband Francis Steegmuller, a Flaubert scholar, and his comrade in literature and travel Graham Greene, whom she met in the 1960s and considered an influence. Her last work of nonfiction, The Ancient Shore: Dispatches from Naples (2008), is a collection of writings on Naples co authored by Steegmuller.
Стиль және тақырыптар
Хаззард Генри Джеймс пен Айви Комптон Бернетттің шығармаларына ғибрат алды, сыншылар олардың туындыларындағы ұқсастықтарды, әсіресе диалогтарды қолданудағы ортақтықтарды атап өтті. Хелен мен оның інісі, өліп бара жатқан Бенедикт «тамаша білімді, поэзиямен тіршілік ететін жұп» деп сипатталды, ал Хаззард бір кезде поэзия өмірінің басты орталығы болғанын айтқан. Хаззардтың прозасы поэзияға деген құштарлығын, оның ишараттылығы, нәзік қайталаулары, метафораларды қолдануы және «күнделікті өмірге әсер ететін барлық көрінбейтін күштерге деген қамқорлығы» арқылы көрінеді деп есептеледі. Ричард Эдер The New York Times газетінде Грин Каприде «жазушы Ширли Хаззард сол күні екі онжылдыққа созылған кроссвордты бастады, ол әдеттегі тартымдылығы мен әдептілігінен поэзияның шағын әдеби шеңберіндегі білушілердің жүрекке толы өлеңдерді жатқа айту мүмкіндігін пайдаланды» деп жазды. «Венераның транзиті» 1980 жылы Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің сыйлығын жеңіп алды және Австралияның ең ұлы кітаптарының жинағына енді. «Оңтүстік шығанағы» 2010 жылы «Жоғалған Букер» сыйлығына үміткер болды. Хаззард Американың өнер және әдебиет академиясы мен институтының, сондай-ақ Британ Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі және Австралия гуманитарлық академиясының құрметті мүшесі болды. 1984 жылы Австралия радиокорпорациясы оны жыл сайын танымал австралиялық тұлғалардың сөз сөйлейтін «Бойер лекциялары» сериясын оқуға шақырды. Лекциялар келесі жылы «Австралияда ересек болу» деген атпен басылды. 2012 жылы оның құрметіне Нью-Йорк қоғамдық кітапханасында және Колумбия университетінде конференция өтті.
Hazzard admired the writing of Henry James and Ivy Compton Burnett, and critics have noted similarities to their work, particularly in the use of dialogue. Helen and her brother, the dying Benedict, are described as "wonderfully well read, a poetic pair who live in literature", and Hazzard once said that poetry had always been the centre of her life. It has been suggested that Hazzard's prose reflects her love of poetry, through her allusiveness, subtle repetition, use of metaphor, and "concern with all the unseen forces that impinge on everyday reality". Richard Eder wrote in The New York Times that Greene on Capri "was a two decade crossword puzzle that the novelist Shirley Hazzard began that day, presuming out of her habitual restraint and courtesy upon the privilege of the tiny literary freemasonry that still could speak yards of poetry by heart." The Transit of Venus won the 1980 National Book Critics Circle Award, and was included in The Australian Collection, a compendium of Australia's greatest books. The Bay of Noon was nominated for the Lost Man Booker Prize in 2010. Hazzard was a fellow of the American Academy and Institute of Arts and Letters and the British Royal Society of Literature, and an Honorary Fellow of the Australian Academy of the Humanities. In 1984, the Australian Broadcasting Corporation invited her to give the Boyer Lectures, a series of radio talks delivered each year by a prominent Australian. The talks were published the next year under the title Coming of Age in Australia. In 2012, a conference was held in her honour at the New York Society Library and Columbia University.
Жеке өмір
1963 жылы Хаззард жазушы Фрэнсис Стигмуллерге тұрмысқа шықты және олар Еуропаға көшті. Алғашқыда олар Парижде тұрды, Италияға сапарлар жасады, ал 1970-жылдардың басында Каприде қоныстанды.
In 1963, Hazzard married the writer Francis Steegmuller, and the couple moved to Europe. They initially lived in Paris, with visits to Italy, and in the early 1970s settled in Capri.