Британ армиясының Таяу Шығыс командованиесінің тарихы

Кіріспе

Британ армиясының Таяу Шығыс командасын қорғау

Таяу Шығыс командасы, кейіннен Таяу Шығыс құрлық әскерлері деп аталды, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Мысырда құрылған британ армиясының құрамасы болды. Оның басты міндеті – британ құрлық әскерлеріне басшылық ету және Таяу Шығыс және Жерорта теңізінің шығыс аймағындағы британдық мүдделерді қорғау үшін тиісті теңіз және әуе күштерімен үйлестіру еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Таяу Шығыс командасы Жерорта теңізі бассейнінде және Таяу Шығыстағы әскери операцияларды қадағалады. Эль-Аламейн шайқасында Батыс Шөлдегі Оккупациялық күштер жеңілгеннен кейін және "Факел" операциясы барысында қосымша ағылшын-американдық күштердің жеткенінен кейін, құрлық әскерлерін басқару жаңадан құрылған Одақтас күштер штабына берілді.

Таяу Шығыс командалығының рөлі

1939 жылдың маусым айында Еуропадағы жағдайдың ушығуына байланысты Таяу Шығыс командованиесі Қайырда құрылды. Оның мақсаты – Жерорта теңізі мен Таяу Шығыс аймағындағы үш жеке армия командованиесі үшін соғыс кезінде орталықтандырылған басқару құрылымын қамтамасыз ету болды: Мысыр, Судан және Палестина/Трансиордания. Бейбіт кезеңде командование Мысыр, Судан, Палестина, Трансиордания және Кипрде орналасқан құрлық әскерлеріне билік жүргізді. Бірақ соғыс басталған жағдайда, командованиенің жауапкершілік аймағына Британдық Сомалиленді, Аден, Ирак және Парсы шығанағының жағалаулары да кіретін болды. Ұлыбританиядағы Оңтүстік командованиесінің қолбасшысы, генерал-лейтенант сэр Арчибальд Уэвелл, бас қолбасшы болып тағайындалды, ол 1939 жылдың шілдесінде лауазымына кірісіп, генерал шеніне ие болды. Империялық қорғаныс комитеті Таяу Шығыс командованиесінің бас қолбасшысы генерал-офицер лауазымын құрғанда, үш әскер түрінің де Жерорта теңізінің шығысы мен Таяу Шығысты қорғауға жауапты болуы керек деген шешім қабылдады. Таяу Шығыс командованиесі тек құрлық әскерлеріне билік ететін болғандықтан, Шығыс Үндістан станциясының теңіз қолбасшысы Жерорта теңізінің теңіз қолбасшысының болмаған жағдайында оның орнын басатын болды. 1941 жылдың 28 маусымында Оливер Литтелтон Таяу Шығыстағы мемлекеттік министр лауазымына тағайындалып, Таяу Шығысқа жіберілді, бұл Уэвеллдің алғашқы ұсынысына ұқсас лауазым болды. Оның міндеті – үш бас қолбасшыға қажетті саяси басшылықты, пропаганда, диверсиялық соғыс, қаржы және экономикалық соғыс жөнінде кеңес беру болды. Таяу Шығыс командованиесі құрылғаннан бастап Таяу Шығыс және Африкадағы француз әскерлерімен де үйлестіру жұмыстарын жүргізуі керек еді. Командованиеге түрік Бас штабымен, ал кейін грек Бас штабымен байланыс орнатуға рұқсат берілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылғы 30 тамызда Таяу Шығыс командованиесіне, егер олар Ұлыбритания мен Италия арасында соғыс жағдайы туралы ресми телеграмма алса, итальяндықтарға қарсы барлық қорғаныс шаралары мүмкіндігінше қақтығыс тудырмауға бағытталған болуы керек деген нұсқаулар берілді. 1939 жылғы қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан және Польшаның қыркүйек айында жеңіліске ұшырағаннан кейін, Балқан аймағынан Окпанның Таяу Шығыс және Шығыс Жерорта теңізіндегі британдық позицияларына шабуыл жасау қаупі күрт өсті. 1939 жылғы 19 қазанда Ұлыбритания, Франция және Түркия арасында өзара көмек көрсету туралы шартқа қол қойылды; Ұлыбритания атынан генерал-лейтенант Арчибальд Уэвелл қол қойды. Осы шартқа қол қойылғаннан кейін Таяу Шығыс командованиесі, сондай-ақ Корольдік теңіз күштері мен Корольдік әуе күштерінің өкілдері түрік бас штабымен келіссөздер жүргізуге уәкілеттік алды, ал 1940 жылғы наурыз айында тағы бір конференция өтті. Сонымен қатар, Уэвелл өзінің бағынышты командирлеріне Ұлыбританияның Италиямен жақын арада соғысқа түсуі мүмкін деген болжаммен операцияларды жоспарлауды бастауға бұйрық берді. Мысырдағы британдық күштердің командирі генерал-лейтенант Генри Мэтленд Уилсон Бардия мен Джагбубты (Ливия) басып алуды жоспарлады және арнайы күштерді пайдалану мүмкіндігін қарастырды. 1939 жылғы қазаннан кейін итальяндықтар агрессивті әрекеттер жасаған жоқ болғандықтан, 7-ші бронетанкті дивизия және басқа бөлімшелер майданнан алынып, шөлде оқу-жаттығулар жүргізілді. Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы тоғыз айында Таяу Шығыста тыныштық сақталды. Бұл Италияның 1940 жылғы 10 маусымда соғыс жариялауына және Шығыс Африка кампаниясының басталуына дейін жалғасты. Алайда, әскер санының аздығына қарамастан, Уэвелл итальяндықтардың шабуылдарына қарсы ғана емес, 1941 жылғы мамырға қарай итальяндықтарды жеңіп, олардың Шығыс Африкадағы Эритрея, Эфиопия және Итальяндық Сомалиленд колонияларын басып алуға қол жеткізді. Ирактағы жағдайдың шиеленісуіне байланысты, Уэвелл 1941 жылғы 9 наурызда Үндістанның Бас қолбасшысымен келісіп, Штаб басшыларына егер елде шайқас болса, ол "алғашқыда Үндістанның бақылауында" жүргізілуі керек деп ұсынды. Осы уақытта Уэвелл нацистік Германияға жақын тұрған топтардың мемлекеттік төңкерісін тоқтату үшін Иракқа күш жіберді. 1941 жылғы маусымда ол Сирия мен Ливанға басып кіруге және оларды басып алуға бұйрық берді, бұл Виши Франциясының бақылауындағы аймақтар арқылы немістердің Иракқа әрі қарай қолдау көрсетуіне жол бермеу үшін жасалды. Шілдеде ол солтүстіктен совет әскерлерімен бірлесіп, мұнай кен орындарын қорғау үшін Иранға ағылшын-совет күштерін басып кіргізді. 1942 жылғы тамызда Иран мен Ирак Таяу Шығыс командованиесінен бөлініп, жеке Персия және Ирак командованиесіне қосылды. Батыс шөлде 1941 жылғы ақпанда британдықтар Ливиядағы соңғы итальяндық күштерді басып алуға жақын болды. Бұл Африкадағы Окпанның бақылауын тоқтатуға мүмкіндік берген болар еді. Бірақ соғыстың бағыты британдықтарға қарсы өзгерді, өйткені немістер Балқан арқылы шабуыл жасап, Криті басып алды. Немістер Эрвин Роммель басқаратын Африка корпусымен Ливиядағы итальяндықтарды күшейтті, ал британдықтар одан әрі жеңіліске ұшырады. Уэвелл мен Очинлек өзара қызметін ауыстырды, Клод Очинлек Таяу Шығыстағы Бас қолбасшы болды, ал Уэвелл Үндістандағы Бас қолбасшы болды. Очинлек басшылығымен ағылшын 8-ші армиясы неміс Африка корпусы мен итальяндық армияға қарсы генерал сэр Алан Каннингем мен генерал-лейтенант Нил Ричи басшылығында күресті. Ричи Роммельден жеңілгеннен кейін қызметтен босатылды. Очинлек жеке басшылықты өз мойнына алды және итало-неміс күштері Эль-Аламейн шайқасының бірінші кезеңінде тоқтатылды. "Аук" деп әскерлерінде белгілі болған ол, армияның қалыптасқан консервативтілігімен күресіп, армияның бронетанктік және жаяу әскер бөлімдерін неміс үлгісінде біріктіре алмай, тек шектеулі жетістікке жетті. Роммельдің қарсыласы Очинлек (және оның алдыңғысы Уэвелл) үнемі саяси араласуларға ұшырады. 1941 жылдың соңы мен 1942 жылдың басында ол премьер-министр Уинстон Черчилльден көптеген жеделхаттар мен нұсқаулар алды. Черчилль Очинлектің шабуылға шығуын үнемі талап етті. Мысыр мен Киренаикадағы әскери сәтсіздіктерге көңілі толмаған ол 1942 жылғы қарашаға жоспарланған Солтүстік Африкаға (Operation Torch) ағылшын-американдық десанттарынан бұрын британдық жеңіске жеткісі келді. 1942 жылғы тамызда, 8-ші армия Эль-Аламейндегі бірінші шайқастан кейін толыққанды түрде шаршағаннан кейін, Черчилль Каирге ұшып келді, формальды түрде Очинлекпен кеңесу үшін, бірақ Ұлыбританиядан кеткенге дейін-ақ шешімін қабылдаған болатын. Черчилль Очинлекті қызметтен босатып, ол Черчилльдің өзінің бұйрықтарына бағынудан бас тартқаны үшін болды деп саналады. Оның орнына генерал сэр Гарольд Александер Таяу Шығыстағы Бас қолбасшы, ал генерал-лейтенант Уильям Готт 8-ші армияның командирі болып тағайындалды, бірақ қызметке кіріспей тұрып Мысырда қаза тапты. Готт қайтыс болғаннан кейін генерал-лейтенант Бернард Монтгомери 8-ші армияның командирі болып тағайындалды. Очинлекке Таяу Шығыс командованиесінен бөлініп жатқан Персия және Ирак командованиесін басқару ұсынылды, бірақ ол бұл қызметті қабылдауға жарамсыз деп санады, оның орнына генерал-лейтенант Генри Мэтленд Уилсон келді. Александер Монтгомеридің Эль-Аламейн шайқасының екінші кезеңіндегі жеңісіне жетекшілік етті. 1943 жылғы қаңтарда Operation Torch күштері мен Батыс шөлдегі күштер Тунис кампаниясында кездескеннен кейін ол генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің Одақтас күштерінің Бас штабында (AFHQ) орынбасары болды. 8-ші армия AFHQ басшылығына өткеннен кейін Таяу Шығыс командованиесінің маңызы азайды. Александердің орнына генерал Уилсон Бас қолбасшы болып тағайындалды және оның қызметі кезеңінде тек бір маңызды операция жүргізілді: 1943 жылғы қыркүйектен қарашаға дейін сәтсіз аяқталған Додеканес кампаниясы. Таяу Шығыс командованиесінің соңғы әрекеті 1945 жылғы мамыр мен маусым аралығындағы Ливан дағдарысы кезінде болды, оның барысында британдық және үнділік әскерлер Сирияға сәтті басып кіріп, француз күштерін казармаға қайтарды.

On 30 August 1939 Middle East Command received instructions stating that if they received a formal telegram informing them that a state of war existed between the United Kingdom and Italy, that all defensive measures taken against the Italians should be as non provocative as possible. Following the start of the Second World War in September and the quick defeat of Poland in September 1939, the threat of an Axis attack from the Balkans against British positions in the Middle East and Eastern Mediterranean region became a serious possibility. On 19 October 1939, the Treaty of Mutual Assistance was signed between the United Kingdom, France and Turkey; Lieutenant General Archibald Wavell signed on behalf of the United Kingdom. Following the signing of this treaty, the Middle East Command, as well as the representatives of the Royal Navy and Royal Air Force, were authorised to begin discussions with the Turkish general staff, and a further conference was held during March 1940. At the same time Wavell ordered his subordinate commanders to start planning operations on the assumption that the United Kingdom would soon be at war with Italy. Lieutenant General Henry Maitland Wilson, commander of British forces in Egypt, was to plan for the capture of Bardia and Jaghbub (Libya) and to examine the possibility of using special forces. Following October 1939, as the Italians had made no aggressive moves, the 7th Armoured Division and other units were withdrawn from the frontline area, while training and exercises were conducted in the desert. For the first nine months of the Second World War, the Middle East was quiet. This was until Italy's declaration of war on 10 June 1940 and the start of the East African Campaign. However, in spite of his inferiority in troop numbers, Wavell was able to not only defend against the Italian attacks but by May 1941, he was able to defeat the Italians and occupy their east African colonies of Eritrea, Ethiopia and Italian Somaliland. When tensions increased in Iraq, Wavell—in agreement with the Commander in Chief, India—on 9 March 1941 suggested to the Chiefs of Staff that, if fighting was to occur in the country, it should be conducted "at first under the control of India." In the meantime, Wavell had sent a force to Iraq to suppress a coup d'etat by elements sympathetic to Nazi Germany. In June 1941, he ordered the invasion and occupation of Syria and Lebanon to prevent further potential support of Iraq by the Germans through these Vichy French controlled areas. In July he ordered Iraqforce to Anglo Soviet invasion of Iran in cooperation with the Soviet forces from the north to safeguard the oilfields. Iran and Iraq were transferred out of the Middle East Command into a separate Persia and Iraq Command in August 1942. In the Western Desert, by February 1941, the British had appeared to be on the verge of overrunning the last Italian forces in Libya. This would have ended Axis control in Africa. Then the tide of war turned against the British, as the Germans attacked through the Balkans and continued on to occupy Crete. The Germans reinforced the Italians in Libya with the Afrika Korps, under Erwin Rommel, and the British suffered further setbacks. Wavell and Auchinleck exchanged positions, Claude Auchinleck becoming C in C Middle East and Wavell becoming C in C in India. While Auchinleck was in command, the British Eighth Army confronting the German Afrika Korps and the Italian Army was commanded successively by General Sir Alan Cunningham and Lieutenant General Neil Ritchie. Ritchie was dismissed after defeats at the hands of Rommel. Auchinleck assumed the field command himself and the Italo German advance was halted at the First Battle of El Alamein. The "Auk," as he was known to his troops, struggled with the innate conservatism of the army establishment to get the armoured and infantry wings of the army to fight together on the German pattern, but had only limited success. Rommel's opponent, Auchinleck (and his predecessor Wavell), was subjected to constant political interference. He received a series of hectoring telegrams and instructions from Prime Minister Winston Churchill throughout late 1941 and early 1942. Churchill constantly sought an offensive from Auchinleck. Disappointed with the military reverses in Egypt and Cyrenaica, he was desperate for some sort of British victory before the planned Anglo American landings in North Africa (Operation "Torch") scheduled for November 1942. In August 1942, immediately after the Eighth Army had all but exhausted itself after First Alamein, Churchill flew to Cairo, purportedly for consultations with Auchinleck, but had in fact made up his mind before he left Britain. Auchinleck was sacked by Churchill, almost certainly because he refused to be bullied by Churchill into ordering a major offensive before he and his troops were properly prepared. He was replaced as C in C Middle East by General Sir Harold Alexander and as GOC Eighth Army by Lieutenant General William Gott, who was killed in Egypt before taking up command. On Gott's death, Lieutenant General Bernard Montgomery was appointed commander of the Eighth Army. Auchinleck was offered the command of a newly created Persia and Iraq Command which was being split out from Middle East Command, but felt unable to accept the appointment, which was then taken by General Sir Henry Maitland Wilson. Alexander presided over Montgomery's victory at the Second Battle of El Alamein. After the Anglo American forces from Operation Torch and the Western Desert forces met in the Tunisian campaign in January 1943, he became deputy to General Dwight D. Eisenhower in Allied Forces Headquarters (AFHQ). With Eighth Army passing to AFHQ's command, Middle East Command became somewhat of a military backwater. General Wilson succeeded Alexander as its commander in chief and during his tenure it mounted only one significant operation: the unsuccessful Dodecanese Campaign from September to November 1943. The last act of Middle East Command took place during the Levant Crisis between May and June 1945 when British and Indian troops successfully invaded Syria and escorted French forces back to their barracks.

1945 жылдан бастап Таяу Шығыс құрлық әскерлері

1945 жылдан кейін Таяу Шығыс командованиесі Таяу Шығыс құрлықтық күштері ретінде қайта құрылды. Таяу Шығыс құрлықтық күштері 1957 жылға дейін 10-шы бронедивизияға қосылған 25-ші бронедивизиясымен (Ливиядағы күштер) және 1-ші жаяу әскер дивизиясы (Ұлыбритания), 3-ші жаяу әскер дивизиясы, Корольдік драгундары; 4-ші Корольдік танк полкі; 43-ші LAA полкі RA; 71-ші ауыр зениттік полк, Корольдік артиллерия, үш сигнал полкі және басқа да күштерге 1950 жылдардың басына дейін Суэц каналы аймағында басшылық етті. 2-ші сымсыз полкі Корольдік сигналдар Кипрде орналасқан. 1951 жылдың қазан айында Суэц каналы аймағында 1-ші жаяу әскер дивизиясы 1-ші (Гвардиялық), 2-ші және 3-ші бригадалардан тұрды; ол 1955 жылдың күзінде Ұлыбританияға оралды (Лорд және Уотсон, Корольдік сигнал корпусы: корпустың бөлімше тарихы, 25) – 1-ші бригададан басқа. Суэц базасының аумағы өте маңызды деп есептелді. Басқа да маңызды артықшылықтарының ішінде, GHQ MELF Қорғаныс министрлігіне Абу Суэйр әуежайының ұзартылған ұшу-қону жолағымен, Ұлыбританияда орналасқан Стратегиялық әуе командованиесінің ұшақтарына жетпейтін советтік нысаналарды бомбалау үшін U.S. B-29 Superfortress бомбалаушыларын орналастыруға болатынын хабарлады. Мұхаммед Нагиб пен Гамал Абдель Насер басқаратын "Еркін офицерлер" 1952 жылғы Мысыр төңкерісінде Мысыр королі Фарукты құлатты. Содан кейін "Еркін офицерлер" 1954 жылғы 19 қазанда Ұлыбританиямен англо-египеттік келісімге қол қойды. Онда британдық әскерлердің Суэц базасынан кезең-кезеңмен эвакуациялануы, 20 ай ішінде (яғни 1956 жылдың маусымында) барлық әскерлерді шығаруға келісім, базаны күтіп ұстауды жалғастыру және Ұлыбританияға жеті жыл бойы қайта оралу құқығы берілді. 1954 жылдың желтоқсанында МЭЛФ штаб-пәтері Кипрге көшірілді. Таяу Шығыста Кеңес Одағымен болашақ соғыс жағдайында маңызды деп саналған Суэц каналы базасының аумағында британдық ықпалды сақтау үшін компромистік шешім ретінде Канал аймағындағы қойма аймағын арнайы ұйымдастырылған британдық азаматтық мердігерлерге беру ұйғарылды. Суэц каналы мәселесі бойынша британдық-египеттік қарым-қатынастардың нашарлау қаупі күшейген кезде, 1955 жылдың 20 қыркүйегі мен 30 желтоқсаны аралығында МЭЛФ (және Таяу Шығыс Әуе күштері) Канал аймағындағы барлық қоймалар мен шеберханалар мердігерлерге берілді. Олардың ішінде Тель-эль-Кебирдегі 2-ші базалық шеберхана, 5-ші базалық қару-жарақ қоймасы және базалық көлік қоймасы; Абу-Сұлтанның Деверсоир әуе базасының жанындағы 9-шы базалық оқ-дәрі қоймасы; және инженерлік база тобы (мүмкін, Суэц пен Фанарадағы 8-ші және 9-шы инженерлік қоймалар базалық қоймаларын қамтитын). Басқа да мекемелерге 33-ші жабдықтау резервтік қоймасы және 10-шы базалық қару-жарақ қоймасы кірді. 4-ші әуе құрамасының сигнал полкі 1955 жылы Мысырдағы Абисстен Кипрдегі Акротириге, ал 3-ші GHQ сигнал полкі Моаскардан Кипрдегі Эпископиге көшірілді. Британдықтардың соңғы әскерлік бөлімі Порт-Саидтен кеткен 2-ші батальон, Гренадир гвардиясы болды. Алайда, басқа бір деректе 2-ші Гренадир гвардиясының негізгі бөлігі 1956 жылдың 24-25 наурызында кемемен кеткені (олар Порт-Саидтағы гольф-лагерінде орналасқан), ал қалған артқы күзет ротасы 1956 жылдың 2 сәуірінде Әбу Суэйрден әуемен кеткені тізімделген. Киппинг британдық әскерлердің соңғы күні 1956 жылдың 13 маусымы деп жазады, бұл жаяу әскерге қарағанда логистикалық бөлімшелерді білдіруі мүмкін. 1954 жылдың наурыз айында Судандағы британдық әскерлер Хартумда орналасқан бір батальоннан тұрды, олар тікелей генерал-губернаторға есеп берді. Генерал-губернатордың әскери қолбасшысы Судандағы британдық әскерлеріне басшылық ететін генерал-майор болды, ол сонымен қатар Судан қорғаныс күштерінің қолбасшысы болды. Бұл лауазымға 1950 жылдан бастап генерал-майор Реджинальд "Калли" Скуонс тағайындалды. Соңғы британдық әскерлер, 1-ші батальон Корольдік Лестершир полкі, елден 1955 жылдың 16 тамызында кетті. 1955 жылдың тамызының соңына қарай барлық британдық әскерлер кетіп қалды. 1960 жылдың сәуір айында Таяу Шығыс құрлықтық күштері Ливия және Триполитания аймағына; Киренаика аймағына; Кипр округіне; және Британ әскерлері Мальтасына қайта ұйымдастырылды. 1961 жылдың наурыз айында МЭЛФ штаб-пәтері Аденге көшіріліп, Арабия түбегіндегі британдық күштерді сіңірді.

After 1945, the Middle East Command was reformed as Middle East Land Forces. Middle East Land Forces commanded the forces in Libya (25th Armoured Brigade, which was later subsumed into 10th Armoured Division) until 1957, and the 1st Infantry Division (United Kingdom), 3rd Infantry Division, the Royal Dragoons; 4 Royal Tank Regiment; 43 LAA Regiment RA; 71st Heavy Anti Aircraft Regiment, Royal Artillery, three signal regiments, and other forces, in the Suez Canal Zone until the early 1950s. 2 Wireless Regiment Royal Signals was in Cyprus. In October 1951 in the Suez Canal Zone the 1st Infantry Division comprised 1st (Guards), 2nd, and 3rd Brigades; it arrived back in the UK in Autumn 1955 (Lord & Watson, The Royal Corps of Signals: Unit Histories of the Corps, 25) minus the 1st Brigade. The Suez base area was seen as essential. Among other key benefits, GHQ MELF reported to the Ministry of Defence that Abu Sueir airfield, with its lengthened runway, would be capable of basing U. S. B 29 Superfortress bombers to strike Soviet targets beyond the reach of Strategic Air Command aircraft based in Great Britain itself. The Free Officers, led by Muhammad Naguib and Gamal Abdel Nasser, overthrew King Farouk of Egypt in the Egyptian coup d'état of 1952. The Free Officers then concluded the Anglo–Egyptian Agreement of 1954, signed on 19 October, with Great Britain. It stipulated a phased evacuation of British troops from the Suez base, agreed to withdrawal of all troops within 20 months (that is, June 1956); maintenance of the base was to be continued; and allowed Britain to hold the right to return for seven years. In December 1954 HQ MELF moved to Cyprus. The compromise solution to retain British influence over the Suez Canal base area, seen as vital in the event of any future Middle East war with the Soviet Union, was to arrange the Canal Zone depot area to be taken over by specially arranged British civilian contractors. As the risk of British Egyptian ruptures over the Suez Canal rose, between September 20, 1955, and December 30, 1955, almost all the MELF (and Middle East Air Force) Canal Zone depots and workshops were handed over to the contractors. Among them were 2 Base Workshop, 5 Base Ordnance Depot, and the Base Vehicle Depot all at Tel el Kebir; 9 Base Ammunition Depot at Abu Sultan near Deversoir Air Base; and the engineering base group (probably including Nos 8 and 9 Engineer Stores Base Depots at Suez and Fanara respectively). Other establishments included 33 Supply Reserve Depot and 10 Base Ordnance Depot. 4 Air Formation Signal Regiment moved from Abyss in Egypt to Akrotiri in Cyprus in 1955; while 3rd GHQ Signal Regiment moved from Moascar in the Canal Zone to Episkopi in Cyprus. It appears that the last British combat unit to leave was 2nd Battalion, Grenadier Guards from Port Said. However another source lists the main body of 2 Grenadier Guards leaving on 24–25 March 1956 by ship (they had been located at Golf Course Camp in Port Said), and the last remaining rear guard company leaving by air on 2 April 1956 from Abu Sueir. Kipping writes that the actual final date of British troops leaving was 13 June 1956, which may represent logistics units as opposed to infantry. In March 1954 British troops in the Sudan consisted of one battalion stationed in Khartoum, reporting ultimately to the Governor General. The Governor General's military commander was the Major General Commanding British Troops in the Sudan, who was also Commandant of the Sudan Defence Force. In this post from 1950 onward was Major General Reginald 'Cully' Scoons. The last British troops, 1st Battalion Royal Leicestershire Regiment, left the country on 16 August 1955. All of the British troops were gone by the end of August 1955. In April 1960 Middle East Land Forces was reorganised into Libya and Tripolitania Area; Cyrenaica Area; Cyprus District; and British Troops Malta. In March 1961 HQ MELF was moved to Aden, absorbing British Forces Arabian Peninsula.