Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық заңгер және саясаткер
Canadian lawyer and politician
Ян Гилмор Скотт (13 шілде 1934 – 10 қазан 2006) – канадалық саясаткер және заңгер. Ол 1985 жылдан 1992 жылға дейін Онтарио заң шығарушы жиналысының либералды депутаты болды, және Торонто қаласының орталық аудандарын – Сент-Дэвид және Сент-Джордж – Сент-Дэвид округін өкілдік етті. Дэвид Петерсон үкіметінде ол министр болып қызмет етті, Онтарионың бас прокуроры және бас сот хатшысы лауазымдарын атқарды. Роберт Никсон және Шон Конвеймен бірге, ол Петерсон кабинетінің "интеллектуалды ортасы және жаны" деп есептелді.
Ian Gilmour Scott (July 13, 1934October 10, 2006) was a Canadian politician and lawyer. He was a Liberal member of the Legislative Assembly of Ontario from 1985 to 1992 who represented the downtown Toronto ridings of St. David and St. George—St. David. He was a cabinet minister in the government of David Peterson serving as Attorney General of Ontario and Solicitor General. Along with Robert Nixon and Sean Conway, he was considered to be "the intellectual heart and soul" of the Peterson cabinet.
Отбасы
Иан Гилмор Скотт 1934 жылғы 13 шілдеде Оттава қалалық ауруханасында дүниеге келді. Оның отбасының саяси байланыстары кең болған. Оның әкесінің бабаларының бірі Ричард Уильям Скотт 19 ғасырдағы белгілі канадалық саясаткер болды және бір кезде Канада Сенатындағы үкімет жетекшісі қызметін атқарды. Оның әкесінің екінші бабасы У. У. Салливан 1879 жылдан 1889 жылға дейін Принс-Эдвард аралының премьер-министрі болды. Сонымен қатар, оның анасының бабаларының бірі Эндрю Г. Блэр болды, ол 1883 жылдан 1896 жылға дейін Нью-Брансуик премьері болды, кейін Ричард Скоттпен бірге федералды либералдық кабинетке кірді. Оның әкесі мен әкесінің әкесі де Либералдық партияның белсенді қолдаушылары болды. 1948 жылы, оқушы болып оқып жүргенде, Иан Скотт Брук Клэкстонға, Либералдық партияның Ұлттық қорғаныс министріне бірнеше сөздерді бірлесіп жазды. Скотттың інісі Дэвид В. Скотт Оттавадағы белгілі заңгер болды.
Ian Gilmour Scott was born on July 13, 1934, at Ottawa Civic Hospital. His family had extensive political connections. One of his paternal great grandfathers, Richard William Scott, was a prominent Canadian politician in the nineteenth century, and served for a time as government leader in the Senate of Canada. His other paternal great grandfather was W. W. Sullivan, Premier of Prince Edward Island from 1879 to 1889. Moreover, one of his maternal great grandfathers was Andrew G. Blair, who served as Premier of New Brunswick from 1883 to 1896, when he joined Richard Scott in the federal Liberal cabinet. His father and paternal grandfather were also active supporters of the Liberal Party. In 1948, while still a schoolboy, Ian Scott co wrote a number of speeches for Brooke Claxton, Liberal Minister of National Defence. Scott's brother, David W. Scott Q. C. was a prominent lawyer in Ottawa.
Ерте өмір және мансап
Скотт 1955 жылы Торонто университетінің Сент-Майкл колледжін бітірді. Ол соңғы курста студенттік кеңестің төрағасы болып сайланды және Альфа Дельта Фи студенттік братствосының мүшесі болды. Бітіргеннен кейін 1959 жылы Озгуд Холл заң мектебінде заңгер мамандығын алды және Эндрю Брюиннің жетекшілігінде жұмыс істей бастады. Бұл фирма кейін Камерон, Брюин және Скотт деп аталды. Соттағы жұмысынан бөлек, Скотт 1968 жылы Торонто университетінің заң мектебінде азаматтық процессуалдық құқықтан дәріс берді. Оның шәкірттерінің бірі Боб Рей болды, ол үшін 1978 жылы Канада Парламентінің төменгі палатасына өткізілген сайлауда үгіт жүргізді. 1974 жылдан 1976 жылға дейін Скотт Маккензи аңғары құбыржолдары жөніндегі комиссияда жұмыс істеді, ол құбыржол құрылысының Солтүстік-Батыс территориясындағы аборигендерге тигізетін әсерін зерттеді.
Scott graduated from St. Michael's College at the University of Toronto in 1955. He was president of the student council in his last year and was a member of the Alpha Delta Phi fraternity. After graduating, he earned a law degree from Osgoode Hall Law School in 1959 and began working under Andrew Brewin. The firm came to be called Cameron Brewin and Scott. In addition to his courtroom work, Scott began teaching civil procedure at the University of Toronto Law School in 1968. One of his pupils was Bob Rae, whom he canvassed for in a 1978 by election for the House of Commons of Canada. From 1974 to 1976, Scott worked for the Mackenzie Valley Pipeline Inquiry, studying the impact of pipeline development on aboriginal Canadians in the Northwest Territories.
Алғашқы саяси мансап
Скотт алғаш рет 1981 жылғы провинциялық сайлауда мемлекеттік қызметке үміткер болды. Ол бір кезде өзінің саяси көзқарасын "либералдың сол жағында" деп сипаттады және Онтарионың Жаңа демократиялық партиясынан сайлануды ойлады, бірақ Майкл Кэссидидің басшылық қабілеттері оны әсер етпеді. 1943 жылдан бері Онтарионы басқарып келген Прогрессивті консервативті партияның қарсыласы Скотт, оның орнына Стюарт Смит басшылығымен Торонтоның орталық бөлігіндегі Сент-Дэвид округінен Онтарио либералдық партиясынан үміткер болуды таңдады. Ол прогрессивті консервативті министр Маргарет Скривенерден 1022 дауыспен жеңілді. Скотт 1980-жылдардың басында Либералдық партияның бағытына көңілі толмағанын мойындады. 1982 жылы Смиттен кейін Либералдық партияның басшысы болған Дэвид Петерсонды ол бастапқыда қолдамады және оны тым оңшыл деп санады. Скотт 1985 жылғы провинциялық сайлауға қатысатынына уәде берген, бірақ 1984 жылы осы уәдесінен бас тартуды жоспарлаған. Алайда, Пандтағы Петерсоннің шатырына бара жатып, ол ойын өзгертті және Сент-Дэвидтегі либералдық партиядан үміткер болып қала берді.
Scott first ran for public office in the provincial election of 1981. He once described his political views as "left of liberal" and had considered running for the Ontario New Democratic Party, but was unimpressed with the leadership abilities of Michael Cassidy. An opponent of the Progressive Conservative party that had governed Ontario since 1943, Scott instead chose to run for the Ontario Liberal Party under Stuart Smith, in the downtown Toronto riding of St. David. He lost to Progressive Conservative cabinet minister Margaret Scrivener by 1,022 votes. Scott was, by his own admission, disillusioned with the direction of the Liberal Party in the early 1980s. He was not initially a supporter of David Peterson, who replaced Smith as Liberal leader in 1982 and whom Scott considered too far to the right. Scott had previously promised to run in the 1985 provincial election, but planned to back out of this promise in 1984. However, while driving to Peterson's cottage in Pand, he reconsidered and remained the Liberal candidate in St. David.
Бас прокурор
1985 жылғы сайлау Онтарио саясатындағы маңызды кезең болды. Прогрессивті консерваторлар азшылық үкіметке дейін ықшамдалды, ал либералдар провинция бойынша айтарлықтай сайлау жетістіктеріне қол жеткізді. Скотт Сент-Дэвид округінде сайланды, бұрынғы консерватор кандидат және жеке досы Джулиан Портерді шамамен 3500 дауыспен жеңді. Сайлаудан кейін Скотт либералдық өкілдердің бірі болды, ол екі партияға торилерге қарсы сенімсіздік білдіру арқылы жеңіске жететін және либералдарға екі жылға сонаша NDP қолдауымен азшылық үкімет құруға мүмкіндік беретін NDP-мен келісімге келді. 1985 жылдың 26 маусымында ол Бас прокурор және халықтар ісіне жауапты министр болып тағайындалды және Петерсон басшылығымен осы лауазымдарда қызмет етті. Ол сондай-ақ 1985 жылдан 1987 жылға дейін әйелдер мәселелері және нәсілдер аралық қатынастар жөніндегі провинциялық министр болды және екі рет Бас солиситор міндетін атқарды. 1987 жылғы провинциялық сайлауда ол қайта бөлінген Сент-Джордж—Сент-Дэвид округінде оңай қайта сайланды, прогрессивті консерваторлардың провинциялық парламент мүшесі (МПП) Сьюзан Фишті жеңді. Скотт саясатқа кірмес бұрын белгілі конституциялық заңгер болған, ал Бас прокурор ретінде бірнеше рет сотқа келіп, үкімет тарапынан істі жеке өзі қорғады. Ол белсенді Бас прокурор деп есептелді және бірқатар реформалар жүргізді, соның ішінде Король кеңесшісі лауазымына тағайындауды жою, Онтарионың алғашқы ақпараттық бостандық туралы заңын енгізу және сот тағайындауларын ұсыну үшін тәуелсіз комиссия құру (бұрынғыда бұл процеске көбінесе қамқорлық ықпал еткен деп саналған). Ол сондай-ақ мемлекеттік секторда еңбекақы теңдігін енгізуді қадағалады және Онтарионың Адам құқықтары кодексіне жыныстық бағдарлама бойынша кемсітуге қарсы қорғауды кеңейту үшін түзету енгізді.
The 1985 election was a watershed moment in Ontario politics. The Progressive Conservatives were reduced to a minority government, and the Liberals made considerable electoral inroads throughout the province. Scott was elected in St. David, defeating Tory candidate and personal friend Julian Porter by about 3,500 votes. After the election, Scott was one of the Liberal envoys who negotiated an accord with the NDP which allowed the two parties to defeat the Tories in a motion of non confidence, and then allowed the Liberals to form a minority government with NDP support for two years. He was appointed Attorney General and Minister responsible for Native Affairs on June 26, 1985, and served in these positions throughout the Peterson administration. He was also the province's minister responsible for Women's Issues and Race Relations from 1985 to 1987, and was an acting Solicitor General on two occasions. In the 1987 provincial election, he was easily re elected in the redistributed riding of St. George—St. David, defeating incumbent St. George Member of Provincial Parliament (MPP) Susan Fish of the Progressive Conservatives. Scott had been a renowned constitutional lawyer prior to entering politics, and as Attorney General, he took the unusual step of appearing in court on several occasions to personally argue the government's case. He was considered an activist attorney general, and instituted a number of reforms including the abolition of appointments as Queen's Counsel, the introduction of Ontario's first freedom of information legislation, and the introduction of an independent panel to recommend judicial appointments (previously, the process had been seen as largely driven by patronage). He also oversaw the introduction of pay equity in the public sector, and introduced an amendment to the Ontario Human Rights Code to extend protection against discrimination on the basis of sexual orientation.
Үкіметтен тыс
1990 жылғы сайлауда Скотт Каролан Райтқа қарсы тартысты жеңіс одіс етті. Қайта санаудан кейін Скотт 65 дауыс айырмасымен жеңгені анықталды. Сайлау Петерсон үкіметін жеңді. Ол бұрынғы тори кабинетінің министрі Кит Нортонмен бақ сынасты, ол осы кезде өзінің гомосексуалдығын ашып, ашық гей саясаткер ретінде қатысты. Скотттың гей екені жақсы білінетін, бірақ ол оны жария етуден бас тартты, және Скотттың штабы Нортон бұл мәселені көтеріп, пайдалануы мүмкін деген алаңдаушылықта болды. Ол оппозицияда бақытсыздыққа ұшырады және Мюррей Элстон, партия басшысы ретінде Питерсонның орнын басуға таңдаған азаматы, 1992 жылғы Либералдық партияның басшылық конференциясында шамалы есебімен жеңілгеннен кейін заң шығарушы органға деген қызығушылығын жоғалтты. 1992 жылы Скотт заң шығарушы орган мүшелігінен кетті. Ол Йорк университетінде оқытушы болып жұмыс істеді және 1994 жылы ауыр инсульт салдарынан сөйлеуі қиын болғанға дейін телеарнадағы саяси пікірсайыстарға қатысып, көпшілік назарында болды. Инсульттің салдарынан ол сөйлеу қабілетін жоғалтты және заңгерлік қызметін тоқтатуға мәжбүр болды. 1995 жылы ол Канада орденінің офицері атанды. Сол жылы ол Жозеф Кордианоның Онтарио либералдық партиясының төрағалығына жасаған сәтсіз әрекетін қолдады.
Scott was narrowly re elected in the 1990 election against Carolann Wright. After a recount, it was determined that Scott won by 65 votes. The election defeated the Peterson government. He was challenged by former Tory cabinet minister Keith Norton, who had come out of the closet by this point, and ran as an openly gay politician. Scott was widely known to be gay, but declined to reveal it, and there were concerns in Scott's campaign that Norton would attempt to make an issue of this matter. He was unhappy in opposition, and lost interest in the legislature after Murray Elston, his choice to replace Peterson as party leader, was narrowly defeated at the Liberal Party's 1992 leadership convention. Scott resigned his seat in the legislature in 1992. He accepted a teaching position at York University, and remained in the public eye as a political panelist on television until a devastating stroke in 1994 made speech difficult for him. He developed aphasia following the stroke, and was forced to end his legal career. He was made an officer of the Order of Canada in 1995. In the same year, he supported Joseph Cordiano's unsuccessful bid for the leadership of the Ontario Liberal Party.
Жыныстық бейімділік
Скотттың сексуалдық бағдары саясатта жүрген кезінде жасырын болмаған, бірақ бұқаралық ақпарат құралдары оның жеке өміріне құрмет көрсетіп, оның гей екендігі немесе ұзақ мерзімді бір жынысты қарым-қатынаста болғаны туралы жарияламады. Ол, әсіресе, Сент-Джордж—Сент-Дэвид айманындағы сайлаушыларынан, «кабинеттен шығуға» үлкен қысым көрді, бұл аймаққа Чирк және Уэлсли шағын ауданы кіреді, ол Канаданың ең ірі гей және лесбиян қауымдастығының орны. 1990 жылғы провинциялық сайлаудағы барлық кандидаттардың кездесулерінде оның сексуалдық бағдары туралы сұрақтар қойылды, әсіресе консерватор партиясының кандидаты Кит Нортон ашық гей болғандықтан, бірақ Скотт бұл жеке мәселе екенін айтып, жауап беруден бас тартты. Саясаттан зейнетке шыққаннан кейін, Скотт 1993 жылы әріптесі Ким Якабускидің (бұрынғы прогрессивті консерватор депутаты Пол Якабускидің ұлы және қазіргі прогрессивті консерватор депутаты Джон Якабускидің інісі) қайтыс болған кезде алғаш рет ұзақ мерзімді қарым-қатынасын жария етті. Скотттың Якабускиге арналған некрологы – олардың қарым-қатынасы туралы Скотттың жұрт алдында айтқан алғашқы сөзі болды. Скотт өмірінің көп бөлігінде бір жынысты некеге қарсы болды, себебі ол гомосексуалдарды жылдар бойына пария ретінде қарастыратын қоғамның құндылықтарын бейнелейді деп санады. Кейін ол үкіметінің бір жынысты жұбайларға жәрдемақы тағайындамағанын өкіндіретінін айтты.
Scott's sexual orientation was an open secret during his time in politics, although the media respected his privacy and did not report the fact that he was gay or in a long term same sex relationship. He came under increasing pressure to come out of the closet, particularly from many of his constituents in St. George—St. David, which includes the Church and Wellesley neighbourhood, home to Canada's largest gay and lesbian community. Although he was asked about his sexual orientation at all candidates meetings during the 1990 provincial election, particularly as Keith Norton, the Tory candidate, was openly gay, Scott declined to comment, saying that it was a private matter. After his retirement from politics, Scott publicly acknowledged his long term relationship for the first time in 1993, upon the death of his partner Kim Yakabuski (son of former Progressive Conservative MPP Paul Yakabuski and the brother of current Progressive Conservative MPP John Yakabuski). Scott's obituary for Yakabuski was the first time Scott spoke in public about their relationship. Scott opposed same sex marriage for most of his life, on the grounds that it reflected the values of a society which for years treated homosexuals as pariahs. He later expressed regret that his government did not introduce spousal benefits for same sex couples.
Соңғы жылдар
2001 жылы ол Нил МакКормикпен бірге жазылған «Өзгеріс жасау үшін» («To Make A Difference») атты естеліктерін жариялады. 2006 жылғы федералды Либералдық көшбасшылық сайлауында Скотт Джерард Кеннедиді қолдады. «Торонто Стар» газетінің Скотттың қолдауы туралы мақаласында оның соңғы жылдары да ықпалды болғаны, Онтарионың қаржы министрі Грег Сорбара, денсаулық сақтау министрі Джордж Смитхерман және Бас прокурор Майкл Брайантпен үнемі түскі асқа түсетіндігі жазылған. Мақалада Скотт 1994 жылы өткерген инсульт салдарынан әлі де қиналатындығы, бірақ «біртіндеп сөйлеу қабілетін қайта меңгергені» айтылған. Скотт сондай-ақ Афазия институтының төрағасы ретінде қайырымдылық жұмысына қатысты және Торонтодағы Paliare Roland заң фирмасының құрметті кеңесшісі болды, аптасына бір рет фирманың заңгерлерімен түскі ас ішеді.
In 2001, he published his memoirs, To Make A Difference, co written with Neil McCormick. In the 2006 federal Liberal leadership campaign, Scott endorsed Gerard Kennedy. A Toronto Star article on Scott's endorsement also revealed that he remained influential in his last years, lunching regularly with Ontario finance minister Greg Sorbara, health minister George Smitherman and Attorney General Michael Bryant. Scott still suffered from the effects of his 1994 stroke but "gradually regained the ability to speak" according to the article. Scott was also involved in charity work as chair of the Aphasia Institute, and was also honorary counsel for the Toronto law firm of Paliare Roland lunching with lawyers from the firm once a week.
Құрметтер
Онтарионың Бас прокурорының кеңсесі, Макмертри Скотт ғимараты, Скотт пен Рой Макмертридің құрметіне аталған (1975–1985 жылдары Бас прокурор болған).
The headquarters of the Attorney General of Ontario, the McMurtry Scott Building, is named in honour of Scott and Roy McMurtry (former AG 1975–1985).