Рукерстер отбасы: фламандтық клавесин шеберлерінің тарихы
Ruckers
Рукерстер отбасысы – 16-17 ғасырлардағы фламандтық клавесин және виржинал шеберлері. Аспаптардың техникалық дамуына үлкен үлес қосып, сапасымен ерекшеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рукерлер отбасы (варианттары: Ruckaert, Ruckaerts, Rucqueer, Rueckers, Ruekaerts, Ruijkers, Rukkers, Rycardt) – 16 және 17 ғасырларда Антверпенде орналасқан Оңтүстік Нидерландыдан шыққан клавесин және перзентхана шеберлері. Олардың ықпалы 18 ғасырға дейін, тіпті 20 ғасырдағы клавесинге деген қызығушылықтың жаңаруына дейін сезілді. Рукерлер отбасы клавесиннің техникалық жағынан дамуына зор үлес қосты, екінші клавиатураны енгізуді бастады; олардың аспаптарының сапасы соншалық, Ruckers аты ерте заманғы клавишті аспаптар үшін Stradivarius аты скрипкалар отбасы үшін қаншалықты маңызды болса, сондай маңызды. 18 ғасырда Рукерс аспаптарын француз шеберлері ravalement деп аталатын әдіс арқылы жиі өзгертіп, олардың диапазонын кеңейтіп, басқа да жаңа мүмкіндіктер қосты.
Family of harpsichord and virginal makers from the Southern Netherlands
the village in Hesse in Germany
The Ruckers family (variants: Ruckaert, Ruckaerts, Rucqueer, Rueckers, Ruekaerts, Ruijkers, Rukkers, Rycardt) were harpsichord and virginal makers from the Southern Netherlands based in Antwerp in the 16th and 17th century. Their influence stretched well into the 18th century, and to the harpsichord revival of the 20th. The Ruckers family contributed immeasurably to the harpsichord's technical development, pioneering the addition of a second manual; the quality of their instruments is such that the name of Ruckers is as important to early keyboard instruments as that of Stradivarius is to the violin family. In the 18th century, Ruckers instruments were often modified by French makers in a process known as ravalement, to allow for an extended range and other additions.
Раккерлер отбасы
Бұл отбасы Германиядан шыққан болуы мүмкін. Ең ерте белгілі мүшесі, Ханс Раккерс, 1530 жылғы Антверпен қалалық мұрағатындағы құжаттарға сәйкес, Вайсенбургтен шыққан. Сол сияқты Арнольд Раккер 1520 жылы қалада неміс орган жасаушысы болған. Ханс Рюкерс (1540-шы жылдар) Мехеленде дүниеге келген. 1575 жылы ол Адриана Кнэпске үйленді, ал клавесин жасаушы Мартен ван дер Бист үйлену тойына куә болды, бірақ олардың жұмыс қарым-қатынасы қандай болғаны белгісіз. Ханс Рюкерс католик болған және 11 баласы болды, олардың екеуі клавесин жасаушы болды. Оның қызы Катарина (көк атасы клавесин жасаушы Виллем Гомпартс (шамамен 1534 жылдан кейін 1600) аспап жасаушы Куше отбасымен үйленді, бұл екі әулеттің де берік жалғасуын қамтамасыз етті. Оның ұлы Джоанн отбасылық кәсіпті жалғастырды. Ханс Рюкерс 1579 жылы Санкт-Лука гильдиясының мүшесі болды, ал 1594 жылы Антверпеннің азаматы атанды. Ол Йоденстраатта суретші Рубенске жақын жерде тұрды. Ол өз аспаптарына өзінің әріптерін гүлге қадап қол қойған. Оның бүгінде сақталған аспаптары – 1580 және 1590 жылдардағы виржиналдар, қазір Берлинде, Брюггеде, Нью-Йоркте, Парижде және Йель университетінде сақтаулы. Ол сондай-ақ орган жасаушы болған, бірақ оның ешқайсысы сақталмаған. Ол Санкт-Джекобскерк және Антверпен соборының органдарында жұмыс істегені белгілі. Джоаннс Рюкерс (варианттары: Иоанн, Ханс, Ян) (15 қаңтар 1578 – 29 қыркүйек 1642) Ханс Рюкерстің тұңғыш ұлы болды, ол да клавесин және орган жасаушы атанды. Ол өмірін Антверпенде өткізді. Әкесі қайтыс болғаннан кейін ол ағасы Андреаспен бірге отбасылық бизнесте серіктес болды, ал 1608 жылы Джоанн жалғыз иесіне айналды. Ол 1611 жылы Санкт-Лука гильдиясына қосылды. Оның жазбасында «Ханс Рукерс, соне, клаверсигмейкер» деп жазылған. Содан кейін ол өз аспаптарының гүліне әкесінің «HR» әріптерінің орнына «IR» әріптерін қадады. Ол 1616 жылдан бастап Брюссельде Нидерландтың эрцгерцогтары үшін жұмыс істеді. Оның немере інісі Жоанн Куше 1627 жылы оның шеберханасына қосылып, ол қайтыс болғаннан кейін оны басқарды. Бүгінде оның шамамен 35 аспабы сақталған. Андреас Рукерс I (немесе Андриес) (30 тамыз 1579 – 1645 жылдан кейін) Ханс Рюкерстің екінші ұлы болды, ол да Антверпенде клавесин жасаушы болды. 1605 жылы ол үйленді, үш баласы ересекке дейін жетті. 1608 жылы отбасылық бизнестегі үлесін ағасы Джоаннаға сатқаннан кейін оның өмірі туралы мәліметтер аз. Ол 1645 жылдың қыркүйегінде әлі тірі болған және сол күннен кейін он жыл немесе одан да көп өмір сүрген болуы мүмкін. Оның сақталған аспаптары 1607-1644 жылдар аралығында жасалған және бүкіл әлемдегі коллекцияларда сақтаулы. Андреас Рукерс II (немесе Андриес) (31 наурыз 1607 – 1667) Андреас Рукерс I-нің ұлы, ол әкесінен кәсібін үйренді. 1638 жылы Санкт-Лука гильдиясының жазбаларында «Рикарт, клаверсингельмейкер, винмейстер» деп жазылған жазу оған қатысты болуы мүмкін. Сол жылы ол Жоанна Хекцке үйленді, олардың алты баласы болды, ал ол 1653 жылы обадан қайтыс болды. Оның 1640 және 1650 жылдары салынған жеті аспабы әлемнің түкпір-түкпіріндегі коллекцияларда бар екені белгілі. Ол Раккерс отбасының осы есіммен соңғы өкілі болды. Отбасының басқа тармағы үшін Кушеге қараңыз. Әлі анықталмаған басқа Ruckers жасаушысы болуы мүмкін: 17 ғасырдағы Ruckers дәстүрінде салынған екі виржиналдың гүлдерінде «CR» әріптерімен ұқсас розалар бар. Бұрын олардың Кристофел Раккерс, 16 ғасырдағы орган ойнаушысының жұмысы деп есептелген, бірақ қазір ол мүмкін автор ретінде қарастырылмайды.
The family probably originated in Germany. The earliest known member, Hans Ruckers, was from Weissenburg, according to documents from 1530 in the Antwerp city archives, and the similarly named Arnold Rucker was a German organ builder in the city in 1520. Hans Ruckers (1540s–1598) was born in Mechelen. In 1575 he married Adriana Cnaeps; harpsichord maker Marten van der Biest was a witness at the wedding, though it is not known what their working relationship was. Hans Ruckers was a Catholic and had 11 children, two of whom became harpsichord makers, and his daughter Catharina (to whom harpsichord maker Willem Gompaerts (c.1534 – after 1600) was godfather) married into the instrument making Couchet family, ensuring a strong continuation of both dynasties; his son Joannes continued in the family craft. Hans Ruckers became a member of the Guild of St Luke in 1579, and a citizen of Antwerp in 1594; he lived very near the artist Rubens in the Jodenstraat. He signed his instruments by working his initials into the rose. Instruments by him in existence today are virginals from the 1580s and 1590s now in Berlin, Bruges, New York, Paris and Yale University. He was also an organ builder, though none by him remains; he is known to have worked on the organs of St. Jacobskerk and Antwerp Cathedral. Joannes Ruckers (variants: Ioannes, Hans, Jan) (15 January 1578 – 29 September 1642) was the first son of Hans Ruckers, and also became a harpsichord and organ maker. He lived his life in Antwerp. He and brother Andreas became partners in their father's business upon his death, Joannes becoming sole owner in 1608. He joined the Guild of St Luke in 1611; his entry reads 'Hans Rukers, sone, claversigmaker'; following this he engraved 'IR' into the rose of his instruments, rather than his father's 'HR'. He worked for the archdukes of the Netherlands in Brussels from 1616. His nephew Joannes Couchet joined his workshop around 1627, taking it over after his death. Around 35 of his instruments are in existence today. Andreas Ruckers I (or Andries) (30 August 1579 – after 1645) was the second son of Hans Ruckers, and likewise became a harpsichord maker based in Antwerp. In 1605 he married; three of his children survived to adulthood. Details of his life are scarce after he sold his share in the family business to his brother Joannes in 1608. He remained a harpsichord maker, was still alive in September 1645 and may have lived ten years or more after that date. His surviving instruments are dated from 1607 to 1644, and are in collections all over the world. Andreas Ruckers II (or Andries) (31 March 1607 – before 1667) was the son of Andreas Ruckers I, from whom he learned his craft. A 1638 entry in the records of the Guild of St Luke that reads, "Rickart, claversingelmaker, wijnmeester" may refer to him. He married Joanna Hechts that year; they had six children, and she died of the plague in 1653. Seven of his instruments, built in the 1640s and 1650s, are known to exist in collections around the world. He was the last of the Ruckers family under that name. See Couchet for another branch of the family. There may have been another Ruckers maker as yet unidentified: two virginals built in the 17th century Ruckers tradition have similar roses with the initials 'CR'; they were once thought to have been the work of Christoffel Ruckers, a 16th century organ player living in Dendermonde, but he is now generally excluded as a possible maker.
Рукерс клавесині мен виргиналдар
Ruckers отбасы жасаған қолданыстағы виргиналдар тікбұрышты (біреуі алты қырлы) болып келеді, пернетақта сол жақта (спинет) немесе оң жақта (музельді) орналасқан, ал жіптер ұзын жағына параллель бір қатармен жүреді. Шпинетте жіптің соғылатын нүктесі жіптің соңына жақын, ал музельде – ортасына жақын орналасқан; екеуінің арасындағы дыбыс айырмашылығын оңай естіп көруге болады. Аспаптың тоны оның өлшеміне қарай өзгерді; ең үлкені сол кездегі стандартты тонмен дыбыстады, мысалы a'=415 Гц, ал кіші виргиналдар бір тон, төртінші, бесінші, октава немесе тоғызыншы тонмен жоғарырақ дыбысталатын. Кейбір виргиналдар екі аспаптан тұратын болып жасалған, қалыпты тонмен бірге октава жоғары тонды аспапты біріктіретін; бұл «анасы мен баласы» деп аталды және кіші аспап әдетте үлкенінің пернетақтасының жанындағы кеңістікте сақталды, олар «M» (Moeder) және «k» (kind) деп белгіленді. Октавалық аспап үлкенінің үстіне орнатылғанда, екі аспапты бір уақытта ойнауға мүмкіндік беретін механизмдер біріктірілді. Кейде олар басқа да күрделі аспаптарды құрастырып, клейтонның бос қалған кеңістігіне виргиналды орналастыратын. Ruckers отбасы жасаған бір немесе екі мануалды клавесиннің диапазоны 8' және 4' болатын, әр пернетақтада әрбір жіп жиыны үшін тұтқалар жиыны болған. Ruckers пернетақтасының стандартты диапазоны қысқа октавадан C/E-ден c''' немесе d''' дейін. Екі мануалды клавесиннің пернетақталары ажыратылып, төртінші (кейде бесінші) интервалмен дыбысталатын, жоғарғы мануал стандартты тонмен, ал төменгісі – төмен тонмен дыбысталатын. Әр мануал қолданылғанда, екінші мануалдың тұтқалары деактивацияланатын. Осылайша, Ruckers екі мануалды клавесині бір аспапта екі аспап ретінде жұмыс істеді, олардың арасындағы интервал төртінші тонды құрады. Кейінірек екі мануалды клавесиннің пернетақталарында екі жіп жиыны бірдей тонмен немесе антифониялық түрде үйлесімді дыбысталатын, тембрлік контрасттар үшін. Стандартты модельдердің вариациялары кейде Францияға немесе Англияға экспорттау үшін жасалған; Англияға арналған, қысқа октава емес, C-ге дейін хроматикалық бас регистрі бар бір мануалды клавесин, сондай-ақ Францияға арналған GG-ден c''' дейін төменгі мануал диапазоны және F-ден f''' дейін жоғарғы мануал диапазоны бар екі мануалды клавесин, төменгі мануал стандартты тонмен, ал жоғарғысы төртінші тонмен төменде болды, бұл әдеттегі тондық орналасуды кері қайтарды. Бұл аспаптардың төменгі мануал диапазоны Шамбоньер және Луи Куперин сияқты заманауи француз клавесиншілерінің музыкасына сәйкес келеді, ал жоғарғы мануал диапазоны ерте француз орган дизайнына жақын. Аспапты құрастырғанда, корпусқа және механизмнің көптеген бөліктеріне модельге байланысты сериялық нөмірмен бірге нөмір жазылатын. Бұл зерттеушілерге датасы белгісіз аспаптар туралы көбірек білуге және жылына 35-40 аспап өндірілетінін болжауға мүмкіндік берді. Аспаптың безендірілуі оның құрылысымен бірдей мұқият және күрделі болды; қайталанатын Ренессанс үлгілері қағазға басылып, кілттің ішкі жағына және дыбыс тақтасының үстіндегі корпус ішіне орналастырылды. Үлкен латын ұрандары қақпақтың ішкі жағына ағаш имитациясы бар қағазға басылған. Сонымен қатар, қақпақты Рубенс және Брюгель сияқты суретшілермен боялған. Сыртқы жағы мәрмәр немесе үлкен асыл тастар сияқты боялған, олар темірден жасалған жақтаулармен ұсталған. Дыбыс тақтасындағы роза гүлдер мен басқа да өсімдіктер мен жануарлардың темпералы бояумен салынған гүл шоғырымен қоршалған. Ruckers отбасының барлық мүшелері қолданған розалар арфада ойнаған періште бейнесін көрсетеді, оның екі жағында аспап жасаушының әріптері жазылған; дата дыбыс тақтасында немесе күрес тақтасында табылды.
Existing virginals made by the Ruckers family are rectangular (one is six sided) with the keyboard positioned either to the left (spinet) or right (muselar) of centre and a single set of strings running parallel to the long side. Spinetten had their plucking point near the end of the string, while muselaars had a plucking point close to the middle of the string; the difference in sound between the two is easily audible. The pitch of the instrument varied according to its size; the largest sounded at the standard pitch of the time, something like a'=415 Hz, while smaller virginals were pitched a tone, 4th, 5th, 8ve or a 9th higher. Some virginals were built as double instrument, with a normal pitch instrument combined with one pitched an octave higher; this was known as 'the mother with the child', marked 'M' (Moeder) and 'k' (kind) as the smaller instrument was normally stored in a space beside the keyboard of the larger. The actions combined when the octave instrument was fitted on top of the regular one, enabling the musician to play both at once. They occasionally built other compound instruments, fitting a virginal into the empty space left by the harpsichord's bentside. Both single and double manual harpsichords made by the Ruckers family had the disposition 8' 4', with each keyboard having a set of jacks for each set of strings. The standard compass of the Ruckers keyboard is from short octave C/E to c''' or d'''. Double manual harpsichords had their keyboards uncoupled and aligned to sound a 4th (occasionally a 5th) apart, with the upper manual at standard pitch and the lower pitched below it; when each manual was being used the jacks of the other manual were disengaged. The Ruckers double manual harpsichord thus worked as two instruments in one, pitched a 4th apart. Later two manual harpsichords keyboards had the two sets of strings tuned together or antiphonally at the same pitch, for timbral contrasts. Variations of the standard models were sometimes produced for export to France or England; there are single manual harpsichords with chromatic basses (rather than the short octave) down to C, probably intended for England, and double manual harpsichords with a lower manual range of GG to c''' and an upper manual range of F to f''', produced for France, the lower manual being at standard pitch and the upper a 4th below, reversing the usual pitch arrangement. The lower manual range of these instruments suits the music of contemporary French harpsichord composers such as Chambonnières and Louis Couperin, while the upper manual range is close to early French organ design. When constructing an instrument, a number was written on the case and many of the parts of the action, along with a serial number depending on the model. This has let researchers learn much more about undated instruments and helped them estimate the rate of production—calculated at up to 35 to 40 instruments per year. Decoration of an instrument was as careful and elaborate as its construction; repeating Renaissance patterns were block printed onto paper and placed inside the keywell and around the inside of the case above the soundboard. Large Latin mottoes were printed similarly on a wood grained paper on the inside of the lid. Alternatively, the lid was painted by artists like Rubens and Brueghel. The exterior was painted in imitation of marble or huge jewels held by iron strapwork. The rose in the soundboard is surrounded by a painted wreath of flowers and other flora and fauna in tempera. The roses used by all members of the Ruckers family show an angel playing a harp, with the initials of the builder on each side of it; the date was found either on the soundboard or the wrest plank.
Мұра және француздық равальмент тәжірибесі
Рукердің аспаптары әрдайым олардың керемет, үйлесімді дыбысының әдемілігі үшін бағаланып келді, олар мұны шеберлікпен жобаланған және ұстамды қолөнермен жасалған арқасында жеткізді. Бүгінгі күні клавесин жасаушылар оны үлгі ретінде зерттейді. 17-ші және 18-ші ғасырларда Рукердің аспаптары басқа өндірушілердікінен жоғары бағаланды, ал оның дыбысы Солтүстік Еуропаның көп бөлігінде идеал саналды. Бұл адал емес өндірушілердің аспаптарын жасауына әкелді, олардың кейбіреулері бүгінге дейін сақталған және олар ретінде анықталған, сонымен қатар, нағыз Рукер аспаптарын қазіргі заманғы талғамға сәйкес жаңарту және қайта құру да болды. Әсіресе Парижде Рукердің клавесиндері диапазон бойынша кеңейтілді және кейде толыққанды қайта құрылды (Бланше, Таскин және Гуерманс сияқты өндірушілердің жұмысымен) равалемент немесе гран-равалемент процесі арқылы, екі мануалды клавиатураны бір-бірімен үйлестіру, механизмді ауыстыру және корпус декорын жаңалау арқылы. Рукердің ерекше дыбысы дыбыс тақтаны өзгеріссіз сақтап қалу арқылы қамтамасыз етілді; кейбір өндірушілер тек түпнұсқа дыбыс тақтаны ғана пайдаланып, аспапты «Рукер» деп жарнамалады. Рукердің ықпалы соншалықты зор болды, олардың құрылыс әдістері 18-ші ғасырдың ортасына қарай Англия, Франция, Германия, Фландрия және Скандинавияның негізгі клавесин жасау дәстүрлеріне сіңірілді.
Ruckers instruments have always been valued for the beauty of their resonant, balanced tone, which they achieved through thoroughly masterful design and excellent craftsmanship, still studied as a model by harpsichord makers today. In the 17th and 18th centuries, Ruckers instruments were more highly valued than those of any other maker, and the tone was regarded as an ideal in most of Northern Europe. This led to the inevitable production of counterfeits by unscrupulous makers, of which some survive today and have been firmly identified as such, but also an updating and rebuilding of true Ruckers instruments to suit modern tastes. Particularly in Paris, Ruckers harpsichords were extended in range and sometimes completely rebuilt (by makers such as Blanchet, Taskin and Goermans) in a process called ravalement or grand ravalement, with re alignment of two manual keyboards at the unison, replacement of the action and redecoration of the case. The characteristic Ruckers tone was ensured by keeping the soundboard unaltered; some makers used only the original soundboard, advertising the final instrument as a 'Ruckers'. Such was the lasting influence of Ruckers that their methods of construction had been absorbed by the major harpsichord making traditions of England, France, Germany, Flanders and Scandinavia by the mid 18th century.