Кабанатуан шайқасы: Одақтас әскерлерін құтқару операциясы

Кіріспе

1945 жылы Филиппиндегі одақтас әскери тұтқындарды құтқару

Кабанатуан шабуылы, сондай-ақ Ұлы шабуыл деп белгілі, Филиппиннің Нуэва-Эсиха провинциясындағы Кабанатуан маңындағы жапон лагерінен одақтас әскери тұтқындары мен азаматтарды құтқару операциясы болды. 1945 жылдың 30 қаңтарында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, АҚШ армиясының рейнджерлері, «Аламо» барлаушылары және филиппин партизандары тұтқын лагерінен 500-ден астам адамды босатып алды. Батан шайқасында ондаған мың американдық әскерлердің капитуляциясына дейін, олардың көпшілігі Батан өлім маршынан кейін Кабанатуан түрмесіне жіберілді. Жапондықтар тұтқындардың көп бөлігін басқа аймақтарға ауыстырды, нәтижесінде түрмеде 500-ден астам американдық және басқа одақтас әскери тұтқындары мен азаматтар қалды. Ауру, азаптау және нашар тамақтану сияқты қатыгез жағдайларға тап болған тұтқындар генерал Дуглас Макартур мен оның американдық әскерлері Лузонға оралғанға дейін өз басыларына қауіп төнетінінен қорқып жүрді. 1945 жылдың қаңтар айының соңында, Алтыншы армия басшылары мен филиппин партизандары тұтқындарды құтқару үшін шағын күш жіберу жоспарын жасады. 100-ден астам рейнджерлер мен барлаушылар және 200 партизан тобы жапондық шеп сызығының 48 шақырым тереңдігіне орналасқан лагерьге жетті. Түнде, қараңғылықтың жамылуымен және P-61 Black Widow түнгі жойғышының көмегімен, топ лагерь ішіндегі және айналасындағы жапондық күштерді күтпеген жерден шабуылдады. 30 минуттық үйлесімді шабуылда жүздеген жапондық сарбаз қаза тапты, ал американдықтар минималды шығынға ұшырады. Рейнджерлер, барлаушылар және партизандар тұтқындарды американдық әскерлердің орналасқан жеріне эскорттады. Құтқару операциясы тұтқындарға өлім маршы мен түрмедегі қатыгездіктер туралы айтуға мүмкіндік берді, бұл Жапонияға қарсы соғысқа деген құлшынысты күшейте түсті. Құтқарушыларға Макартур мақтау қағаздарын табыс етті, сондай-ақ президент Франклин Д. Рузвельт оларды мойындады. Бүгінде бұрынғы лагерь орнында ескерткіш орнатылған, ал шабуыл оқиғалары бірнеше фильмдерде бейнеленген.

Өмірбаян

1941 жылы 7 желтоқсанда жапон әскерлері Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін, Америка Құрама Штаттары Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысып, Одақтас күштерге Фашистік державаларға қарсы күресте қосылды. Жапонияның аралдарға басып кіруіне қарсы тұру үшін Филиппинде орналасқан генерал Дуглас Макартур басқаратын американдық күштер, Перл-Харборға шабуылдан бірнеше сағат өткен соң жапондықтардың шабуылына ұшырады. 1942 жылдың 12 наурызында президент Франклин Д. Рузвельттің бұйрығымен Макартур және бірнеше таңдаулы офицерлер американдық күштерді тастап кетіп, күшейте түсуге уәде берді. Алыс Шығыстағы АҚШ әскерлерінің 72 000 сарбазы, ескірген қару-жарақпен, жеткіліксіз жабдықтармен, сондай-ақ аурулар мен нашар тамақтанудан зардап шегіп, 1942 жылдың 9 сәуірінде жапондықтарға тәслим болды. Жапондықтар бастапқыда 10 000–25 000 американдық және филиппиндық әскери тұтқындарды (АТ) күткен. Олар осы сандарға сәйкес екі аурухана, жеткілікті тағам және күзетшілер ұйымдастырған болатын, бірақ 72 000-нан астам тұтқынға тап болды. 97 шақырымдық (60 миль) марш соңында, шамамен 9 200 американдық және 42 800 филиппиндықтан құралған 52 000 тұтқын ғана О'Доннелл лагеріне жетті, ал шамамен 20 000 тұтқын ауру, аштық, азаптау немесе кісі өлтіруден көз жұмды. Кейін О'Доннелл лагері жабылғаннан кейін, тұтқынға алынған сарбаздардың көпшілігі Корегидор шайқасынан әскери тұтқындармен қосылу үшін Кабанатуан тұтқын лагеріне ауыстырылды. 1944 жылы, АҚШ Филиппинге қайта басып алу үшін десант түсірген кезде, жапондық жоғары командасы тұтқындарды азат етуші күштер құтқарып алуына жол бермеу үшін оларды өлтіру туралы бұйрық берді. Олардың бірі – тұтқындарды бір жерге жинап, бензин құйып, тірідей өртеу. Бұл, әсіресе Палаван қырғыны оқиғаларында айқын болды, онда АҚШ армиясының 59-шы жағалау артиллерия полкінің қатардағы сарбазы (PFC) Юджин Нильсон, достық қатарға қашып кеткеннен кейін оқиғаны АҚШ армиясының басшылығына баяндады. Осыған байланысты 6-армия жаудың тылында бірқатар құтқару операцияларын жүргізуге шешім қабылдады, тұтқын лагерлеріне шабуыл жасап, жапондықтардың жазалау бұйрықтары орындалмас бұрын американдық әскери тұтқындарды құтқарып алды.

After the United States was attacked at Pearl Harbor on December 7, 1941 by Japanese forces, it entered World War II to join the Allied forces in their fight against the Axis powers. American forces led by General Douglas MacArthur, already stationed in the Philippines as a deterrent against a Japanese invasion of the islands, were attacked by the Japanese hours after Pearl Harbor. On March 12, 1942, MacArthur and a few select officers, on the orders of President Franklin D. Roosevelt, left the American forces, promising to return with reinforcements. The 72,000 soldiers of the United States Army Forces in the Far East (USAFFE), fighting with outdated weapons, lacking supplies, and stricken with disease and malnourishment, eventually surrendered to the Japanese on April 9, 1942. The Japanese had initially planned for only 10,000–25,000 American and Filipino prisoners of war (POWs). Although they had organized two hospitals, ample food, and guards for this estimate, they were overwhelmed with over 72,000 prisoners. By the end of the 60 mile (97 km) march, only 52,000 prisoners (approximately 9,200 American and 42,800 Filipino) reached Camp O'Donnell, with an estimated 20,000 having died from illness, hunger, torture, or murder. Later with the closure of Camp O'Donnell most of the imprisoned soldiers were transferred to the Cabanatuan prison camp to join the POWs from the Battle of Corregidor. In 1944, when the United States landed on the Philippines to recapture it, orders had been sent out by the Japanese high command to kill the POWs in order to avoid them being rescued by liberating forces. One method of the execution was to round the prisoners up in one location, pour gasoline over them, and then burn them alive. This was particularly apparent in light of the events of the Palawan massacre when survivor; particularly US Army PFC Eugene Nielson of the 59th Coast Artillery Regiment recounts the events to the US Army command after escaping to friendly lines. Because of that, the 6th Army decide to carry out a series of rescue operations behind enemy lines raiding POW camps and rescuing American POWs before the Japanese execution orders are carried out

Әскери тұтқын лагері

Кабанатуан түрмесіне жақын маңдағы 50 000 тұрғыны бар қаланың аты берілді (жергілікті тұрғындар оны жақын маңдағы шағын ауылдың атымен Пангатиан лагері деп те атады). Лагерь алдымен Американың ауыл шаруашылығы департаментінің станциясы, кейін филиппин армиясының оқу лагері ретінде пайдаланылды. Жапондықтар Филиппинге басып кіргенде, олар американдық әскери тұтқындарды ұстау үшін лагерьді пайдаланды. Бұл лагерь Кабанатуан аймағындағы үш лагердің бірі болды және ауру тұтқындарды ұстауға арналған. Шамамен 15 мың адамға арналған тікбұрышты лагерь, ортасынан өтетін жолмен екіге бөлінген, ұзындығы белгілі бір шамада, ені белгілі бір шамада болды. Лагерьдің бір жағында жапондық күзетшілер, екінші жағында тұтқындарға арналған бамбуктан жасалған баракалар мен аурухана орналасқан. Лагерьді 2,4 метр биіктіктегі тікенді сыммен қоршалған қоршаулар, сонымен қатар бірнеше пиллбокс бункерлері мен төрт қабатты күзет мұнаралары қоршап тұрды. Лагерьде ең көп уақытта 8000 американдық сарбаз (сонымен қатар Ұлыбритания, Норвегия және Нидерландыдан келген сарбаздар мен азаматтар) болды, бұл оны Филиппиндегі ең ірі әскери тұтқын лагері етті. Бұл сан, еңбек лагерлеріне Филиппин, Жапония, Жапонияның оккупациялаған Тайвань және Маньчжурия аймақтарына жіберілген жарамды сарбаздардың саны азайған сайын айтарлықтай төмендеді. Жапония Женева конвенциясын ратификацияламағандықтан, әскери тұтқындар лагерьден шығарылып, жапондық қару-жарақ жасау, кемелерді түсіру және әуежайларды жөндеу үшін фабрикаларда жұмыс істеуге мәжбүр болды. Тұтқындар күніне екі рет буда пісірілген күрішпен, кейде жеміс-жидек, сорпа немесе етпен тамақтанды. Тамақтарын толықтыру үшін тұтқындар жапондықтардың Кабанатуанға жасаған сапарлары кезінде ішкі киімдеріне жасырып әкелген тағамдар мен заттарды пайдаланатын. Қосымша тағам, зергерлік бұйымдар, күнделіктер және басқа да құнды заттар тәркіленбеу үшін киімге немесе дәретханаға жасырылып, немесе жоспарланған тексерулерге дейін көміліп тасталатын. Тұтқындар ұрлық, күзетшілерге пара беру, бау-бақша өсіру және лагерьке кірген тышқан, жылан, үйрек, итті сияқты жануарларды өлтіру сияқты әдістер арқылы тағам жинады. Филиппин астыртын қозғалысы мыңдаған хинин таблеткаларын жинап, лагерьге жасырын түрде әкеліп, малярияны емдеу үшін қолданды, осылайша жүздеген өмір сақталды. Коррегидор тұтқындарының бір тобы лагерьге кірмес бұрын әрқайсысы киімінің астына радионың бір бөлігін жасырып, кейін оны жұмыс істейтін құрылғыға қайта құрастырды. Жапондықтар радиоларын жөндеу үшін американдық радиотехник шақырғанда, ол бөлшектерді ұрлады. Осылайша, тұтқындар Сан-Францискодағы радиостанциялардан хабарларды тыңдау үшін бірнеше радиостанцияға ие болды, бұл тұтқындарға соғыстың жай-күйі туралы білуге мүмкіндік берді. Лагерьдегі өмірлік жағдайды құжаттау үшін контрабандалық камера қолданылды. Әскери тұтқындар қару-жарақ жасап, қару-жарақ алу үшін қомақты оқ-дәрілерді лагерьге әкелді. Түрме тарихында бірнеше рет қашып құтылуға әрекет жасалды, бірақ көпшілігі сәтсіз аяқталды. Бір әрекетте төрт сарбаз жапондықтар тарапынан қайта тұтқынға алынды. Күзетшілер барлық тұтқындарды төрт сарбазды ұрып-соғып, өз қабірлерін қазып, содан кейін өлтіруді көруге мәжбүр етті. Көп ұзамай күзетшілер тағы қашып кетсе, әрбір қашып кеткенге 10 тұтқын өлтірілетінін хабарлаған. Соғыс тұтқындары ондаған топқа бөлінді, бұл тұтқындарды басқаларды қашып кетуден сақтау үшін мұқият бақылауға талпындырды. Жапония әскері тұтқындарға лагерьдің тұтқын жағында септик жүйелер мен суару арықтарын салуға рұқсат берді. Бұл жерде банан, жұмыртқа, кофе, кітаптар мен темекі сияқты заттарды сататын дүкен болды. Бейсбол, атпен ойнау және пинг-понг ойындарына рұқсат етілді. Сонымен қатар, 3000 кітаптан тұратын кітапханаға рұқсат берілді (оның көп бөлігі Қызыл Крестпен қамтамасыз етілді), және кейде фильмдер көрсетілді. Соғыс тұтқындары бульдогты ұстап, лагерьдің талисманы ретінде қызмет етті. Жыл сайын Рождество мерекесінде жапондық күзетшілер Қызыл Крест ұйымына тұтқындардың әрқайсысына қара мал еті, тез арада пісетін кофе және темекі сияқты заттар салынған кішкентай қораптарды тартуға рұқсат берді. Сонымен қатар, түрмедегілер туыстарына пошталық хаттар жібере алды, бірақ күзетшілер оларды тексеріп отырды. Америка әскерлері Лузонға жақындаған сайын, Жапон империясының бас штабы барлық жарамды әскери тұтқындарды Жапонияға тасымалдауға бұйрық берді. 1944 жылдың қазан айында Кабанатуан лагерінен 1600-дан астам сарбаз шығарылды, 500-ден астам науқас, әлсіз немесе мүгедек әскери тұтқындар қалды. 1945 жылдың 6 қаңтарында барлық күзетшілер Кабанатуан лагерінен шығып кетті, тұтқындарды жалғыз қалдырды. Күзетшілер бұрын әскери тұтқын басшыларына қашып кетпеуге кеңес берген, әйтпесе олар өлтіріледі деп ескерткен. Күзетшілер кеткеннен кейін, тұтқындар жапондықтар лагерьге жақын жерде күтіп отырғанын және қашып кету әрекетін оларды өлтіруге сылтау ретінде пайдаланатынын сескеніп, ескертуге құлақ салды. Қаңтардың ортасында жапондық әскерлердің үлкен тобы лагерьге кіріп, тұтқындарды олардың жағына қайтарды. Тұтқындар, қауесеттерге сүйеніп, жапондықтар оларды жақын арада өлтіретінін болжады.

The Cabanatuan prison camp was named after the nearby city of 50,000 people (locals also called it Camp Pangatian, after a small nearby village). The camp had first been used as an American Department of Agriculture station and then a training camp for the Filipino army. When the Japanese invaded the Philippines, they used the camp to house American POWs. It was one of three camps in the Cabanatuan area and was designated for holding sick detainees. Occupying about , the rectangular shaped camp was roughly deep by across, divided by a road that ran through its center. One side of the camp housed Japanese guards, while the other included bamboo barracks for the prisoners as well as a section for a hospital. Eight foot (2.4 m) high barbed wire fences surrounded the camp, in addition to multiple pillbox bunkers and four story guard towers. At its peak, the camp held 8,000 American soldiers (along with a small number of soldiers and civilians from other nations including the United Kingdom, Norway, and the Netherlands), making it the largest POW camp in the Philippines. This number dropped significantly as able bodied soldiers were shipped to other areas in the Philippines, Japan, Japanese occupied Taiwan, and Manchukuo to work in slave labor camps. As Japan had not ratified the Geneva Convention, the POWs were transported out of the camp and forced to work in factories to build Japanese weaponry, unload ships, and repair airfields. The imprisoned soldiers received two meals a day of steamed rice, occasionally accompanied by fruit, soup, or meat. To supplement their diet, prisoners were able to smuggle food and supplies hidden in their underwear into the camp during Japanese approved trips to Cabanatuan. To prevent extra food, jewelry, diaries, and other valuables from being confiscated, items were hidden in clothing or latrines, or were buried before scheduled inspections. Prisoners collected food using a variety of methods including stealing, bribing guards, planting gardens, and killing animals which entered the camp such as mice, snakes, ducks, and stray dogs. The Filipino underground collected thousands of quinine tablets to smuggle into the camp to treat malaria, saving hundreds of lives. One group of Corregidor prisoners, before first entering the camp, had each hidden a piece of a radio under their clothing, to later be reassembled into a working device. When the Japanese had an American radio technician fix their radios, he stole parts. The prisoners of war thus had several radios to listen to newscasts on radio stations as far away as San Francisco, allowing the POWs to hear about the status of the war. A smuggled camera was used to document the camp's living conditions. Prisoners of war also constructed weapons and smuggled ammunition into the camp for the possibility of securing a handgun. Multiple escape attempts were made throughout the history of the prison camp, but the majority ended in failure. In one attempt, four soldiers were recaptured by the Japanese. The guards forced all prisoners to watch as the four soldiers were beaten, forced to dig their own graves and then executed. Shortly thereafter, the guards put up signs declaring that if other escape attempts were made, ten prisoners of war would be executed for every escapee. Prisoners of war's living quarters were then divided into groups of ten, which motivated the POWs to keep a close eye on others to prevent them from making escape attempts. The Japanese permitted the POWs to build septic systems and irrigation ditches throughout the prisoner side of the camp. An onsite commissary was available to sell items such as bananas, eggs, coffee, notebooks, and cigarettes. Recreational activities allowed for baseball, horseshoes, and ping pong matches. In addition, a 3,000 book library was allowed (much of which was provided by the Red Cross), and films were shown occasionally. A bulldog was kept by the prisoners of war, and served as a mascot for the camp. Each year around Christmas, the Japanese guards gave permission for the Red Cross to donate a small box to each of the prisoners, containing items such as corned beef, instant coffee, and tobacco. Prisoners were also able to send postcards to relatives, although they were censored by the guards. As American forces continued to approach Luzon, the Japanese Imperial General Headquarters ordered that all able bodied POWs be transported to Japan. From the Cabanatuan camp, over 1,600 soldiers were removed in October 1944, leaving over 500 sick, weak, or disabled POWs. On January 6, 1945, all of the guards withdrew from the Cabanatuan camp, leaving the POWs alone. The guards had previously told prisoner of war leaders that they should not attempt to escape, or else they would be killed. When the guards left, the prisoners of war heeded the threat, fearing that the Japanese were waiting near the camp and would use the attempted escape as an excuse to execute them all. In mid January, a large group of Japanese troops entered the camp and returned the prisoners of war to their side of the camp. The prisoners of war, fueled by rumors, speculated that they would soon be executed by the Japanese.

Жоспарлау және дайындау

1944 жылдың 20 қазанында генерал Дуглас Макартурдың әскерлері Лейте аралына түсіріліп, Филиппиннің азаттығына жол ашты. Бірнеше айдан кейін, американдықтар күштерін консолидациялап, Лузонға басты шабуылға дайындалып жатқанда, 1944 жылдың 14 желтоқсанында Палаван аралындағы Пуэрто-Принсеса түрме лагерінде жапондықтар шамамен 150 американдық тұтқынды атқылады. Тұтқындарды бомбалау қаупінен ескертіп, олардың траншеяларға, ағаш және топырақпен жабылған бомбалаудан қорғаныш жайларына кіруіне бұйрық берілді, онда оларға бензин құйылып, тірідей өртеді. Екі күннен кейін Макартурдың әскерлері Лузонға түсіріліп, астана Манилаға қарай жылдам ілгерілеуді бастады. Бірақ тұтқындарды жасыру және күтудің логистикалық қиындықтарынан қаушады. Бұл жоспарды лагерь маңындағы партизандық отрядтың басшысы, подполковник Бернард Андерсон бұрын ұсынған болатын. Ол партизандардың тұтқындарды қауіпсіз жерге эвакуациялап, 80 шақырым қашықтықтағы Дебют шығанағына жеткізіп, 30 суасты қайығымен тасымалдауды ұсынды. Алайда, Макартур жапондықтардың қашқан тұтқындарды ұстап алып, оларды өлтіруінен қорқып, жоспарға келісім бермеді. Ол генерал-лейтенант Уолтер Крюгердің барлау басшысы, полковник Хортон Уайтқа жапондықтар оларды өлтірмес бұрын, Кабанатуан түрмесіндегі шамамен 500 тұтқынды босату үшін құтқару операциясын ұйымдастыруды ұсынды. Уайт I корпусының 31 қаңтар немесе 1 ақпанға дейін Кабанатуанға жете алмайтынын, сондықтан құтқару операциясы 29 қаңтарда жүргізілуі керек екенін бағалады. Уайт бұл мәліметтерді Крюгерге жеткізді, ол құтқару операциясын жүргізуге бұйрық берді. Негізгі күш C ротасынан 90 және F ротасынан 30 рейнджерден тұрады. Олар жапондықтардың тылына 30 мильдей жол жүріп, лагерьді қоршап, күзетшілерді өлтіріп, тұтқындарды американдықтардың қатарына эвакуациялауы керек еді. Американдықтарға 80 филиппин партизаны қосылып, құтқару операциясына көмектеседі және жол көрсетеді. Бастапқы жоспар бойынша, 29 қаңтарда PST (UTC+8) сағат 17:30-да лагерьке шабуыл жасау жоспарланған. 27 қаңтар күні кешке рейнджерлер әуеден түсірілген суреттерді зерттеп, түрме лагері туралы партизандық барлау мәліметтерін тыңдады. 1-лейтенант Уильям Неллист пен Томас Рунсвилл басқаратын "Аламо Скауттарының" екі командасы (әрқайсысынан бес адам) 19:00-де Гиимбадан шығып, түрме лагерін барлау мақсатымен жау тылына еніп, ұзақ сапарға аттанды. Әр скауттың қаруында .45 калибрлі тапанша, үш қол гранатасы, мылтық немесе М1 карабині, пышақ және қосымша оқ-дәрі болды. 832-ші сигнал батальонының төрт әскери фотографы Муччи рейдтің суретін түсіруді ұсынғаннан кейін скауттар мен рейнджерлерге қосылып, құтқару операциясын тіркеуге ерікті болып келісті. Әр фотографтың қаруында тапанша болды. Хирург капитан Джимми Фишер және оның фельдшерлері тапанша мен карабинмен қаруланған.

On October 20, 1944, General Douglas MacArthur's forces landed on Leyte, paving the way for the liberation of the Philippines. Several months later, as the Americans consolidated their forces to prepare for the main invasion of Luzon, nearly 150 Americans were executed by their Japanese captors on December 14, 1944 at the Puerto Princesa Prison Camp on the island of Palawan. An air raid warning was sounded so that the inmates would enter slit trench and log and earth covered air raid shelters, and there doused with gasoline and burned alive. Two days later, MacArthur's forces landed on Luzon and began a rapid advance towards the capital, Manila. but feared logistical issues with hiding and caring for the prisoners. An earlier plan had been proposed by Lieutenant Colonel Bernard Anderson, leader of the guerrillas near the camp. He suggested that the guerrillas would secure the prisoners, escort them 50 mile (80 km) to Debut Bay, and transport them using 30 submarines. The plan was denied approval as MacArthur feared the Japanese would catch up with the fleeing prisoners and kill them all. He proposed to Lieutenant General Walter Krueger's intelligence chief Colonel Horton White that a rescue attempt be made to liberate the estimated 500 POWs at the Cabanatuan prison camp before the Japanese possibly killed them all. White estimated that the I Corps would not reach Cabanatuan until January 31 or February 1, and that if any rescue attempt were to be made, it would have to be on January 29. White reported the details to Krueger, who gave the order for the rescue attempt. The main force would consist of 90 Rangers from C Company and 30 from F Company who would march 30 miles behind Japanese lines, surround the camp, kill the guards, and rescue and escort the prisoners back to American lines. The Americans would join up with 80 Filipino guerrillas, who would serve as guides and help in the rescue attempt. The initial plan was to attack the camp at 17:30 PST (UTC+8) on January 29. On the evening of January 27, the Rangers studied air reconnaissance photos and listened to guerrilla intelligence on the prison camp. The two five man teams of Alamo Scouts, led by 1st Lts. William Nellist and Thomas Rounsaville, left Guimba at 19:00 and infiltrated behind enemy lines for the long trek to attempt a reconnaissance of the prison camp. Each Scout was armed with a .45 pistol, three hand grenades, a rifle or M1 carbine, a knife, and extra ammunition. Four combat photographers from a unit of the 832nd Signal Service Battalion volunteered to accompany the Scouts and Rangers to record the rescue after Mucci suggested the idea of documenting the raid. Each photographer was armed with a pistol. Surgeon Captain Jimmy Fisher and his medics each carried pistols and carbines.

Жаудың артында

28 қаңтарда сағат 05:00-ден кейін Муччи және капитан Роберт Принц басқаратын 121 рейнджерден құралған күшейтілген рота Гуимбаға дейін 97 шақырым жол жүріп, сағат 14:00-де жапондықтардың қатарынан өтіп өтті. Филиппин партизандарының басшылығымен рейнджерлер жау патрульдерінен қашу үшін ашық даламен жүріп өтті. Бір сәтте рейнджерлер ұлттық тас жолда жапондық танкты қашып өту үшін жолдың астынан өтетін шағын арнаны пайдаланды. Келесі күні таңертең олар лагерден солтүстікке қарай 8 шақырым жердегі Балинкарин ауылына жетті. Муччи Неллист пен Рунсавилл барлаушыларымен бірге өткен түні лагерьде жүргізілген барлау туралы ақпаратты талқылады. Барлаушылар лагерь төңіреккі жердің тегіс екенін, бұл шабуыл алдында күшті әшкере қалдыратынын хабарлады. Муччи сол күні шабуылға түсуді қалағанын білген Пайота қарсылық көрсетіп, мұның өзіне-өзі қастандық екенін айтты. Ол партизандар түрмеден небары бірнеше жүз метр қашықтықта, Кабу өзенінің арғы жағында орналасқан шамамен 1000 жапондық сарбазды бақылап отырғанын мәлімдеді. Сондай-ақ, Пайота бірнеше шақырым қашықтықтағы Кабанатуан маңында 7000-ге жуық жау әскерінің орналасқанын растады. Оңтүстік-батыстан басып кірген американдық күштердің келуімен, жапондық дивизия лагерьге жақын жолмен солтүстікке қарай шегініп жатты. Ол дивизияның өтуін күтіп, күштің қарсыласуын азайтуды ұсынды. Пайота мен Аламо барлаушыларынан лагерь аймағындағы жаудың жоғары белсенділігі туралы ақпарат алғаннан кейін Муччи рейдті 24 сағатқа кейінге шегерді және алтыншы армия штабын радиоарқылы хабардар етті. Ол барлаушыларға лагерьге оралып, әсіресе күзетшілердің күші және тұтқынға алынған сарбаздардың нақты орналасқан жері туралы қосымша ақпарат жинауды бұйырды. Рейнджерлер Балинкариден оңтүстікке қарай 4 шақырым жердегі Платеро ауылына қайтты. 30 қаңтарда сағат 11:30-да Аламо барлаушылары лейтенант Билл Неллист пен рядовой Руфо Вакилар жергілікті тұрғындарға ұқсас киім киіп, лагерьдегі тасталған шатырға кіре алды. Жапондық күзетшілердің назарына ілікпеу үшін олар лагерьді шатырдан бақылап, лагерьдің негізгі ерекшеліктері туралы егжей-тегжейлі есеп дайындады, соның ішінде бас қақпа, жапондық әскерлердің саны, телефон сымдарының орналасқан жері және шабуылға ең қолайлы маршруттар. Көп ұзамай оларға тағы үш барлаушы қосылды, Неллист оларға есепті Муччиге жеткізуді тапсырды. Неллист пен Вакилар шабуыл басталғанға дейін шатырда қалды. Муччиге Неллисттің 29 қаңтар күні түстен кейінгі есебі берілді және ол Принцке жіберілді, ол рейнджерлерді қалай тез және мүмкіндігінше аз шығынмен кіргізу және шығару керектігін анықтауға сендірілді. Принц жоспар жасады, ол кейін 14:30-да алынған тасталған шатырдан алынған жаңа ақпарат негізінде түзетілді. Ол рейнджерлерді екі топқа бөлуді ұсынды: Принц басқаратын C ротасының 90 рейнджері негізгі лагерге шабуыл жасап, тұтқындарды шығарып жібереді, ал лейтенант Джон Мерфи басқаратын F ротасы взводының 30 рейнджері 19:30-да лагерьдің артқы жағындағы түрлі жапондық позицияларына атып, шабуылдың басталуын хабарлайды. Принц рейдті 30 минут немесе одан да аз уақыт ішінде аяқтауға болады деп болжады. Принц барлық тұтқындар лагерден қауіпсіз шыққаннан кейін, барлық әскерлердің лагерден солтүстікке қарай 2 шақырым жердегі Пампанга өзенінде кездесуі керектігін көрсететін қызыл жарық шашыратар еді, онда 150 партизан тұтқындарды тасымалдау үшін өгіздер жекелген арбаларымен күтіп отырады. Рейнджерлер жапондықтарда периметрді жарықтандыруға арналған іздеу шамдары жоқ екенін білмеді. Пайота күзетшілердің назарын аудару үшін АҚШ Әскери-әуе күштерінің (ААӘ) ұшағының лагерь үстінен ұшып өтуін ұсынды, бұл күзетшілердің назарын аспанға аударады. Муччи осы идеямен келісті және командалық орталыққа лагерь үстінен ұшақ өткізуді сұрап радиохабарлама жіберді. Жапондықтармен болған кездесуде мүмкін болатын жарақаттарға дайындық ретінде батальон хирургі, капитан Джимми Фишер Платеро мектебінде уақытша аурухана құрды. 30 қаңтарда таңертең лагерь алдындағы жол жапондық әскерлерінен тазаланды. Муччи тұтқындар босатылғаннан кейін оларды қорғауды жоспарлады. Лусон партизандық қарулы күштерінің екі тобы, біреуі Пайотаның, екіншісі капитан Эдуардо Жосонның басшылығымен лагерь маңындағы басты жолды ұстау үшін қарама-қарсы бағыттарға жіберілді. Пайота 200 партизанмен бірге Кабу өзені үстіндегі ағаш көпірдің жанында жол тоқтату бекетін құруға тиіс болды. Бұл тұтқын лагерінің солтүстік-шығысында орналасқан, өзеннің арғы жағында орналасқан жапондық күштердің шабуылына қарсы бірінші қорғаныс шебі болар еді. Жосон және оның 75 партизаны, сондай-ақ рейнджерлік гранатометшілер тобы, тұтқындар лагерінің оңтүстік-батысында Кабанатуаннан келген жапондық күштерді тоқтату үшін жол тоқтату бекетін құрды. Тұтқындар балалар әзіл жасап жатыр деп ойлап, жазбаларды елемеді. Тұтқындар жапондық күзетшілерге көбірек сенімсіздікпен қарады, келесі бірнеше күн ішінде кез келген себеппен қырғынға ұшырауы мүмкін екенін сезді. Олар жапондықтардың американдық күштердің шабуылынан құтылуына, күшін қайта жинап, қайтадан жапондықтарға қарсы күресуіне қаламайтынын түсінді. Сонымен қатар, жапондықтар Батан өлімі туралы немесе лагерьдегі жағдай туралы айтудан сақтау үшін тұтқындарды өлтіруі мүмкін. Жапондық күзетшілердің шектеулі санына байланысты тұтқындардың шағын тобы 20:00 шамасында қашуға тырысуға бел буды.

Shortly after 05:00 on January 28, Mucci and a reinforced company of 121 Rangers under Capt. Robert Prince drove 60 mile (97 km) to Guimba, before slipping through Japanese lines at just after 14:00. Guided by Filipino guerrillas, the Rangers hiked through open grasslands to avoid enemy patrols. At one point, the Rangers narrowly avoided a Japanese tank on the national highway by following a ravine that ran under the road. The group reached Balincarin, a barrio (suburb) 5 mile (8 km) north of the camp, the following morning. Mucci linked up with Scouts Nellist and Rounsaville to go over the camp reconnaissance from the previous night. The Scouts revealed that the terrain around the camp was flat, which would leave the force exposed before the raid. Upon learning that Mucci wanted to push through with the attack that evening, Pajota resisted, insisting that it would be suicide. He revealed that the guerrillas had been watching an estimated 1,000 Japanese soldiers camped out across the Cabu River just a few hundred yards from the prison. Pajota also confirmed reports that as many as 7,000 enemy troops were deployed around Cabanatuan located several miles away. With the invading American forces from the southwest, a Japanese division was withdrawing to the north on a road close to the camp. He recommended waiting for the division to pass so that the force would face minimal opposition. After consolidating information from Pajota and the Alamo Scouts about heavy enemy activity in the camp area, Mucci agreed to postpone the raid for 24 hours, and alerted the Sixth Army Headquarters to the development by radio. He directed the Scouts to return to the camp and gain additional intelligence, especially on the strength of the guards and the exact location of the captive soldiers. The Rangers withdrew to Platero, a barrio 2.5 mile (4 km) south of Balincarin. At 11:30 on January 30, Alamo Scouts Lt. Bill Nellist and Pvt. Rufo Vaquilar, disguised as locals, managed to gain access to an abandoned shack from the camp. Avoiding detection by the Japanese guards, they observed the camp from the shack and prepared a detailed report on the camp's major features, including the main gate, Japanese troop strength, the location of telephone wires, and the best attack routes. Shortly thereafter they were joined by three other Scouts, whom Nellist tasked to deliver the report to Mucci. Nellist and Vaquilar remained in the shack until the start of the raid. Mucci had already been given Nellist's January 29 afternoon report and forwarded it to Prince, whom he entrusted to determine how to get the Rangers in and out of the compound quickly, and with as few casualties as possible. Prince developed a plan, which was then modified in light of the new report from the abandoned shack reconnaissance received at 14:30. He proposed that the Rangers would be split into two groups: about 90 Rangers of C Company, led by Prince, would attack the main camp and escort the prisoners out, while 30 Rangers of a platoon from F Company, commanded by Lt. John Murphy, would signal the start of the attack by firing into various Japanese positions at the rear of the camp at 19:30. Prince predicted that the raid would be accomplished in 30 minutes or less. Once Prince had ensured that all of the POWs were safely out of the camp, he would fire a red flare, indicating that all troops should fall back to a meetup at Pampanga River 1.5 mile (2 km) north of the camp where 150 guerrillas would be ready with carabao pulled carts to transport the POWs. The Rangers were unaware that the Japanese did not have any searchlights that could be used to illuminate the perimeter. Pajota suggested that to distract the guards, a United States Army Air Forces (USAAF) airplane should buzz the camp to divert the guards' eyes to the sky. Mucci agreed with the idea and a radio request was sent to command to ask for a plane to fly over the camp while the men made their way across the field. In preparation for possible injuries or wounds received during the encounter with the Japanese, the battalion surgeon, Cpt. Jimmy Fisher, developed a makeshift hospital in the Platero schoolhouse. By dawn on January 30, the road in front of the camp was clear of traveling Japanese troops. Mucci made plans to protect the POWs once they were freed from the camp. Two groups of guerrillas of the Luzon Guerrilla Armed Forces, one under Pajota and another under Capt. Eduardo Joson, would be sent in opposite directions to hold the main road near the camp. Pajota and 200 guerrillas were to set up a roadblock next to the wooden bridge over the Cabu River. This setup, northeast of the prisoner camp, would be the first line of defense against the Japanese forces camped across the river, which would be within earshot of the assault on the camp. Joson and his 75 guerrillas, along with a Ranger bazooka team, would set up a roadblock southwest of the prisoner camp to stop any Japanese forces that would arrive from Cabanatuan. Assuming that the boys were pulling a prank, the POWs disregarded the notes. The POWs were becoming more wary of the Japanese guards, believing that anytime in the next few days they could be massacred for any reason. They figured that the Japanese would not want them to be rescued by advancing American forces, regain their strength, and return to fight the Japanese again. In addition, the Japanese could kill the prisoners to prevent them from telling of the atrocities of the Bataan Death March or the conditions in the camp. With the limited Japanese guard, a small group of prisoners had already decided that they would make an escape attempt at about 20:00.

Тұтқынның құтқарылуы

17:00-де, Муччи Принстің жоспарын бекілгеннен кейін бірнеше сағаттан соң Рейнджерлер Платеродан аттанды. Достық оттан зардап шекпеу үшін олардың сол жақ қолдарына ақ мата байланды. Олар Пампанга өзенін кесіп өтіп, 17:45-те Принс пен Мерфидің тобы лагерьті қоршау үшін жолдарын айырды. Шабуылға 45 минут қалғанда Шрибер 457 метр биіктікте лагерь үстінен сол жақ қозғалтқыштың қуатын өшірді. Ол оны қайта іске қосып, қатты кері соққы жасады және процедураны тағы екі рет қайталап, биіктігін 61 метрге дейін төмендетті. Ұшағының қирағанын көрсету үшін Шрибер 9 метр ғана биіктіктегі төбелерге қарай бағытталды. Жапондық бақылаушылар ұшақ құлағандай көрінді, олар отты жарылысты күтіп отырды. Шрибер мұны бірнеше рет қайталап, түрлі акробатикалық маневрлер жасады. Бұл алдау 20 минутқа созылды, Рейнджерлердің лагерьке жақындап келе жатқанда алаңдаушылық тудырды. Кейін Принс ұшқыштардың іс-қимылын мақтады: «Әуедегі әуен идеясы сәл ерекше болды және шындығында, оның жұмыс істейтініне сенбедім, тіпті бір миллион жылда да. Бірақ ұшқыштың маневрлері өте шебер және алдамшы болғандықтан, алдау толыққанды болды. Ол болмаса, не болар едін білмеймін». Алғашқы он бес секунд ішінде лагерьдегі барлық күзет мұнаралары мен бекіністер нысанаға алынып, жойылды. Сержант Тед Ричардсон 45 калибрлі тапаншасымен басты қақпаның кілтін атып тастауға асықты. Басты қақпадағы Рейнджерлер күзетші казармалары мен офицерлік бөлмелерін атуға дайындалды, ал артқы жақтағылар тұтқындардың қоралары маңындағы жауды жойды, содан кейін эвакуацияны жалғастырды. F ротасының базука тобы негізгі жолмен жүріп, скауттар Муччиге танктер сақталатын қалашық туралы айтқан жерге жетті. Жапондық сарбаздар екі жүк көлігімен қашуға тырысқанмен, топ жүк көліктерін, содан кейін қалашықты жойды. Атыс басталғанда тұтқындардың көпшілігі жапондықтар оларды қырғынға ұшыратады деп ойлады. Бір тұтқын шабуылды «біздің басымыздан шығып жатқан шыбыртқылар, римдік шамдар мен жалындаған метеорлардың үстінен ұшып өтетіні» сияқты естігенін айтты. Тұтқындар дереу үйлеріне, латрайларына және суару каналдарына жасырынды. Сонымен қатар, көптеген тұтқындар қарсылық көрсетті, өйткені Рейнджерлердің қару-жарағы мен киім-кешектері бірнеше жыл бұрынғыларынан мүлдем өзгеше болды; мысалы, Рейнджерлер қалпақ киген, ал бұрынғы сарбаздар M1917 шлемдерін киген, ал жапондықтар да қалпақ киген. Рейнджерлерге тұтқындар кім екендерін және қайдан келгендерін сұрап, күдікпен қарады. Кейде Рейнджерлер тұтқындарды алып кету үшін күш қолдануға мәжбүр болды, оларды лақтырып немесе итеріп жіберді. Кейбір тұтқындардың салмағы ауру мен тамақтанудың нашарлығына байланысты өте аз болғандықтан, бірнеше Рейнджерлер екі адамды арқаларында көтеріп жүрді. Казармадан шыққан соң Рейнджерлер оларға басты қақпаға баруды бұйырды. Тұтқындар «басты қақпа» лагердің американдық жағына кіретін жер екенін білмегендіктен, жолды адасып, шатасты. Бір жапондық сарбаз басты қақпаға қарай үш миномет оғын атып жіберді. F ротасының сарбаздары оны тез тауып өлтіргенмен, шабуыл кезінде бірнеше Рейнджерлер, скауттар мен тұтқындар жарақат алды. Батальондық хирург капитан Джеймс Фишердің қарынына қауіпті жарақат алған, оны жақын маңдағы Балинкари ауылына алып барды. Альфред Альфонсоның қарынында оқтырмадан жарақаты бар. Скаут лейтенанты Том Рунсавилл мен Рейнджер-жауынгер бірінші сыныптық Джек Питерс де жарылыс салдарынан жарақат алды. Пайота бұрын-соңда күзетсіз көпірге жарылғыш заттарды орнату үшін сапер жіберген, ол 19:45-те жарылуы керек еді. Бомба белгіленген уақытта жарылды, көпір бұзылмаса да, танктер мен басқа көліктер өте алмайтын үлкен ойық пайда болды. Жапондық әскерлер көпірге шабуыл жасады, бірақ филиппин партизандары жасаған V пішіндес тосқауыл әр шабуылды тойтарды. Жапондық сарбаздар тобы көпірден алыс өзенді кесіп, тосқауыл позициясын айналып өтуге тырысты, бірақ партизандар оларды байқап жойды. Соңғы он бес минутта атыс болған жоқ. Алайда, Рейнджерлер кездесуге қарай бет алғанда, сержант Рой Суизиге достық оттан екі рет атып, кейін қайтыс болды. Рейнджерлер мен шаршаған, әлсіз және аурумен ауырған тұтқындар белгіленген Пампанга өзенінің кездесуіне жол тартты, онда 26 қарабао арбадан тұратын кербен оларды Платероға жеткізу үшін күтіп тұрды, оларды жергілікті ауыл тұрғындары Пайота ұйымдастырды. 20:40-да Принс барлығы Пампанга өзенін кесіп өткенін анықтағаннан кейін, Пайота мен Жосонның тобына кері шегінуге есімдейтін екінші шағылысын жіберді. Скауттар кездесу орнында жаудың қарсы шабуылын бақылау үшін қалды. Ал Пайотаның тобы көпірге шабуылдайтын жауға қарсы тұруын жалғастырды, олар 22:00-ге дейін шегіне алды, сол кезде жапондық күштер көпірге шабуылдауын тоқтатты. Жосон мен оның тобы қарсылыққа ұшырамады және тұтқындарды сүйемелдеуге оралды. Фотографтар лагерьке және кері жолға түсірілген суреттерді түсіре алды, бірақ жарықтар жапондықтарға олардың орнын көрсетуі мүмкін болғандықтан, түндегі шабуыл кезінде камераларын қолдана алмады. Фотографтардың бірі түнгі қиындық туралы ой бөлісті: «Біз ұзақ жерден соғыстың ең шешуші шайқасына мылтығын алып келген, бірақ оны атуға мүмкіндік болмаған құлшынып күткен сарбаз сияқты сезіндік». 22:00-ге дейін Рейнджерлер мен бұрынғы тұтқындар Платероға жетті, онда жарты сағат демалды. 23:00-де алтыншы армияға радиохабарлама жіберіліп, миссия сәтті аяқталғаны және құтқарылған тұтқындармен американдық шепке қайтып келе жатқаны туралы хабарланды. Санаудан кейін, тұтқындардың бірі, саңыры британдық сарбаз Эдвин Роуз жоғалып кеткені анықталды. Муччи Рейнджерлердің біреуін оны іздеуге жіберуге болмайтынын айтты, сондықтан ол таңертең оны іздеу үшін бірнеше партизандарды жіберді. Оны алып, ауруханаға жеткізу үшін танктерді жойғыш бөлімге тапсырыс берілді. Платеродағы жедел жәрдем ауруханасында скаут Альфонсо мен Рейнджер Фишерге дереу операция жасалды. Альфонсоның қарынынан оқтырма алынды, ол американдық шепке қайтарылса, жазылуы күтілуде. Фишердің қарынынан да оқтырма алынды, бірақ шектеулі ресурстар мен оның қарын мен ішегіне келген кең ауқымды зақымдануларға байланысты, толыққанды операция американдық ауруханада жасалуы керек екені шешілді. Топ 22:30-да Платеродан американдық шепке қарай жол тартқанда, Пайота мен оның партизандары әлсіз тұтқындарды тасымалдау үшін қосымша қарабао арбаларын беру үшін жергілікті ауыл тұрғындарымен үнемі байланысқа түсті. Топ Балинкаринге жеткенде, олар шамамен 50 арба жинады. Арбаларды пайдалану ыңғайлы болғанымен, қарабаолар өте баяу жылдамдықпен қозғалды, бұл кері сапардың жылдамдығын қатты төмендетті. Шарапатты бұрынғы тұтқындар мен азаматтарға қоса, Рейнджерлердің көпшілігі соңғы үш күнде бес-алты сағаттан артық ұйықтамаған. Әскерлер жиі галлюцинациялар көріп, немесе жүріп бара жатып ұйықтап қалатын. Рейнджерлерді ұзақ сапарда сергек ұстау үшін дәрігерлер бензедрин таратты. Рейнджерлердің бірі дәрінің әсері туралы былай деді: «Көзің ашыққа шығып кеткендей сезіледі. Қалауың келсе де жаба алмайсың. Мен ешқашан бір таблетка ішкенмін - маған осы жеткілікті болды». P 61 Black Widows американдық шепке қайтатын жолдарында да топқа көмектесіп, жолды күзетті. 21:00-де әуе шабуылы Платеродан 23 шақырым қашықтықтағы жолда бес жапондық жүк көлігі мен танкты жойды, топ кейіннен сол жолмен өтетін еді. Кері сапардың бір бөлігінде адамдарды Хұкбалахап, американдықтар мен жапондықтарды жек көретін филиппин коммунистік партизандары тоқтатып алды. Олар сонымен қатар Пайотаның тобының қарсыластары болды. Пайотаның лейтенанты Хұкбалахаппен келіссөз жүргізіп, Муччиге олардың ауылдан өтуге рұқсат бермейтінін хабарлады. Хабарға ашуланған Муччи лейтенантты қайтадан оларға рұқсат беруді талап ету үшін жіберді...

At 17:00, a few hours after Mucci approved Prince's plan, the Rangers departed from Platero. White cloths were tied around their left arms to prevent friendly fire casualties. They crossed the Pampanga River and then, at 17:45, Prince and Murphy's men parted ways to surround the camp. About 45 minutes before the attack, Schrieber cut the power to the left engine at 1500 feet (457 m) over the camp. He restarted it, creating a loud backfire, and repeated the procedure twice more, losing altitude to 200 feet (61 m). Pretending that his plane was crippled, Schrieber headed toward low hills, clearing them by a mere 30 feet (9 m). To the Japanese observers, it seemed the plane had crashed and they watched, waiting for a fiery explosion. Schrieber repeated this several times while also performing various aerobatic maneuvers. The ruse continued for twenty minutes, creating a diversion for the Rangers inching their way toward the camp on their bellies. Prince later commended the pilots' actions: "The idea of an aerial decoy was a little unusual and honestly, I didn't think it would work, not in a million years. But the pilot's maneuvers were so skillful and deceptive that the diversion was complete. I don't know where we would have been without it." Within the first fifteen seconds, all of the camp's guard towers and pillboxes were targeted and destroyed. Sgt. Ted Richardson rushed to shoot a padlock off of the main gate using his .45 pistol. The Rangers at the main gate maneuvered to bring the guard barracks and officer quarters under fire, while the ones at the rear eliminated the enemy near the prisoners' huts and then proceeded with the evacuation. A bazooka team from F Company ran up the main road to a tin shack which the Scouts had told Mucci held tanks. Although Japanese soldiers attempted to escape with two trucks, the team was able to destroy the trucks and then the shack. At the beginning of the gunfire, many of the prisoners thought that it was the Japanese beginning to massacre them. One prisoner stated that the attack sounded like "whistling slugs, Roman candles, and flaming meteors sailing over our heads." Prisoners immediately hid in their shacks, latrines, and irrigation ditches. Also, a substantial number resisted because the Rangers' weapons and uniforms looked nothing like those of a few years earlier; for example, the Rangers wore caps, earlier soldiers had M1917 Helmets and coincidentally, the Japanese also wore caps. The Rangers were challenged by the POWs and asked who they were and where they were from. Rangers sometimes had to resort to physical force to remove the detainees, throwing or kicking them out. Some of the POWs weighed so little due to illness and malnourishment that several Rangers carried two men on their backs. Once out of the barracks, they were told by the Rangers to proceed to the main, or front gate. Prisoners were disoriented because the "main gate" meant the entrance to the American side of the camp. A lone Japanese soldier was able to fire off three mortar rounds toward the main gate. Although members of F Company quickly located the soldier and killed him, several Rangers, Scouts, and POWs were wounded in the attack. Battalion surgeon Capt. James Fisher was mortally injured in the stomach and was carried to the nearby village of Balincari. Scout Alfred Alfonso had a shrapnel wound to his abdomen. Scout Lt. Tom Rounsaville and Ranger Pvt. 1st Class Jack Peters were also wounded by the barrage. Pajota had earlier sent a demolitions expert to set charges on the unguarded bridge to go off at 19:45. The bomb detonated at the designated time, and although it did not destroy the bridge, it formed a large hole over which tanks and other vehicles could not pass. Waves of Japanese troops rushed the bridge, but the V shaped choke point created by the Filipino guerrillas repulsed each attack. A group of Japanese soldiers made an effort to flank the ambush position by crossing the river away from the bridge, but the guerrillas spotted and eliminated them. No gunfire had occurred for the last fifteen minutes. However, as the Rangers headed towards the meetup, Cpl. Roy Sweezy was shot twice by friendly fire, and later died. The Rangers and the weary, frail, and disease ridden POWs made their way to the appointed Pampanga River rendezvous, where a caravan of 26 carabao carts waited to transport them to Platero, driven by local villagers organized by Pajota. At 20:40, once Prince determined that everyone had crossed the Pampanga River, he fired his second flare to indicate to Pajota and Joson's men to withdraw. The Scouts stayed behind at the meetup to survey the area for enemy retaliatory movements. Meanwhile, Pajota's men continued to resist the attacking enemy until they could finally withdraw at 22:00, when the Japanese forces stopped charging the bridge. Joson and his men met no opposition, and they returned to help escort the POWs. Although the combat photographers were able to shoot images of the trek to and from the camp, they were unable to use their cameras during the night time raid, as the flashes would indicate their positions to the Japanese. One of the photographers reflected on the nighttime hindrance: "We felt like an eager soldier who had carried his rifle for long distances into one of the war's most crucial battles, then never got a chance to fire it." By 22:00, the Rangers and ex POWs arrived at Platero, where they rested for half an hour. A radio message was sent and received by Sixth Army at 23:00 that the mission had been a success, and that they were returning with the rescued prisoners to American lines. After a headcount, it was discovered that POW Edwin Rose, a deaf British soldier, was missing. Mucci dictated that none of the Rangers could be spared to search for him, so he sent several guerrillas to do so in the morning. Arrangements were made for a tank destroyer unit to pick him up and transport him to a hospital. In a makeshift hospital at Platero, Scout Alfonso and Ranger Fisher were quickly put into surgery. The shrapnel was removed from Alfonso's abdomen, and he was expected to recover if returned to American lines. Fisher's shrapnel was also removed, but with limited supplies and widespread damage to both his stomach and intestines, it was decided more extensive surgery would need to be completed in an American hospital. As the group left Platero at 22:30 to trek back towards American lines, Pajota and his guerrillas continually sought out local villagers to provide additional carabao carts to transport the weakened prisoners. When the group reached Balincarin, they had accumulated nearly 50 carts. Despite the convenience of using the carts, the carabao traveled at a sluggish pace, only , which greatly reduced the speed of the return trip. In addition to the tired former prisoners and civilians, the majority of the Rangers had only slept for five to six hours over the past three days. The soldiers frequently had hallucinations or fell asleep as they marched. Benzedrine was distributed by the medics to keep the Rangers active during the long march. One Ranger commented on the effect of the drug: "It felt like your eyes were popped open. You couldn't have closed them if you wanted to. One pill was all I ever took—it was all I ever needed." P 61 Black Widows again helped the group by patrolling the path they took on its way back to American lines. At 21:00, one of the aircraft destroyed five Japanese trucks and a tank located on a road 14 mile (23 km) from Platero that the group would later travel on. During one leg of the return trip, the men were stopped by the Hukbalahap, Filipino Communist guerrillas who hated both the Americans and the Japanese. They were also rivals to Pajota's men. One of Pajota's lieutenants conferred with the Hukbalahap and returned to tell Mucci that they were not allowed to pass through the village. Angered by the message, Mucci sent the lieutenant back to insist that pursuing Japanese forces would be coming. The lieutenant came back and told Mucci that only Americans could pass, and Pajota's men had to stay. Both the Rangers and guerrillas were finally allowed through after an agitated Mucci told the lieutenant that he would call in an artillery barrage and level the whole village. In fact, Mucci's radio was not working at that point. At 08:00 on January 31, Mucci's radioman was able to finally contact Sixth Army headquarters. Mucci was directed to go to Talavera, a town captured by the Sixth Army 11 mile (18 km) from Mucci's current position. The POWs were deloused, and given hot showers and new clothes. At the POW hospital, one of the Rangers was reunited with his rescued father, who had been assumed killed in combat three years earlier. After threatening the communist band, the Scouts and POWs were granted safe passage and reached Talavera on February 1.

Фильмдегі бейнелеу

Бірнеше фильм рейдті бейнеледі, сонымен қатар әскери тұтқындардың деректік кадрларын да қосты.