Кіріспе

Бетнал Грин Лондондық Overground станциясы, Лиа доласы желілерінде Бетнал Гриннің оңтүстік бөлігінде, Шығыс Лондонда орналасқан. Станция Лондон Ливерпуль көшесінен 1 миль (2 км) қашықтықта; келесі станция (тармағында) немесе (және) бағытындағы станция. Бұл Лондон Overground операторының үш бағыты арасындағы алмасу станциясы. Станцияның үш әріптік коды BET және ол Travelcard аймағының 2-аймағында орналасқан. Станция 1872 жылы ашылды және 1946 жылға дейін Бетнал Грин Жаңғағы деп аталды; бұрын Ұлы Шығыс магистраль желісінде (GEML) пойыздармен де қызмет көрсетілді. Станция Үш Кольтс-Лейн көшесінде орналасқан және Вилмот көшесі арқылы Бетнал Грин Роудқа жаяу қашықтықта. Бұл Лондон метросының Орталық желісіндегі басқа Бетнал Грин станциясынан қашықтықта орналасқан.

Ашу алдында

Бетнал Грин аймағындағы алғашқы теміржол Шығыс округтері темір жолы (ECR) тарапынан ашылды. ECR Ромфордтан Девоншир көшесіндегі уақытша терминалға дейін желісін ашты. Олардың жаңа терминалы Спиталфилдсте 1840 жылғы 1 шілдеде аяқталды және желі Бетнал Грин арқылы салынды. Спиталфилдсте жолаушыларға арналған жабдықтармен қатар, Бетнал Грин учаскесінен терминалға дейінгі желіге жақын жүктерді тасымалдау жабдықтары да болды. 1860 жылдары Шығыс Англиядағы теміржолдар қаржылық қиындыққа тап болды, көпшілігі ECR-ге жалға берілді; олар формалды түрде бірігуге ниеттенді, бірақ 1862 жылға дейін үкіметтің келісімін ала алмады, содан кейін Ұлы Шығыс темір жолы (GER) бірігу арқылы құрылды. Сол кезде осы учаске арқылы өтетін басты желі 1862 жылы GER желісіне айналды.

Ұлы Шығыс темір жолы (18721922)

1860-шы жылдардың басында-ортасында бастапқы Бишопскейт терминалы (1846 жылы Спиталфилдстен аты өзгертілді) солтүстік және шығыс жақтағы қала маңындағы дамудың артуына шыдамауы анық болды. Сондықтан, GER Ливерпуль көшесінде жаңа терминал салуға және қала маңындағы желілерді кеңейтуге шешім қабылдады. 1872 жылдың мамыр айында Бетнал Гриннен Энфилд Таунға дейін, ал бір айдан кейін Хакни Даунстан Чингфордқа дейін жаңа желі ашылды. Бұл екі желінің ашылуы солтүстіктен келетін пойыздардың енді Стратфорд арқылы бағытталмауына мүмкіндік берді, ол сол кезде де тығырылатын орынға айналып келе жатқан еді. Бетнал Грин терминалы осы кеңеюдің бір бөлігі ретінде 1872 жылдың мамыр айында ашылды. Ол жақын орналасқан Майл Энд станциясын (қазіргі метро станциясымен шатастырмау керек) алмастырды, ол Кембридж Хит Роудтың шығыс жағында орналасқан еді. Терминалдың батыс жағында жаңа Ливерпуль көшесі терминалы салынып жатты, бірақ ол сол кезде дайын болған жоқ; Бишопскейттегі (Төменгі деңгей) жаңа станция салынды және Лондонға қарайғы алғашқы рейстер қысқа мерзімге сонда тоқтады. 1874 жылдың 2 қазанында Ливерпуль көшесіне дейін қозғалыс басталды. Ол кезде терминалда пайдалануға дайын бір ғана жол болды, ал тағы екеуі салынып жатыр. Олар 1875 жылдың мамыр айында аяқталды және жаңа терминал 1 қарашада толыққанды ашылды, сол күні ескі Бишопскейт станциясы жолаушыларға жабылды. Ливерпуль көшесіне қарайғы жол Бетнал Гриннің батысында 1:70 еңіспен төмендеді, ал Бишопскейтке қарайғы жолдар көбінесе тегіс еңіспен жалғасты. Бетнал Гринде төрт платформа болды; екеуі Энфилд/Чингфорд желілеріне, ал екеуі Стратфордқа қарайғы Ұлы Шығыс магистральдық желісіне қызмет етті. Ескі Бишопскейт станциясы тауар депосына айналдырылды және бастапқы құрылыстарды қайта құру Спиталфилдс депосы деп аталатын аумақта жүзеге асырылды. Депода вагондарды төменгі деңгейде жұмыс істейтін Шығыс Лондон желісіне ауыстыруға мүмкіндік беретін вагон көтергіші болды. 1880 жылдары осы жерде тікелей теміржол байланысын құру жоспарланған, бірақ ол ешқашан іске асырылмады. 1880 жылдары Ливерпуль көшесіне одан әрі кеңейту қажеттігі анық болды, оған Бетнал Грин мен терминал арасындағы үшінші жолдар кірді. Парламент 1888 жылы мақұлдады, ал жұмыс 1890 жылы басталды. Жаңа жолдар 1891 жылдың 4 сәуірінде ашылды және Бетнал Гринде жолдар қайта құрылды, соның салдарынан Энфилд пен Чингфордтан келетін пойыздар оларды пайдалана алды. Бұрынғы магистральдық пойыздар енді Стратфордқа және одан қала маңындағы пойыздармен қызмет көрсетті, ал аймақтағы екі жаңа жол ұзақ қашықтыққа жүретін пойыздар үшін өткізу жолдары ретінде қызмет етті. 1891 жылы Globe Road & Devonshire Street және Бетнал Грин арасында қосымша екі жол ашылды, онда тағы екі жолға орын болды. Содан кейін 1894 жылы Бетнал Грин мен Хакни Даунс арасында тағы бір жұп жол ашылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде станция, Бишопскейт (Төменгі деңгей), Globe Road & Devonshire Street және Кембридж Хит сияқты аз пайдаланылатын станциялармен бірге жабылуға қарастырылды. Алайда, ол сақталды, мүмкін, ол жоғарыда аталған үш станцияның арасында орталықта орналасқандықтан, олардың барлығы 1916 жылы жабылды. 1920 жылдан бастап Бетнал Гринге жаңадан жаңартылған қала маңындағы Jazz қызметі қызмет көрсетті.

LNER (19231948)

1921 жылғы теміржол туралы заңнан кейін елдің теміржолдары 1923 жылдың 1 қаңтарынан бастап төрт компанияға біріктірілді. Бетнал Гринде Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (LNER) GER қызметтерін басқаруды өз міндетіне алды. 1920 жылдары көп өзгеріс болған жоқ, бірақ 1930 жылдары Ұлы Шығыс магистралін электрлендіру және Орталық желісін Ливерпуль көшесінен Стратфордқа, содан кейін Онгар мен Фейрлопқа қарай кеңейту туралы ойлар пайда болды. Бірінші жұмыстардың бірі – Ильфордтан батысқа қарай эстакада салу болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда жоба уақытша тоқтап қалды. Ливерпуль көшесі мен Стратфорд арасындағы Ұлы Шығыс магистралінің пойыздары 1946 жылдың 8 желтоқсанында Бетнал Гринге тоқтауын тоқтатты және екі платформа жабылды, бірақ шығысқа қарайтын платформаның қалдықтары әлі де сақталып, басты желі пойыздарынан көрінеді. Лондонға қарайтын платформа бұзылып, жолдар қайта ұйымдастырылды, бұл бұрынғы "жедел" жолдардан бұрынғы "баяу" жолдарға қызметтерді ауыстырумен бірге жүрді, нәтижесінде бүгінгі күні қолданылып жүрген схема пайда болды. 1946 жылы басты желі платформалары жабылғаннан кейін Бетнал Гринге тек Энфилд Таун, Чингфорд және Жеті бауырлас бағытындағы пойыздар тоқтайтын болды. Осы кезде станция атауынан "Junction" қосымшасы алынып тасталды.

Британдық темір жол (1948-1994)

1948 жылы ұлттандырудан кейін станцияны басқару жауапкершілігі British Railways (Шығыс аймағы) компаниясына жүктелді. 1949 жылы Ливерпуль көшесі мен Чадвелл Хит арасында электр пойыздары жүрісті бастады, кейін Шенфилдке және 1956 жылы Челмсфордқа дейін ұзартылды. Ilford эстакадасының толық ашылуы Бетнал Грин арқылы өтетін бағыттарды қайта ұйымдастыруға алып келді, соның нәтижесінде бұл пойыздар енді негізгі бағыттармен жүре бастады. 1950-ші жылдардың соңында Хакни арқылы өтетін бағыттар электрлендірілді, ал электр пойыздары 1960 жылдың 21 қарашасында Чингфорд пен Энфилд қаласына қатынай бастады. 1964 жылы Бишопскейт тауарлық депосындағы өрт трафик тоқтауына себеп болды, ал 1967 жылы тауар тасымалының одан әрі азаюына байланысты Спиталфилдс депосы жабылды. 1966 жылы платформалардың шатырлары қысқартылды. 1980-ші жылдардың басында GER платформасының бастапқы ғимараттары нашар күйде болды және 1985/1986 жылдары бұзылып, қарапайым кірпіштен тұрғызылған құрылымдармен ауыстырылды.

Уақыт сақшыларының кеңсесі

Станцияда сигналды қорапқа ұқсас, бірақ шын мәнінде уақыт сақтаушылар кеңсесі болған тағы бір құрылыс болды. Онда жоспарланған пойыз қызметі бақыланып, пойыздар кешіксе, олардың көрсеткіштері желідегі сигнал берушілерге жеткізілді. GER, кейіннен LNER статистиканы қызметтің қалай жүзеге асырылып жатқанын түсіну үшін пайдаланды. Қорап шамамен 1891 жылы ашылып, мемлекеттендіруден кейін де пайдаланылды. Ол 1946 жылғы желтоқсанда жабылғаннан кейін бұзылған жоғары платформада орналасқан (дегенмен қорап жабылудан бұрын алынып тасталған). Бірақ 1949 жылы екі қызметкер жаңа қорапқа ауыстырылды және алғашқы жылдары уақыт сақтаушылардың міндеті: терезенің ішінде тұрып, Ливерпуль көшесіне қарай келе жатқан локомотивтердің (жеңіл қозғалтқыштардың) келесі рейсі туралы (экипаж айқайлап хабарлағандай) ақпаратты алу. Бұл ақпарат Ливерпуль көшесі станциясындағы бас панельге телефон арқылы жіберілетін. Екінші міндет – Ливерпуль көшесі платформасының мәліметтерін пойыз сипаттағышына енгізу, осылайша аяқтау станциясының жұмысын жеңілдету.

Апаттар

1953 жылдың 4 қыркүйегінде LNER Thompson Class B1 4-6-0 No. 61046 локомотивімен келе жатқан жолаушылар поезi, бiр жиын нүктелер поездің астынан жылғалысымен рельстен шығып кеттi. 1962 жылдың 17 маусымында, рельс ақаулығы салдарынан оңтүстікке қарай бағытталған жолаушылар поезi рельстен шығып кеттi. Он жеті жолаушы жарақат алды. 1964 жылдың 12 ақпанында, бiр жиын нүктелер поездің астынан жылғалысымен бос вагондар поезi рельстен шығып кеттi. Орын 1962 жылғы апат орнына, станцияның шығыс жағында орналасқан, ұқсас болды.

Спиталфилдс моторлар үйі

Сызықтың оңтүстік жағында, Шпиталфилдс депосының құрамында кішкентай, бір рельсті локомотивтер депосы болған. Нақты ашылу күні белгісіз, бірақ 1860 жылдардың соңынан 1870 жылдардың басына дейін ашылған деп есептеледі, ал ең алғашқы дерек 1872 жылға қатысты. Онда Бишопскейт жүк депосы және Шпиталфилдс көмір тарамдарында жұмыс істейтін маневрлік локомотивтер орналасқан, олар тәулігіне 24 сағат бойы жұмыс істеген. Депода әдетте Ұлы Шығыс локомотивтері, мысалы GER C72 (LNE жіктелуі J68), GER R24 (LNE J67) және GER S56 (LNE J69) сыныптары тұрақтап, Стратфорд локомотивтер депосына қарасты болған. 1950 жылдардың соңында жүк айналымы азайды және бір дизельді маневрлік локомотивтің жұмыстың барлық көлемін орындай алуы мүмкін болды. Осының салдарынан депо 1959/60 жылдары жабылды.