Дьюлоп ісі: Сату бағасын сақтау туралы келісімнің күші жоқтығы
Dunlop Pneumatic Tyre Co Ltd v Selfridge & Co Ltd
Ағылшын шарттық құқығындағы [1915] AC 847 ісі, қайта сату бағасын сақтау туралы келісімдердің күшін жойды. Бұл қазіргі бәсекелестік заңнамасына да қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
, [1915] AC 847 – бұл Ұлыбританияның бәсекелестік құқығы үшін маңызды ағылшын келісім-шарт құқығының ісі, ол Лордтар палатасында қарастырылған. Ол қайта сату бағасын сақтау туралы келісімнің келісім-шарт жасасу тараптарының тікелей қатысы болмағандықтан күшін жойтынын белгіледі. Бұл істі Dunlop Pneumatic Tyre Co Ltd v New Garage & Motor Co Ltd ісімен шатастырмау керек, ол Лордтар палатасы өткен жылы қараған, негізінен бірдей қайта сату бағасын сақтау туралы келісімге қатысты, бірақ бұл ретте белгіленген залап ақысы туралы мәселе қарастырылды. Қазіргі заманғы 1998 жылғы Бәсекелестік туралы заңға немесе ЕО бәсекелестік құқығына сәйкес, мұндай келісім бәсекелестікке қарсы келісім ретінде реттеледі.
, [1915] AC 847 is an English contract law case, with relevance for UK competition law, decided in the House of Lords. It established that an agreement for resale price maintenance was unenforceable as a matter of privity of contract. It should not be confused with Dunlop Pneumatic Tyre Co Ltd v New Garage & Motor Co Ltd, a separate decision of the House of Lords in the preceding year relating to substantially the same resale price maintenance agreement but ruling on the concept of liquidated damages. Under the modern law of the Competition Act 1998 or EU competition law an agreement like this would be regulated as an anticompetitive agreement.
Фактілер
Dunlop шина жасады. Ол оларды арзан бағамен сатуды қаламай, стандартты қайта сату бағасын сақтауға тырысты. Ол өзінің дилерлерімен (осы жағдайда Dew & Co.) оларды ұсынылған бөлшек сауда бағасынан төмен сатпауға келісті. Сондай-ақ, дилерлер өздерінің бөлшек саудагерлерінен (осы жағдайда Selfridge) сол міндеттемені алуға келісті. Егер бөлшек саудагерлер тізімдік бағадан төмен сатса, олар Dunlop-қа шина үшін 5 фунт стерлинг көлемінде залал өтеуі тиіс болды. Осылайша Dunlop, Selfridge пен Dew арасындағы шарттың үшінші тарапы болды. Selfridge шиналарды келісілген бағадан төмен сатқанда, Dunlop оны шартты бұзғаны үшін сотқа берді және залал өтеуді талап етті. Selfridge Dunlop пен Dew арасындағы шарттың міндеттемесін орындауға құқығы жоқ екенін, өйткені ол бұл шартқа келіспегенін мәлімдеді. Сотта бірінші инстанция судьясы Dunlop-тың пайдасына шешім шығарды. Апелляциялық сотта бұрынғы шешім күштен шығарылды, Selfridge-дің делдал немесе агент еместігі және осы себепті оған шарт байланысты емес екені айтылды.
Dunlop made tyres. It did not want them sold cheaply but to maintain a standard resale price. It agreed with its dealers (in this case, Dew & Co.) not to sell them below its recommended retail price. It also bargained for dealers to get the same undertaking from their retailers (in this case, Selfridge). If retailers did sell below the list price, they would have to pay £5 per tyre in liquidated damages to Dunlop. Dunlop thus was the third party to a contract between Selfridge and Dew. When Selfridge sold the tyres at below the agreed price, Dunlop sued it for breach of contract by injunction and claimed damages. Selfridge argued that Dunlop could not enforce the burden of a contract between Dunlop and Dew, which Selfridge had not agreed to. At trial, the judge of the first instance, found in favour of Dunlop. At appeal the damages and injunction were reversed, saying that Selfridge was not a principal or an agent and thus was not bound.
Үкім
Лордтар палатасы Dunlop компаниясы Selfridge компаниясынан қайта сату бағасынан төмен сатқаны үшін өтемақы талап ете алмайды деп шешті, себебі олардың арасында ешқандай шарттық қатынас болған жоқ. Нақты жағдайларды қарастырғанда, Холдейн Dunlop пен Selfridge арасындағы сыйақыны таба алмады, сондай-ақ Dew пен Selfridge арасындағы агенттік қатынастың белгілерін де таба алмады. Ондай агенттік қатынас үшін Selfridge-дің Dew-ке шарт бойынша төлеген сыйақысынан өзге, жеке сыйақы болуы қажет еді. Осылайша, Dunlop-тың талабы қабылданбауы тиіс. Лорд Дюнедин, Лорд Аткинсон, Уоддингтонның Лорды Паркер, Лорд Самнер және Лорд Пармур келісті.
The House of Lords held that Dunlop could not claim damages from Selfridge for selling below its resale price because it had no contractual relationship. In application to the facts, Haldane could not find consideration between Dunlop and Selfridge, nor could he find any indication of an agency relationship between Dew and Selfridge, for which separate consideration from that paid contractually by Selfridge to Dew would need to have been found. Consequently, Dunlop's action must fail into the jungle. Lord Dunedin, Lord Atkinson, Lord Parker of Waddington, Lord Sumner, and Lord Parmoor agreed.