Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұл – ағылшын шарттық құқығының ісі, онда даулы алдын ала міндеттеме туралы ереже қарыздардың бөліп төленуіне қатысты қолданылды. Бұл Лордтар палатасының қарастырылған мәселе бойынша маңызды ісі. Ол тараптардың міндеттемелерді ішінара орындау арқылы оны тоқтатуына жол бермейтін ережені орнатып, Pinnel ісін (1602) 5 Co Rep 117a бекітті. Сол істе былай делінген: «Мерзімі келген (немесе мерзімінен кейін) ақшалай қарыздың орнына төленген кіші сома, қарыздың толық өтелуі болып саналмайды».
is an English contract law case, which applied the controversial pre existing duty rule in the context of part payments of debts. It is a leading case from the House of Lords on the legal concept of consideration. It established the rule that prevents parties from discharging an obligation by part performance, affirming Pinnel's Case (1602) 5 Co Rep 117a. In that case it was said that "payment of a lesser sum on the day [i. e., on or after the due date of a money debt] cannot be any satisfaction of the whole."
Фактілер
Апелляция жасаушы, доктор Джон Уэстон Фоукс, жауап беруші Джулия Бирге сот шешімімен 2090 фунт стерлинг берешегі болды. Бир, егер ол бастапқы 500 фунт стерлинг (2012 жылы инфляцияға сәйкес 52 615,38 фунт стерлинг) төлеуге және толық сома өтелгенге дейін жылына екі рет 150 фунт стерлинг төлеуге келісетін келісімге қол қойса, Фоуксқа қарсы ешқандай шара қолданбауға келісті. Фоукс қаржылық қиындыққа тап болды және адвокатының көмегімен Бирге қарыз сомасы бойынша үстеме ақыны (пайызды) есептен шығару туралы келісім жасады. Ол қол қойды. Фоукс негізгі қарызды төледі, бірақ үстеме ақыны төлемеді. Содан кейін Бир Фоуксқа үстеме ақы төлеуді талап етті. Сұрақ – олардың келісіміне қарамастан, оның оны талап ету құқығы бар ма?
The appellant, Dr John Weston Foakes, owed the respondent, Julia Beer, a sum of £2,090 19s after a court judgment. Beer agreed that she would not take any action against Foakes for the amount owed if he would sign an agreement promising to pay an initial sum of £500 (£52,615.38 in 2012 adjusted for inflation) and pay £150 twice yearly until the whole amount was paid back. Foakes was in financial difficulty and, with the help of his solicitor, drew up an agreement for Beer to waive any interest on the amount owed. She signed. Foakes paid back the principal but not the interest. Then Beer sued Foakes for the interest. The question was whether she was entitled to it, despite their agreement that he would not need to pay it.
Корольдік орындық
Сотта сот Фоукс пайдасына шешім шығарды. Уоткин Уильямс судьясы екі тарап арасындағы келісімді ескере отырып, бұл шешімді қолдады. Мэтью судья былай деді:
At trial, the court found in favour of Foakes. Watkin Williams J upheld this decision, given the agreement between the two. Mathew J said,
Апелляциялық сот
Апелляцияда, Brett MR қысқаша шешіммен Beer пайдасына шешім шығарды, себебі келісімге қарастырылған сыйақы (компенсация) болған жоқ. Lindley LJ және Fry LJ ешқандай толыққанды пікір білдірмей келісті.
On appeal, in a short judgment Brett MR instead held for Beer because there was no consideration for the agreement. Lindley LJ and Fry LJ concurred without giving considered opinions.
Маңыздылығы
Пиннел ісіндегі ежелгі қағиданы қайталаудан асып түспейтін "Фоукс v Биер" ісі лорд Деннинг "Central London Property Trust Ltd v High Trees House Ltd" ісінде назарсыз қалдырылған (per incuriam) деп есептелді, себебі 1884 жылы "Фоукс" соты 1877 жылғы "Хьюз v Метрополитан Railway Co" ісін ескермеді, ол уәделік тоқтату (promissory estoppel) тұжырымын енгізген болатын.
Barely more than a restatement of the ancient rule in Pinnel's case, Foakes v Beer was effectively treated as per incuriam by Lord Denning in Central London Property Trust Ltd v High Trees House Ltd, on the basis that in 1884 the court in Foakes had failed to pay cognisance to the 1877 case of Hughes v Metropolitan Railway Co, which had introduced the concept of promissory estoppel.