Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Sikorsky S 67 Blackhawk – 1970 жылы Sikorsky Aircraft компаниясының ғылыми-зерттеу және даму (R&D) қаражаты есебінен салынған жеке бастамамен жасалған, шабуылдық тікұшақтың прототипі. Сикорский S 61 тікұшағының динамикалық жетегі мен ротор жүйелері негізінде жасалған, екі орынды, тандемді схемалы ұшақ. Ол шабуылдық тікұшақ ретінде немесе сегіз сарбазға дейін ұрысқа тасымалдау үшін арналған.
Prototype attack helicopter
the utility/assault helicopter by same manufacturer
Сонымен қатар, осы өндірушінің көп мақсатты/шабуылдық тікұшағы.
The Sikorsky S 67 Blackhawk was a private venture, prototype attack helicopter built in 1970 with Sikorsky Aircraft research and development (R&D) funds. A tandem, two seat aircraft designed around the dynamic drive and rotor systems of the Sikorsky S 61, it was designed to serve as an attack helicopter or to transport up to eight troops into combat.
AAFSS және S-66 ұсыныстары
1964 жылғы 1 тамызда АҚШ Армиясы өзінің Advanced Aerial Fire Support System (AAFSS) бағдарламасы бойынша ұсыныс сұранысын (RFP) жариялады. Lockheed компаниясы CL 840 жобасын ұсынды, ол қатты роторлы құрама тікұшақ болатын. Sikorsky S 66 ұсынды, онда "Rotorprop" құйрық роторының қызметін атқарып, жылдамдық артқан сайын 90 градусқа бұрылып, итергіш пропеллер ретінде жұмыс істейтін еді. S 66 ұшағында қысқа, бекітілген қанаттар және Lycoming T55 турбовалды қозғалтқышы орнатылған. Бұл конструкция қысқа мерзімге белгілі бір жылдамдыққа қол жеткізуге арналған. 1965 жылғы 19 ақпанда АҚШ Армиясы Lockheed және Sikorsky компанияларына одан әрі зерттеулер жүргізу үшін келісімшарттар берді. S 67 бес қанатты негізгі және құйрық роторларымен жабдықталған. Негізгі ротор S 61 моделінен алынған, бірақ орталық кабиналық бөлігі, қанат ұшының иілген пішіні және негізгі ротор басқаруына қосылған арнайы "альфа 1" байланысымен жабдықталған. 20 градусқа иілген қанат ұштары, жоғары Мах сандары кезінде қанаттың тербелісіне (SMOT) себеп болатын құбылысты жеңуге көмектеседі. Бұл S 67 ұшағының жоғары круиздік жылдамдыққа жетуіне және оны сақтап тұруына мүмкіндік берді. Жоғары жылдамдықта кедергіні азайту үшін негізгі доңғалақтар қанаттың ішкі бөлігіне толығымен жиырылатын. Онда қанаттың артқы жиегінде жылдамдықты төмендетуге немесе маневрлеуді арттыруға арналған тежегіштер орнатылған. Ешбір ұшақ AH 56 Cheyenne ұшағын алмастыруға таңдалмады. Оның орнына Армия жаңа Advanced Attack Helicopter бағдарламасын құруды шешті, ол бірнеше жылдан кейін AH 64 Apache-ге әкелді. S 67 өзінің әртүрлі таныстыру турларында ролл, бөлінген S және тікшеңделген шеңбер сияқты акробатикалық маневрлер орындады. S 67 өте тегіс және жауап беретін ұшақ ретінде танылды, өзінің үлкен көлеміне және жылдамдығына қарамастан. Sikorsky сынақ ұшқыштары Курт Кэннон мен Байрон Грэм басқарған S 67 1970 жылғы 14 желтоқсанда E 1 классы бойынша екі әлемдік жылдамдық рекордын жасады – бір бағытта және 1970 жылғы 19 желтоқсанда басқа бағытта. Бұл рекордтар сегіз жыл бойы сақталды. Sikorsky компаниясының ішкі ғылыми-зерттеу жұмыстары аясында 1974 жылы S 67 құрамындағы бастапқы құйрық роторының орнына 1 метрлік диаметрі бар желдеткіш орнатылды. Осы конфигурацияда ол сынақ барысында белгілі бір жылдамдыққа жетті. S 67 жобасын дамыту апаттан кейін тоқтатылды. Кейіннен АҚШ Армиясы Sikorsky UH 60 Black Hawk тікұшағына Black Hawk деген атау берді.
The United States Army issued a request for proposals (RFP) for its Advanced Aerial Fire Support System (AAFSS) program on 1 August 1964. Lockheed offered its CL 840 design, a rigid rotor compound helicopter. Sikorsky submitted the S 66, which featured a "Rotorprop" serving as a tail rotor but as speeds increased would rotate 90° to act as pusher prop. The S 66 had short, fixed wings and was powered by a Lycoming T55 turboshaft engine. The design was to have a speed of with the ability for for brief periods. The U. S. Army awarded Lockheed and Sikorsky contracts for further study on 19 February 1965. The S 67 featured a five bladed main rotor and tail rotor. The main rotor was taken from the S 61, but was modified to have a hub fairing, swept main rotor blade tips and a special "alpha 1" linkage which was added to the main rotor controls to increase collective pitch sensitivity and so extend the collective pitch range. The 20° swept main rotor blade tips help to overcome a phenomenon called sub multiple oscillating track (SMOT) that causes variations in tip track at high Mach numbers. These allowed the S 67 to achieve and maintain high cruise speeds. To reduce drag at high speed, the main wheels retracted fully into the stub wing sponsons. It had speed brakes on the wing trailing edges that could be used to decrease speed or increase maneuverability. Neither aircraft was selected to replace the AH 56 Cheyenne. Instead, the Army chose to create the new Advanced Attack Helicopter program, which would lead to the AH 64 Apache several years later. The S 67 performed a series of aerobatic maneuvers during its various marketing tours, including rolls, split S, and loops. The S 67 was reputed to be very smooth and responsive, in spite of its size and speed. Piloted by Sikorsky Test Pilots Kurt Cannon and Byron Graham, the S 67 established two E 1 class world speed records on 14 December 1970 by flying at over a course, and on course on 19 December 1970. These records stood for eight years. As part of internal Sikorsky R&D efforts, in 1974, the S 67 had a 3.5 feet (1 m) ducted fan fitted instead of its original conventional tail rotor. In this configuration it reached a speed of in a test dive. Development work on the S 67 ceased after the accident. The U. S. Army later assigned the name Black Hawk to the Sikorsky UH 60 Black Hawk helicopter.