Ридольфо Луиджи Боккерини: өмірі мен шығармашылығы
Luigi Boccherini
Ридольфо Боккерини (1743-1805) – италияндық композитор, виолоншист. Классикалық дәуірдегі шығармалары, әсіресе String Quintet және Cello Concerto-сымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық композитор және виолончельші (1743–1805)
Italian composer and cellist (1743–1805)
Ридольфо Луиджи Боккерини (,/b//ɒ//k//ə/'/r//iː//n//i/, сондай-ақ /US/,/b//oʊ//k// /, riˈdɔlfo luˈiːdʒi bokkeˈriːni; 19 ақпан 1743 – 28 мамыр 1805) – классикалық дәуірдің итальяндық композиторы және виолончельшісі. Оның музыкасы еуропалық ірі музыкалық орталықтардан шалқап кеткенімен де сарайлық және галантты стильді сақтап қалды. Ол ең көп танымал – Ми мажордағы, Op. 11, № 5 (G 275) және Фа-диез мажордағы виолончель концерті (G 482) арқылы белгілі. Соңғы шығарма ұзақ уақыт бойы неміс виолончельшісі және көптеген аранжировкалар жасаған Фридрих Грютцмахердің өте өзгертілген нұсқасында танымал болды, бірақ жақында оның түпнұсқалық нұсқасы қалпына келтірілді. Боккеринидің шығармаларында бірнеше гитаралық квинтеттер де бар. Гитаралық квинтет № 4, Ре мажордағы (G 448) соңғы бөлімі – фаданго, испандық көңілді би.
Ridolfo Luigi Boccherini (,/b//ɒ//k//ə/'/r//iː//n//i/, also /US/,/b//oʊ//k// /, riˈdɔlfo luˈiːdʒi bokkeˈriːni; 19 February 1743 – 28 May 1805) was an Italian composer and cellist of the Classical era whose music retained a courtly and galante style even while he matured somewhat apart from the major European musical centers. He is best known for a minuet from his String Quintet in E, Op. 11, No. 5 (G 275), and the Cello Concerto in B flat major (G 482). The latter work was long known in the heavily altered version by German cellist and prolific arranger Friedrich Grützmacher, but has recently been restored to its original version. Boccherini's output also includes several guitar quintets. The final movement of the Guitar Quintet No. 4 in D (G 448) is a fandango, a lively Spanish dance.
Өмірбаян
Бокчерини 1743 жылы Италияның Лукка қаласында музыкалық отбасында дүниеге келді. Ол виолончельші және контрабасшы Леопольдо Бокчеринидің үшінші баласы, сондай-ақ Антонио Сальери мен Йозеф Гайдн үшін либретто жазған ақын және биші Джованни Гастоне Бокчеринидің інісі болды. Луиджи бес жасында әкесінен алғашқы музыка сабақтарын алды, ол оған виолончель үйретті, ал тоғыз жасында Сан-Мартинодағы жергілікті кафедраль соборының музыка директоры Аббе Вануччиден оқуын жалғастырды. Ұлы он үш жасқа толғанда Леопольдо Бокчерини оны Джованни Баттиста Костанциден сабақ алу үшін Римге жіберді. Оның денесі 1927 жылға дейін Мадридтегі Әулие Михаил базиликасында жатқан, содан кейін оның қалдықтары елге қайтарылып, туған қаласы Луккадағы Сан-Франческо шіркеуіне қайта жерленді.
Boccherini was born into a musical family in Lucca, Italy in 1743. He was the third child of Leopoldo Boccherini, a cellist and double bass player, and the brother of Giovanni Gastone Boccherini, a poet and dancer who wrote libretti for Antonio Salieri and Joseph Haydn. Luigi received his first music lessons at age five by his father, who taught him cello, and then continued his studies at age nine with Abbé Vanucci, music director of a local cathedral, at San Martino. When his son reached thirteen, Leopoldo Boccherini sent him to study in Rome with Giovanni Battista Costanzi. His body lay buried in the Pontifical Basilica of St. Michael in Madrid until 1927, when his remains were repatriated and buried in the church of San Francesco in his native Lucca.
Шығармалары
Бокчеринидің көптеген камералық музыка туындылары Джозеф Хайднның қалыптаған үлгілерін ұстанады; алайда, Бокчерини Хайднның струнный квартет үлгісін жетілдіргені үшін жиі мақталады, ол виолончельді ерекше орынға қойып, Хайдн оны көбінесе сүйемелдеуші рөлге тағайындаған еді. Бокчерини стиліне қатысты деректердің бірі – Бокчерини мен Хайдннан бұрын дүниеге келген атақты итальяндық виолончелист Джованни Баттиста Сирридің шығармалары, сондай-ақ испан халық музыкасы. Виртуоз виолончельші Бокчерини гастрольдік сапарларында ауырып қалған скрипкашыларды алмастырғанда виолончельде скрипка репертуарын орындау дағдысын жетілдірді. Оның аспапты меңгеруі замандастарының (әсіресе Пьер Бейло, Пьер Роде және Бернхард Ромберг) жоғары бағасын алды және оның шығармаларының виолончель партияларында (әсіресе екі виолончельге арналған квинтеттерде, олар көбінесе струнный квартеттің сүйемелдеуімен виолончель концерттері ретінде қарастырылады) айқын көрінеді. Ол көптеген камералық музыка туындыларын жазды, оның ішінде екі скрипка, виола және екі виолончельге арналған жүзден астам струнный квинтеттер (ол бұл жанрда пионер болды, ол кездегі екі скрипка, екі виола және бір виолончельге арналған әдемілеулермен салыстырғанда), онға жуық гитаралық квинтеттер (олардың барлығы сақталмаған), жүзге жуық струнный квартеттер, сондай-ақ көптеген струнный триолар мен сонаталар (оның ішінде виолончельге арналған кемінде 19 туынды). Оның оркестрлік музыкасына 30-ға жуық симфония және 12 виртуоздық виолончель концерті кіреді. Бокчеринидің шығармаларын француз музыковеді Ив Жерар (1932–2020) 1969 жылы Лондон қаласында жарық көрген Жерар каталогында жүйелеген, сондықтан оның туындыларына «G» нөмірлері тағайындалған. 2006 жылғы 27 сәуірдегі министрлік жарлығымен композитор Луиджи Бокчеринидің «Opera Omnia» шығармалары Италияның ұлттық басылымы мәртебесіне көтерілді. Бокчерини стилі Рококо сәнінің тартымдылығымен, жеңілдігімен және оптимизмімен сипатталады, сонымен қатар мелодиялық және ритмикалық жаңалықтарға толы, Испаниядағы гитара дәстүрінің жиі әсерлерімен үйлеседі.
Much of Boccherini's chamber music follows models established by Joseph Haydn; however, Boccherini is often credited with improving Haydn's model of the string quartet by bringing the cello to prominence, whereas Haydn had frequently relegated it to an accompaniment role. Some sources for Boccherini's style are in the works of a famous Italian cellist, Giovanni Battista Cirri, who was born before Boccherini and before Haydn, and in Spanish popular music. A virtuoso cellist, Boccherini often played violin repertoire on the cello, at pitch, a skill he developed by substituting for ailing violinists while touring. This supreme command of the instrument brought him much praise from his contemporaries (notably Pierre Baillot, Pierre Rode, and Bernhard Romberg), and is evident in the cello parts of his compositions (particularly in the quintets for two cellos, treated often as cello concertos with string quartet accompaniment). He wrote a large amount of chamber music, including over one hundred string quintets for two violins, viola and two cellos (a type which he pioneered, in contrast with the then common scoring for two violins, two violas and one cello), a dozen guitar quintets, not all of which have survived, nearly a hundred string quartets, and a number of string trios and sonatas (including at least 19 for the cello). His orchestral music includes around 30 symphonies and 12 virtuoso cello concertos. Boccherini's works have been catalogued by the French musicologist Yves Gérard (1932–2020) in the Gérard catalog, published in London (1969), hence the "G" numbers applied to his output. With a ministerial decree dated 27 April 2006, the Opera Omnia of the composer Luigi Boccherini were promoted to the status of Italian National Edition. Boccherini's style is characterized by Rococo charm, lightness, and optimism, and exhibits much melodic and rhythmic invention, coupled with frequent influences from the guitar tradition of his adopted country, Spain.
Медиа
(Барлығын Жак Лоше, скрипка мен синтезаторда орындады.)
(All performed by Jacques Lochet, violin and synthesiser.)