Итальян суретшісі Антонио Соларио: Өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Италиялық Ренессанс кезеңінің суретшісі Антонио Соларио (1502–1518), сондай-ақ Антонио де Соларио немесе да Соларио деп те аталады, кейде «Ло Зингаро» ("Цыған") деген лақап атымен белгілі, ол Венеция мектебінің итальян суретшісі және Неаполь, Марке облысы және мүмкін Англияда жұмыс істеген. Оның мансабы шамалы белгілі, көбінесе сақталған туындыларынан құрастырылған, ал бір кезде оның өмір сүргеніне күмән келтірілген.

Өмірбаян

Соларио, мүмкін, Венецияда туып, сонда білім алған. Ол алғаш рет 1502 жылы Фермода, ал соңғы рет (күмәнді) 1518 жылы Монтекассинода тіркелген; егер соңғы дерек ескерілмесе, оның соңғы белгілі күні 1514 жыл. Неапольдегі оның маңызды жұмыстары – Санти Северино және Соссио монастырының (қазіргі Мемлекеттік архив) клуатрындағы Сент-Бенедикт өмірін бейнелейтін жиырма үлкен фреска. Фрескалар ауа райына ұшыраса да, жабылып сақталған, бірақ қазір күйреуге бет алған. Олар сан алуан тұлғалар мен егжей-тегжейлі суреттерді, шеберлікпен сомдалған және боялған бейнелерді ұсынады. Бұл жұмыстар 16 ғасырдың басында жасалған. Кейде Соларионың түстері жаңғыртпаған, әдетте ол қол мен аяқтарды салуда нашарлық көрсетеді. Оның талпынысы – натурализм: портреттер тірідей, әрқайсысы ерекше, ал пейзаждар замандастарына қарағанда жақсы ойластырылған және күтіммен жасалған. Соларио 1514 жылы Уитпул алтарьдық суретіне «Антониус Дезоларио, Венетус» деп қол қойған; оған донордың портреті және лондондық саудагер Пол Уитпулдың геральдикалық белгілері енген. Бұл туынды және бірнеше он жылдықтан кейін Джон Лиландтың Англиядағы туындыларына жасаған сілтемелері оның Англияға сапар шеккеніне куәлік етеді. Алтарь Бристоль қалалық мұражайы мен көркемсурет галереясында сақталады, олар негізгі бөлігіне иелік етеді; ал қанаттары Ұлттық галереяда, онда Мәриям мен баланың суреті де бар. Неапольдегі Каподимонте ұлттық мұражайында да осыған ұқсас, бірақ кішірек Мадонна мен баланың донормен бірге суреттелген панелі бар. Барлық туындыларда тұлғалардың артындағы қабырғадағы терезелер арқылы көрінетін әдемі шағын пейзаждар бейнеленген. Оның туындыларын кейде Леонардо да Винчидің миландық шәкірті, замандасы Андреа Соларионың туындыларымен шатастырады. Антонионың бұл суретшімен туыстығы болмаса да, Андреамен танысып, оның ықпалына түскен болуы мүмкін. Луврдегі Карл II д’Амбуаздың портреті осыған дәлел, ол қазір Андреаның туындысының көшірмесі деп есептеледі. Өкінішке орай, Соларионың өмірбаянын жергілікті тұлға жазған жалғыз еңбек – Бернардо де Доминичидің (1683–1759) еңбегі, ол «Неаполитан Вазари» деп танымал, ол жиі шатастыратын және қателіктерге толы «Неапольдік суретшілер, мүсіншілер және сәулетшілердің өмірбаяны» атты еңбегін жазған. Онда Соларио шамамен 1382 жылы, мүмкін, Абруццода туған деп жазылған. Ол маташылдың ұлы деп есептеледі және романтикалық оқиғадан кейін 15 ғасырдың ортасында Неапольдегі жетекші суретші Колантонионың күйеу баласы болды. Доминичи Соларионың 1455 жылы қайтыс болғанын мәлімдейді. Бұл қателіктерге толы хронология тек 20 ғасырда ғана түзеліп, нақтыланды.

Solario was possibly born and probably trained in Venice. He is first recorded at Fermo in 1502, and last (rather questionably) in Montecassino in 1518; if this last is excluded his last known date is 1514. In Naples, his main work were twenty large frescoes illustrating the Life of St Benedict in the cloister of the monastery of Santi Severino e Sossio (now the State Archives), which are open to the elements, though covered, and are now greatly decayed; they present a vast variety of figures and details, with dexterous modeling and coloring. These were painted in the first years of the 16th century. Sometimes Solario's color is crude, and he generally shows weakness of draughtsmanship in hands and feet. His tendency is that of a naturalist: the heads life like and individual, and the landscape backgrounds better invented and cared for than in any contemporary. Solario signed the Withypool Altarpiece "Antonius Desolario, Venetus 1514"; this includes a donor portrait and the heraldry of the London merchant Paul Withypool. This work and other references to works in England by John Leland a few decades later are the evidence for his putative English visit. The altarpiece is in the Bristol City Museum and Art Gallery, which own the main panel; the wings have been loaned by the National Gallery, who also have a Virgin and Child. There is a similar but smaller panel of the Madonna and Child with a Donor in the National Museum of Capodimonte at Naples. All include charming small landscapes seen through windows in a wall behind the figures. His works are sometimes confused with those of his contemporary Andrea Solario, a Milanese follower of Leonardo da Vinci. While not related to this painter, Antonio probably met and was influenced by Andrea. The portrait of Charles II d'Amboise in the Louvre, who now attribute it as a copy of a work by Andrea, is a case in point. Unfortunately, the only biography of Solario written by a local personage was penned by Bernardo de' Dominici (1683–1759), the "Neapolitan Vasari", who wrote an often confused and error ridden Vite dei Pittori, Scultori, ed Architetti Napolitani. It states that Solario was born in about 1382, probably in Abruzzo. He is called the son of a tinker, and, after a romantic interlude, became son in law of Colantonio, the leading artist in mid 15th century Naples. Dominici claims Solario died in 1455. The erroneous chronology was not clarified until the 20th century.