Реджинальд Ховард: "Пегасус" және "Хорса" көпірлерін бағындырған батыр офицер
John Howard (British Army officer)
Реджинальд Говард: Британдық офицер, D-Day операциясында Пегасус және Хорса көпірлерін басып алды. 2-ші дүниежүзілік соғыстағы батырлығы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армия офицері (1912–1999)
British Army officer (1912–1999)
Майор Реджинальд Джон Говард DSO (8 желтоқсан 1912 – 5 мамыр 1999) – британдық армия офицері, 1944 жылғы 6 маусымда D күні қону операциясы барысында Каен каналы мен Орн өзенінің көпірлерін басып алуға жасалған әуе десанттық шабуылға жетекшілік еткен. Бұл көпірлер Каен каналын және оған іргелес Орн өзенін (шығысқа қарай шамамен 500 метрдей) жалғады және D күні қону операциясының сәтті аяқталуы үшін маңызды рөл атқарды. Соғыстан кейін канал үстіндегі көпір оны басып алғандардың құрметіне «Пегас көпірі» деп аталып, ал Орн өзені үстіндегі көпірге көпірге әскерлерді жеткізген «Хорса» әуе десанттық ұшағының аты беріліп, «Хорса көпірі» деп аталды. Говард соғысқа дейін британдық армияға қатысып, алты жыл жеке сарбаз және кейіннен кіші офицер болып қызмет еткен. 1938 жылы запасқа шығып, Оксфорд қалалық полициясына қабылданады. 1939 жылы соғыс басталғанда армияға қайта шақырылып, тез арада шенді көтеріп, Корольдік Шропшир жеңіл жаяу әскеріндегі рота сержанты болады. 1940 жылы екінші лейтенант болып тағайындалып, 1942 жылы майор шеніне жетеді, содан кейін Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскерінің 2-ші батальонындағы «D» ротасының құрамына басшылық етеді. D күніне дейін Говардтың ротасы Каен және Орн өзендерінің көпірлеріне шабуыл жасау үшін таңдалып, ол олардың жаттығуларын және шабуыл жоспарын дайындауға жеке жауапты болды. D күні ол ротаны сәтті шабуылға бастап, көпірлерді бақылауға алып, күштер алмасып келгенге дейін оларды ұстап тұрды. D күнінен кейін Говард 1944 жылдың қыркүйегіне дейін ротасына басшылық етеді, содан кейін олар желіден алынады. 1944 жылдың қараша айында болған автомобиль апатынан алған жарақаттарына байланысты ол соғысқа қатыспайды және 1946 жылы Британ армиясынан мүгедектік бойынша шығарылады. Осыдан кейін ол 1974 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істейді. Оның көпірлерге шабуыл жасаудағы рөлі соғыстан кейін бірнеше кітаптарда және фильмдерде егжей-тегжейлі сипатталды, ал зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Еуропа мен Америка Құштама Штаттарында тактика және шабуыл туралы бірқатар лекциялар оқыды. Ол 1999 жылы 86 жасында қайтыс болды.
Major Reginald John Howard DSO (8 December 1912 – 5 May 1999) was a British Army officer who led a glider borne assault that captured the Caen canal and Orne river bridges on 6 June 1944, as part of the D Day landings during the Second World War. These bridges spanned the Caen Canal and the adjacent River Orne (about 500 yards to the east), and were vitally important to the success of the D Day landings. Since the war, the bridge over the canal has become known as "Pegasus Bridge," a tribute to the men who captured it. The bridge over the River Orne later became known as Horsa Bridge after the Horsa gliders that carried troops to the bridges. Howard initially joined the British Army before the war, serving as a private soldier and then a non commissioned officer for six years before discharging in 1938 and joining the Oxford City Police. In 1939 he was recalled to the army following the outbreak of the war and quickly rose through the ranks to become a regimental sergeant major in the King's Shropshire Light Infantry. In 1940 he was commissioned as a second lieutenant and eventually rose to be a major in 1942, at which time he took over command of 'D' Company, 2nd Battalion, Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry. Before D Day, Howard's company was selected to carry out the assault on the Caen and Orne River bridges and he became personally responsible for their training and the planning of the assault. During D Day he led the company in a successful coup de main assault that gained control of the bridges and then held them until relieved. After D Day, Howard commanded his company until September 1944 when they were withdrawn from the line. Due to the injuries he sustained in a car accident in November 1944, he took no further part in the war and was eventually invalided out of the British Army in 1946. After this he became a public servant before he retired in 1974. His role in the assault on the bridges was detailed in a number of books and films since the war, and after he retired he gave a number of lectures in Europe and the United States on tactics and on the assault itself. He died in 1999, at the age of 86.
Ерте өмір
Реджинальд Джон Ховард 1912 жылғы 8 желтоқсанда Лондондағы Вест-Эндте тұратын Джек және Этель Ховардтың отбасында дүниеге келді. Тоғыз баланың үлкені болған Ховардтың отбасы жұмысшы топтан шыққан. Оның әкесі Бірінші дүниежүзілік соғыста Францияда окоптарда қызметтенгеннен кейін Courage Brewery сыра қайнату зауытында шебер болып жұмыс істеді, ал анасы үйді шаруаландырып, балаларды тәрбиеледі. Білімін арттыру үшін ол кешкі сабақтарға қатысып, сондай-ақ скауттармен бірге болды. Бірақ 1931 жылы ол жұмыс істейтін брокерлік фирма банкрот болғандықтан жұмыссыз қалды. Ол дене шынықтырудан өте жақсы нәтижелер көрсетті және әскери емтихандарды тұрақты түрде жақсы тапсырды. Ол рота хатшысы, кейін дене шынықтыру оқытушысы болды. Біліміне сүйене отырып, ол офицерлік лауазымға үміткерлік білдірді, бірақ қабылданбады, алайда капрал дәрежесіне көтерілді. 1939 жылғы 28 қазанда ол 1936 жылы танысқан Джой Бромлиге үйленді, және олар кейіннен Терри мен Пенни есімді екі баланың әкесі болды. 1939 жылғы 2 желтоқсанда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанына үш айға жуық уақыт өткен соң, ол КСЛИ қатарына капрал ретінде қайта оралды. Бірақ ол тез арада рота сержанты-майоры болып, бес ай ішінде батальонның полк сержанты болды. Ол бір жылдан астам уақыт бойы рота командирі болып, капитан дәрежесіне жетті. 1942 жылғы мамыр айында майор болып, "D" ротасының командирі тағайындалды және оны келесі екі жыл бойы даярлады.
Reginald John Howard was born on 8 December 1912 to Jack and Ethel Howard, who lived in London's West End. The eldest of nine children, Howard's family background was working class. His father worked as a cooper for Courage Brewery after serving in the trenches in France during the First World War, while his mother kept the house and looked after the children. In order to further his education he took evening classes and continued with the Scouts. In 1931, however, he found himself out of work, after the brokerage firm that he was working for went out of business. He excelled at physical training and did consistently well on army exams. He became a company clerk and later a physical training instructor. On the basis of his education he applied for a commission as an officer but was rejected, although he was promoted to corporal. On 28 October 1939 he married Joy Bromley whom he had met in 1936 and with whom he would later have two children, Terry and Penny. On 2 December 1939, nearly three months since the outbreak of the Second World War, he rejoined the KSLI as a corporal. He was, however, quickly promoted to Company sergeant major and within five months of joining was the Regimental sergeant major of the battalion. He rose to captain commanding a company for over a year. He was subsequently promoted, becoming a major in May 1942 and became company commander of 'D' Company which he trained for the next two years.
D-Day десанттары
Орна өзені 1944 жылғы 6 маусымда Нормандияға одақтас әскерлерінің шығыс, немесе сол жақ қанатын құрады. Екі көпірді бақылау да маңызды болды, себебі одақтас күштеріне Орн географиялық кедергі ретінде қажет еді, неміс күштерінің одақтас қанатына қарсы шабуылға қарсы тұру үшін, сондай-ақ жақтық жолға қол жеткізу Сворд-Бичтен Каеннің шығысына тасталған 6-шы әуе десанттық дивизияға жабдықтауды қамтамасыз ететін еді. 6-шы әуе десанттық дивизияның одақтас шабуыл күштерінің сол жақ қанатын тиімді қорғауы үшін оқ-дәрі, отын және азық-түлікпен қамтамасыз етілуі аса маңызды болды. Нормандия жағалауының үстінен 8000 фут биіктікте ұшқан үш жолсерік, әрқайсысында 28 қаруланған сарбаз бар, барлығы 90 адам, ұшқыштарды қоса алғанда, өте кішкентай егістік пен қауіпті тоғанның шетіндегі көктерек ағаштарының басын кесіп өтіп, бір-бірінен бірнеше метр қашықтықта тоқтады, дәл сағат 00:16-да. Барлық жолсеріктер бірден тоқтатылды, мақсаттардың үстіне жетіп, мұры "тоқыма сымға кіріп, көпірге тіреліп" тұрды, – деп әңгімеледі Говардтың қол астындағы сарбаз. Шабуыл жасаушылар ұшақ қирандысынан шыққан сәттен бастап мақсаттарына шабуыл жасады. Неміс қорғаушылары толығымен ойсырап қалды, себебі оларға қарсы шабуыл жасауға, қатарға тұруға және мақсаттарды қорғауға уақыт болмады, өйткені британдық күштер іс жүзінде мақсаттың шегінде қонған еді. Бұл "коммандо стиліндегі" әскери операцияның классикалық мысалы болды, онда шабуылшының ең үлкен артықшылығы – күтпегендік, және жоспарланғандай орындалғанда, күтпегендік толық болады, себебі шабуылшылар іс жүзінде ешқандай қарсылыққа тап болмайды. Шабуыл кезіндегі барлық шығындардың көбі – өзіміздің әскерлерімізден немесе жазатайым оқиғалардан туындады. Кем дегенде екі қаруланған неміс бронетранспортері инженерлік ротаға тиесілі болды, олардың артынан панцергренадиерлер сағат 1:30-да көпірге шабуыл жасауға тырысты, бірақ біріншісі ПИАТ-тан жойылды. Басқа танкшылар 6 фунттық танкіге қарсы зеңбірекпен қаруланған үлкен күшпен бетпе-бет келгендерін ойлап, дереу шегінді. Неміс контршабуылы D күнінің таңертеңгі сағаттарында күштірек болды, неміс дивизиялық штабы көпірлердің бұзылмаған күйде алынғанын түсінген кезде. Сол кезде Говард пен оның жолсерік әскерлері екі жаңа парашют десантымен күшейтілді. Көпірлерді ұстап тұрған 2-ші Окс және Бакс басты взводы сағат 03:00-де 7-ші парашют батальонымен ауыстырылды. [35] Кейінірек D күні, 1-ші арнайы қызмет бригадасының британдық коммандосының жасағы, Бригадир Саймон Фрейзер (Лорд Ловат) басшылығымен, Билл Миллиннің сыбызғысының үнімен көпірге қарай жүріп кетті. Осы күшейтулермен олар 21-ші танк дивизиясының элементтерімен, артиллерияның күшті қолдауымен, Пегас көпірін ұстап тұруға мүмкіндік алды. Говард көпірлерді басып алу кезіндегі басшылығы үшін "Еңбегі үшін орденге" ұсынылды және 1944 жылғы 16 шілдеде медальді фельдмаршал (сол кездегі генерал) Бернард Монтгомери табыс етті, бірақ марапаттау 31 тамызға дейін ресми түрде расталмады. "D" ротасы Нормандияда 1944 жылғы 5 қыркүйекке дейін, 91 күндік үздіксіз шайқастан кейін соғысты. Болфордқа оралғаннан кейін, Говард болашақ операцияларға дайындық мақсатында ротасын қайта құруды және ұйымдастыруды бастады. Олар "Маркет-Гарден" операциясына қатысу үшін уақытында кезектен алынбады, соңында Нимгеген мен Арнемдегі көпірлерге шабуыл жасаудан бас тартты. Дегенмен, Говард "D" ротасын жауынгерлік қызметке қайта оралу үмітімен жаттықтыра бастады. Алайда, олай болмады. 1944 жылғы 13 қарашада ол жол апатына ұшырап, ауыр жарақат алды. Ол соғысқа енді қатыспады және 1945 жылғы наурызға дейін ауруханада жатты. "D" ротасы, майор, кейін полковник Джон Тиллетт басшылығымен, "Бұлж шайқасы" кезінде, "Варсити" операциясы кезінде Рейнді кесіп өтуде және Германия арқылы Балтық теңізіне дейін соғысты.
The Orne river formed the eastern, or left, flank of the Allied landings at Normandy on 6 June 1944. Control of both bridges was vital because Allied forces needed the Orne as a geographic barrier against an immediate counter attack against the allied flank by German forces, and because access to a lateral road would ensure supplies from Sword Beach to the 6th Airborne Division, which had been dropped to the east of Caen. Supplies of ammunition, fuel and rations were essential if the 6th Airborne was to effectively protect the left flank of the Allied invasion force. Released at 8,000 feet over the Normandy coast, three gliders, each carrying about 28 heavily armed troops—in total 90 men, pilots included—clipped the tops of a group of poplar trees skirting a very small field and a dangerous pool and bounced to a halt only a few yards from each other, at precisely 0016 hours. All gliders were brought to an immediate halt, almost on top of the objectives—the nose was "buried in barbed wire and almost on the bridge", in the words of a soldier under Howard. The assault troops engaged their objectives almost from the moment they stepped outside of the wreckage of their aircraft. The German defenders were taken completely by surprise for they had almost no time to react, form, and attempt a defence of the objectives; since the British force had, in effect, landed within the boundary of the objective. There was no time to attempt to blow the bridge, It was the classic example of a "commando style" military operation, where surprise is the attacker's greatest asset; and when it is executed as planned, surprise is complete because the attackers in the event, face essentially no opposition. Virtually all of their casualties in the assault, are either from friendly fire, or accident. At least two armed German halftracks belonging to an engineer company and followed by panzergrenadiers tried to attack the bridge at 1:30 a. m., but the first was destroyed by a PIAT. The other Panzers thought they were up against a bigger enemy force armed with a 6 pounder anti tankgun and so immediately retreated. A more forceful German counter attack came in the early hours of D Day, when German divisional headquarters realised the bridges had been taken intact. By that time, Howard and his glider troops had been bolstered by both fresh airborne parachute landings The 2nd Ox and Bucks coup de main platoons holding the bridges were relieved by 7th Parachute Battalion at 03.00hrs. [35] Later on D Day a detachment of British Commandos of the 1st Special Service Brigade, led by Brigadier Simon Fraser (Lord Lovat), marched to the bridge to the tune of Bill Millin's bagpipes. With these reinforcements, they were able to hold Pegasus Bridge against an attack by elements of the 21st Panzer Division, strongly supported by artillery. Howard was nominated for the Distinguished Service Order for his leadership during the capture of the bridges and, on 16 July 1944, was presented with the medal by Field Marshal (at the time General) Bernard Montgomery, although the award was not officially confirmed until 31 August. 'D' Company remained in Normandy fighting until 5 September 1944, after 91 days of continuous fighting. Upon return to Bulford, Howard began to reform and reorganise his company in preparation for future operations. They were not withdrawn from the line in time to take part in Operation Market Garden and in the end it had been decided not to employ a coup de main assault on the bridges at Nijmegen and Arnhem. Nevertheless, Howard began the process of training 'D' Company in the hope of returning to combat. However, it was not to be. On 13 November 1944, he was involved in a car accident and was badly injured. He took no further part in the war and remained in hospital until March 1945. 'D' Company, led by Major, later Colonel, John Tillett, went on to fight during the Battle of the Bulge, the crossing of the Rhine in Operation Varsity and in the advance across Germany to the Baltic sea.
Кейінгі өмірі
1946 жылы, қызметін жалғастыруға ниет білдіргеніне қарамастан, Ховард апатта алған жарақаттарының салдарынан әскерден босатылып, Ауыл шаруашылығы министрлігіне жұмысқа орналасты. 1954 жылы француз үкіметі оған «Croix de Guerre avec Palme» орденін табыс етті. 1959 жылғы 6 маусымда Корнелиус Райан «The Longest Day» кітабын жариялады, онда «D» ротасының көпірлерге жасаған шабуылы толыққанды сипатталды. 1962 жылы актер Ричард Тодд, өзі де рейдке қатысып, Говардтың шабуыл тобын күшейту үшін 7-ші парашюттік батальонымен жіберілген, Говардтың D-Day күнгі оқиғаларын қайта жаңғыртты. Бұл фильм, негізінен Райанның кітабына сүйенгенімен, көркемделіп бейнеленген «The Longest Day» фильмі болды. 1985 жылы Стивен Амброуз көпірлерге жасалған шабуыл туралы «Пегас көпірі» атты кітап жариялады. Кейін ол Суррейдегі ескі шалғай үйге көшіп, 1986 жылы әйелі Джой қайтыс болды. 1960 жылдары Говард 21-ші танк дивизиясының аға офицері Ханс фон Лакпен танысып, дос болып, Пегас көпірін қорғауға көмектесе алмағанын білді. Говард 1999 жылғы 5 мамырда 86 жасында дүние салды. 2006 жылы оның қызы Пенни Говардтың жеке құжаттарын «Пегас күнделіктері» деп атап жариялады.
In 1946, despite wishing to continue serving, Howard was invalided out of the Army as a result of injuries that he received in the accident, and he went to work for the Ministry of Agriculture. In 1954 he was awarded the Croix de Guerre avec Palme by the French government. On 6 June 1959, Cornelius Ryan published The Longest Day, in which 'D' Company's assault on the bridges was detailed. In 1962, Howard's experiences on D Day were re enacted by actor Richard Todd—who had himself participated in the raid, serving in the 7th Parachute Battalion, sent to reinforce Howard's coup de main party—in the film The Longest Day, which was largely based on Ryan's book, although it was a dramatised account. In 1985, Stephen Ambrose published a book on the assault on the bridges, called Pegasus Bridge. Later he moved to an old country house in Surrey and in 1986 his wife, Joy, died. In the 1960s, Howard met and befriended Hans von Luck, a senior officer in the 21st Panzer Division who had been unable to assist in the defence of Pegasus Bridge on 6 June. Howard died on 5 May 1999, at the age of 86. In 2006, his daughter, Penny, published Howard's private papers, titled Pegasus Diaries.
Цитаталар
35. Пегас күнделіктері Джон Ховард және Пенни Бейтс (2006) 129-бет.
35. Pegasus Diaries John Howard and Penny Bates (2006) page 129.