Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық кинорежиссер және продюсер (1921–1995)
British film director and producer (1921–1995)
Джек Исаак Клейтон (1 наурыз 1921 – 26 ақпан 1995) – әдеби туындыларды экранға көшіруде сараланған британдық кинорежиссер және продюсер.
Jack Isaac Clayton (1 March 1921 – 26 February 1995) was a British film director and producer who specialised in bringing literary works to the screen.
Шолу
1935 жылы жас "шайшы" ретінде мансабын бастаған Клейтон британдық киноиндустриясында алты жылға жуық жыл бойы еңбек етті. Ол британдық кино өндірісіндегі маңызды лауазымдарды шапшаң түрде өтеді, ал 1959 жылғы "Жоғарыдағы бөлме" (Room at the Top) драмасымен "Оскар" сыйлығын алып, режиссер ретінде халықаралық деңгейде танымал болды. Одан кейін Генри Джеймстің "Бұрылыс" (The Turn of the Screw) романы негізінде түсірілген, көпке танымал "Бескүнәлер" (The Innocents) атты қорқыныш фильмі жарық көрді (1961). Клейтонның жарқын болашағы болғандай көрінді, ол әріптестері мен сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, бірақ бірнеше себеп оның мансабына кедерлес болды. Ол өзінің "қалағанымды түсірмеген фильм жоқ" екенін мойындаған, сондықтан басқа режиссерлер үшін хитке айналған фильмдерді (мысалы, "Шеңгел" - Alien) жиі қабылдамайтын "таңдамалы" режиссер еді. Сонымен қатар, оны сәуіксіздік және уақыттың қолайсыздығы қудалап жүрді – Голливуд студиялары оны қиын мінезді деп есептеді, ал студиялық саясат 1970-ші жылдары жоспарланған бірнеше фильмдерді тоқтатып, олардың дайындық кезеңінде немесе түсірілімге дейін жойды. 1977 жылы ол екі рет қиын жағдайға түсті: оның ағымдағы фильмі түсірілімге кіріспес бұрын екі аптаға тоқтатылды, ал бірнеше айдан кейін ол ауыр инсульт алды, ол оның сөйлеу қабілетін жойды және мансабын бес жылға тоқтатты. Өте аз фильмдеріне қарамастан, Джек Клейтонның туындылары әлі де бағаланып келеді, олар және олардың режиссері Паулин Кель, Роджер Эберт сияқты жетекші киносыншылармен, сондай-ақ Гарольд Пинтер, Мартин Скорсезе, Гильермо дель Торо, Франсуа Трюффо, Теннесси Уильямс және Стивен Спилберг сияқты киноиндустриясының әріптестерімен жоғары бағаланып, мақтауға ие болды.
Starting out as a teenage studio "tea boy" in 1935, Clayton worked his way up through British film industry in a career that spanned nearly sixty years. He rapidly rose through a series of increasingly important roles in British film production, before shooting to international prominence as a director with his Oscar winning feature film debut, the drama Room at the Top (1959). This was followed by the much lauded horror film The Innocents (1961), based on Henry James's The Turn of the Screw. Clayton looked set for a brilliant future, and he was highly regarded by peers and critics alike, but a number of overlapping factors hampered his career. He was a notably 'choosy' director, who by his own admission "never made a film I didn't want to make", and he repeatedly turned down films (including Alien) that became hits for other directors. He was also dogged by bad luck and bad timing – the Hollywood studios labelled him as difficult, and studio politics quashed a string of planned films in the 1970s, which were either taken out of his hands, or cancelled in the final stages of preparation. In 1977, he suffered a double blow: his current film was cancelled just two weeks before shooting was due to begin, and a few months later he suffered a serious stroke which robbed him of the ability to speak, and put his career on hold for five years. Despite his relatively small oeuvre, the films of Jack Clayton continue to be appreciated, and both they and their director have been widely admired and praised by leading film critics like Pauline Kael and Roger Ebert, and by film industry peers including Harold Pinter, Martin Scorsese, Guillermo del Toro, François Truffaut, Tennessee Williams and Steven Spielberg.
Ерте өмір және мансап, 192158
Брайтон қаласында туған Клейтон өзінің мансабын 1929 жылғы "Қара қызыл розалар" фильмінде бала актер ретінде бастады. Жылдам конькимен сырғанаушы болу арманынан бас тартып, 1935 жылы 14 жасында Александр Корданың Денхам киностудиясына қосылды және шай әкеушіден бастап режиссердің ассистенты, содан кейін киномонтажшы болып өсті. 1930 жылдардың соңында Клейтон көптеген атақты британдық фильмдерде жұмыс істеді, оның ішінде алғашқы британдық Technicolor фильмі "Таң қанаттары" (1937) және американдық режиссерлермен де жұмыс жасады, мысалы Торнтон Фриландпен "Айдың үстінде" (1939) және Тим Уиланмен "Q Planes" (1939) фильмдерінде. Екінші режиссердің көмекшісі ретінде ол Корданың Technicolor жанрлы "Бағдат ұрысы" (1940) фильмінің үш түсіру тобын үйлестірді, ал бұрын "Бағдат ұрысы" фильмінің режиссерлерінің бірі Майкл Пауэллмен "Қара шпион" (1939) фильмінде жұмыс істеген. Ол сонымен қатар Дэвид Линге көмектесіп, құнды монтаж тәжірибесін алды, ол Шоудың "Майор Барбара" (1941) фильмінің монтажшысы (және титрде көрсетілмеген режиссері) болды.
Born in Brighton, Clayton began his career as a child actor on the film Dark Red Roses (1929). Giving up on his earlier aspiration to become a speed skater he joined Alexander Korda's Denham Film Studios in 1935 at the age of 14, and rose from tea boy to assistant director to film editor. During the late 1930s, Clayton worked on many notable British features, including the first British Technicolor film Wings of the Morning (1937), and worked with visiting American directors, including Thornton Freeland on Over the Moon (1939) and Tim Whelan on Q Planes (1939). As a second assistant director he co ordinated all three shooting units on Korda's lavish Technicolor fantasy The Thief of Baghdad (1940), having previously worked with Thief co director Michael Powell on the noted "quota quickie" The Spy in Black (1939). He also gained invaluable editing experience assisting David Lean, who was the editor (and uncredited director) of the screen adaptation of Shaw's Major Barbara (1941).
"Адамзадалар" (1961)
Клейтон мансабының қалған бөлігінде сақталған үлгіге сәйкес, екінші фильмінде мүлдем басқа тәсіл қолданды, онда ол продюсер де, режиссер де болды. 1961 жылғы "The Innocents" атты арбалы оқиғасы, әйелдің ақыл-есінен айырылуы туралы, Генри Джеймстің классикалық "Бұралаң бұрылыс" атты әңгімесінен Трумэн Капоте тарапынан бейімделген, Клейтон оны алғаш рет 10 жасында оқыған. Сәтті кездейсоқтыққа орай, Клейтон 20th Century Fox компаниясымен тағы бір фильм түсіруге келісімшарт жасады, сондай-ақ Клейтон ұзақ жылдар бойы құрметтеген актриса Дебора Керр де келісімшартқа қол қойды, сондықтан ол Керрді үлкен, шалғай ағылшын елдік үйінде жұмыс істейтін, өзін-өзі шектеген үй шаруашылығын жүргізуші ретінде басты рөлге тағайындады; ол жетім қалған бауырлардың үй шаруашылығын жүргізуші болып жұмыс істейді, Giddens жас тәрбиеленушілерінің зұлым рухтармен толыққандығына көз жеткізе бастайды. Фильм тұрақты түрде көптеген жағынан жоғары бағаланады – Керрдің актерлік шеберлігі, оның мансабындағы ең жақсы рөлдердің бірі ретінде танылған; екі жас актердің – Мартин Стивенстің (Майлс) және Памела Франклиннің (Флора) мазасыз ойындары; француз композиторы Жорж Ауриктің құпиялы музыкасы; және әсіресе Фредди Френсистің қара-ақ кең экранды түсірілімдері. Клейтон бастапқыда Fox компаниясының фильмді CinemaScope форматында түсіру туралы талабына (оған ұнамайтын формат) наразы болғанымен, Френсис оны тиімді пайдалана алды, әрбір кадрды мұқият құрастырып, диалог сахналарында басты кейіпкерлерді экранның екі шетіне орналастыру сияқты жаңашыл тәсілдерді қолданды, немесе кадрдың шеттерін бұлыңғырлап, орталыққа назар аудару үшін арнайы жасалған фильтрлерді пайдаланды, бұл көрерменде елеусіз, бірақ мазасыздық сезімін тудырды. Капоттің сценарийі (Джон Мортимердің авторлық құқығы көрсетілмеген үлесімен) негізінен Уильям Арчибальдтың пьесасынан бейімделген. Ол үлкен коммерциялық табысқа жетпесе де, шығуымен бірге жағымды пікірлерге ие болды және жылдар өте келе оның беделі артып келеді. Паулин Каэл оны "бұрын-соңды жасалған ең әдемі және сәнді арбалы фильмдердің бірі" деп атады, ал Daily Express газетінің рецензенты Леонард Мосли оның премьерасынан кейін былай деп жазды: "Мен кинотеатрда отырып, жүйкелі шиеленістен кейін терімнің арқасындағы қышыманы сезінгенге 20 жылдан асты, бірақ осы аптада тағы да сол қорқынышты сезімді басымнан өткердім. Мен қан төгілмейтін және қабір қазылмаған фильмнен қорқып қалдым". Френсис пен Капоте екеуі де фильмдегі жұмыстарын өзінің экрандық мансабының ең жақсысы деп бағалады, және ол көптеген жетекші режиссерлер тарапынан психологиялық қорқыныштың классикасы ретінде кеңінен мойындалды. Франсуа Трюффо Клейтонды мейрамханада көріп, салфеткаға жазылған хат жіберді: "Бескүнәлер" - Хичкок Америкаға кеткеннен кейінгі ең жақсы ағылшын фильмі".
Setting a pattern that continued through the rest of his career, Clayton took a completely different tack with his second feature, on which he was both producer and director. The period ghost story The Innocents (1961) about a woman's descent into madness was adapted by Truman Capote from the classic Henry James short story The Turn of the Screw, which Clayton had first read when he was 10. By a fortunate coincidence, Clayton was contracted to make another film for 20th Century Fox, as was actress Deborah Kerr, whom Clayton had long admired, so he was able to cast Kerr in the lead role as Miss Giddens, a repressed spinster who takes a job in a large, remote English country house; there working as the governess to an orphaned brother and sister, Giddens gradually comes to believe that her young charges are possessed by evil spirits. The film has consistently received high praise on many counts – Kerr's performance, which is often rated as one of the best of her career; the unsettling performances of the two juvenile leads, Martin Stephens (Miles) and Pamela Franklin (Flora); the eerie score by the French composer Georges Auric; and especially the black and white widescreen cinematography of Freddie Francis. Although Clayton was initially dismayed at Fox's insistence that the film be shot in CinemaScope (a format he greatly disliked) Francis was able to use it to great advantage, carefully framing each scene, and using innovative techniques, such as placing protagonists at the extreme opposite edges of the screen during dialogue scenes, or focusing on the central region while using specially made filters to blur the edges of the frame, creating a subtle but disturbing sense of unease in the viewer. Capote's screenplay (with uncredited contributions from John Mortimer) was mainly adapted from William Archibald's stage version of the story. Although it was not a major commercial hit, it earned strongly positive reviews on release and its reputation has grown steadily over the years. Pauline Kael praised it as "one of the most elegantly beautiful ghost movies ever made", and on its release, Daily Express reviewer Leonard Mosley raved: "It is at least 20 years since I sat in a cinema and felt the skin crawling on the back of my head through sheer nervous tension, but I felt that creepy sensation once more this week. I was terrified by a film in which no blood is visibly shed and no graves are dug up." Both Francis and Capote subsequently rated their work on the film as the best of their respective screen careers, and it has been widely acclaimed as a classic of psychological horror by many leading directors. François Truffaut, on spotting Clayton in a restaurant, sent him a note, scribbled on a napkin, which read, "The Innocents is the best English film after Hitchcock goes to America."
Қымыз жегіш (1964)
"Қабақ жегіш" (1964) фильмі жетекші британдық драматург Харольд Пинтердің Пенелопа Мортимердің романынан бейімделген сценарийімен және Клейтонның көп жылдық әріптесі Освальд Морристің операторлық жұмысымен көзге түсті. Ол Клейтон мен француз композиторы Жорж Делеру арасындағы бес ынтымақтастықтың біріншісі болды, сонымен қатар өрбудегі жұлдыз Мэгги Смиттің кинодағы дебюті де осы фильмде болды. Қазіргі заманғы Лондон қаласында өрбітіп, дағдарыстағы некені зерттейтін психосексуалдық драма. Энн Банкрофт табысты автор (Питер Финч) күйеуіне адасып, эмоционалды жағынан суық қатынаста болатын бай, орта жастағы әйел рөлінде ойнады. Бұл фильм, алдыңғы туындылары сияқты, сыншылардың кең мақұлдауына ие болды. Харольд Пинтер 1964 жылғы BAFTA сыйлығын "Үздік британдық сценарий" номинациясы бойынша жеңіп алды, ал Энн Банкрофт Канн кинофестивалінде "Үздік әйел актриса" және BAFTA сыйлығын "Үздік шетелдік актриса" номинациялары бойынша жеңіп алды. Ол сондай-ақ 37-ші "Оскар" сыйлықтарында "Үздік әйел актриса" номинациясына ие болды (бірақ Джули Эндрюске ұтылып қалды). Сыншылардың жоғары бағалауына қарамастан, фильм көрермендердің назарына ілікпеді, ал Клейтон кейіннен бұл фильм, өзінің басқа да жобалары сияқты, "қолайсыз уақыттың" құрбаны болды деген пікірін білдірді. Фильм редакторы Джим Кларк өндіріс процесін көбінесе жағымды тәжірибе ретінде еске алады, бірақ бұл оның Клейтонмен жұмыстық қарым-қатынасының аяқталуын білдірді. Канн кинофестивалінде көрсетілгеннен кейін Клейтон фильмнен бес минутты алып тастауға шешім қабылдады, бірақ Кларк қарсылық білдіргеніне қарамастан, Клейтон Энн Банкрофт кейіпкерінің Харродс ішінде психологиялық күйзеліске ұшыраған маңызды сахнасының көп бөлігін кесіп тастады. Кларк өзінің алаңдаушылығын Клейтонның ассистенті Джинни Симске сырлы түрде жеткізді, бірақ кейіннен Симс бұл туралы Клейтонға айтқан болуы мүмкін деп күдіктенді, өйткені Кларк келесі фильмінде жұмыс бастағаннан кейін, Клейтоннан фильмнің сәтсіздігі үшін оны кінәлаған, сондай-ақ Кларк "жобаның басынан қатыспаған" деген мазмұндағы ашулы хат алды. Бірақ Кларк бұл хатты Клейтон жазбаған болуы мүмкін деп күдіктенді, өйткені ол теріп жазылған еді, ал Клейтон "ешқашан теріп жазу машинасы қолданған емес".
The Pumpkin Eater (1964) featured a screenplay by leading British dramatist Harold Pinter, adapted from the novel by Penelope Mortimer, and cinematography by Clayton's longtime colleague Oswald Morris, with whom he had worked on many projects during their days with Romulus Films; it also marked the first of five collaborations between Clayton and French composer Georges Delerue, and a film appearance by rising star Maggie Smith. A psycho sexual drama, set in contemporary London, it examined a marriage in crisis, with Anne Bancroft starring as an affluent middle aged woman who becomes estranged from her unfaithful and emotionally distant husband, a successful author (Peter Finch). Like both its predecessors, the film was widely acclaimed by critics – Harold Pinter won the 1964 BAFTA Award for Best British Screenplay, with Anne Bancroft winning both Best Actress at the Cannes Film Festival and the BAFTA Award for Best Foreign Actress, and she was also nominated as Best Actress at the 37th Academy Awards (losing to Julie Andrews). Despite critical praise, the film failed to connect with audiences, and Clayton later expressed the view that, like several other of his projects, the film was a victim of "bad timing". Although film editor Jim Clark recalled the production as a largely happy experience, it marked the end of his working relationship with Clayton. After a screening at Cannes, Clayton decided to cut five minutes from the film and although Clark objected, Clayton eventually took most of the footage from the pivotal scene in which Anne Bancroft's character has a breakdown in the middle of Harrods. Clark privately confided his misgivings to Clayton's assistant Jeanie Sims, but later suspected that Sims might have told Clayton, because after Clark had started work on his next movie he received a vitriolic letter, apparently from Clayton, who blamed Clark for the failure of the film, and claimed that he had "never been behind the project" – although Clark suspected the letter might not have been written by Clayton at all, since it was typed and Clayton "never used a typewriter".
"Анамыздың үйі" (1967)
Клейтонның төртінші фильмі және түсті түсірілген тұңғыш жұмысы – жалғыз анасының қайтыс болғанын жасырып, өз үйінде өмір сүре беретін балалар отбасы туралы ерекше психологиялық драма. Фильм коммерциялық тұрғыдан сәтсіз болғанымен, шығуымен бірге Роджер Эберт оған жоғары баға берді, ал жұлдыз Дирк Богард BAFTA үздік актер номинациясына ие болды. Кейін Стивен Спилберг бұл фильмге зор құрметпен қарады, ал Марк Лестер кейіннен «Оливер!» фильмінде басты рөлді сомдады. Джереми Брукстің қызы Маргарет Брукс (кейін Маргарет Леклер атымен танылды) және басқа бірнеше тәжірибесіз бала актерлер де түсірілімге алынды. Фильмнің әдемі музыкасын Жорж Делеру жазды, бірақ олар Клейтонмен келесі он бес жыл бойы бірге жұмыс істемеді. Жоғары сапалы және жақсы пікірлерге қарамастан, фильм көрермендермен байланыса алмады, ал Нил Синиард киноның кассалық табысына Ұлыбританиядағы «X» сертификатының, фильмді 16 жастан асқан көрермендерге ғана көрсетуге шектеу қойғанының кедергі келтіргенін айтады. Содан кейін Клейтон мансабында 1974 жылға дейін тағы бір фильм түсіруіне бөгет болған бірқатар қиындықтарға тап болды.
Clayton's fourth feature, and his first in colour, was an offbeat psychological drama about a family of children who conceal the fact that their single mother has died, and go on living in their house. Although it was a commercial failure, it received a glowing review from Roger Ebert on its release, earned star Dirk Bogarde a BAFTA Best Actor nomination. Steven Spielberg later expressed great admiration for the film. and Mark Lester, who later appeared in the title role of Oliver!. Jeremy Brooks's daughter, Margaret Brooks (later known as Margaret Leclere) was also cast, along with several other untrained child actors. The elegant score was again composed by Georges Delerue, although he and Clayton would not work together again for another fifteen years. Despite its high quality and good reviews, the film again failed to connect with audiences, and Neil Sinyard suggests that its box office performance was hampered by the fact that it was given an 'X' Certificate in the UK, restricting the film to audiences over 16. Clayton subsequently endured a string of career reversals that prevented him from making another film until 1974.
Ұлы Гэтсби (1974)
Клейтонның 1968 және 1982 жылдар аралығында аяқтаған жалғыз фильмі – оның жоғары беделді Голливудтағы Ф. Скотт Фицджеральдтың «Ұлы Гэтсби» (1974) фильмі болды. Клейтонның мансабындағы ең ірі және ең қымбат жоба, фильм табысқа жеткізе алатын барлық мүмкіндіктерге ие болды: Бродвейдегі легенда Дэвид Меррик продюсерлік етті, сценарийін Фрэнсис Форд Коппола жазды, операторлық жұмысын Дуглас Слокомб жасады, музыкасын Нельсон Риддл шығарды, сол кезеңнің ең танымал екі жұлдызы Роберт Редфорд пен Миа Фарро қатысты, сондай-ақ Брюс Дерн, Карен Блэк, Сэм Уотерстон, Скотт Уилсон, Лоис Чилс және 1949 жылғы фильм нұсқасында да ойнаған Голливуд ардагері Говард Да Силва сияқты күшті актерлік құрамы болды. Нил Синьярдтың сөзінше, актриса Али Макграу өзінің сол кездегі күйеуі, Paramount компаниясының өндіріс жетекшісі Роберт Эвансқа «Гэтсбиді» қайта түсіруді (өзінің Дейзи рөлінде ойнауын) ұсынған. Фильм расталған кезде Макграу Эвансты Стив Маккуинге алмастырды. Фильмге үлкен үміт артылғанмен, өкінішке орай, сыншылардың пікірі жағымсыз болды. Сыншылар екі басты рөлдегі актерлер арасындағы «химияның» жетіспеуіне де назар аударды, бұл пікір Фарроудың өзінің сөздерімен күшейді, ол кейіннен әріптесімен қарым-қатынас орнатудың қиын болғанын айтты, ол Уотергейт жанжалының дамып келе жатқан оқиғасына құмар болды және түсірілім алаңында болмағанда, бар уақытын теледидарда Уотергейт тыңдауының хабарларын тамашалауға жұмсады. Айырықша жағдай, нашар сынға қарамастан, фильм кассада сәтті болды және Клейтонның ең табысты фильмдерінің біріне айналды, 6,5 миллион долларлық бюджетке қарсы 26 миллион доллардан астам табыс тапты. Сонымен қатар, ол маңызды индустриялық сыйлықтарда жақсы көрсеткіштерді көрсетті: сол жылы екі «Оскар» (Теони В. Олдредж үшін «Ең жақсы костюм дизайны» және Нельсон Риддл үшін «Ең жақсы музыка»), үш «БАФТА» сыйлығы (Джон Бокс үшін «Ең жақсы көркемдік режиссерлік», Дуглас Слокомб үшін «Ең жақсы операторлық жұмыс» және Теони В. Олдредж үшін «Ең жақсы костюм дизайны»), сондай-ақ Карен Блэк үшін «Алтын глобус» сыйлығы («Ең жақсы қосалқы актриса») және тағы үш «Алтын глобус» номинациясы («Ең жақсы қосалқы актер» – Брюс Дерн мен Сэм Уотерстон, «Ең үміткер жаңа келген» – Сэм Уотерстон). Теннеси Уильямс өзінің «Естеліктер» кітабында (178-бет) былай деп жазды: «Менің ойымша, менің көптеген әңгімелерім мен бір актілі пьесаларым қазіргі заманғы кино үшін қызықты және пайдалы материал бере алады, егер олар Джек Клейтон сияқты кино шеберлеріне тапсырылса, ол «Ұлы Гэтсбиді» Скотт Фицджеральдтың романынан да асып түсетін фильмге айналдырды деп ойлаймын».
The only film Clayton was able to complete between 1968 and 1982 was his high profile Hollywood production of F. Scott Fitzgerald's The Great Gatsby (1974). The biggest and most expensive production of Clayton's career, the film had all the ingredients of success – produced by Broadway legend David Merrick, it boasted a screenplay by Francis Ford Coppola, cinematography by Douglas Slocombe, music by Nelson Riddle, two of the biggest stars of the period in Robert Redford and Mia Farrow, and a powerful supporting cast that included Bruce Dern, Karen Black, Sam Waterston, Scott Wilson, Lois Chiles and Hollywood veteran Howard Da Silva, who had also featured in the 1949 version of the film. According to Neil Sinyard, it was actress Ali MacGraw who suggested the remake of Gatsby (with herself in the role of Daisy) to her then husband Robert Evans, head of production at Paramount, and Clayton was reportedly MacGraw's first choice as director. By the time the film was confirmed, however, MacGraw had left Evans for Steve McQueen. Although heavily hyped, it unfortunately did not fare well with the critics, Critics also targeted a supposed lack of 'chemistry' between its two leads, a view no doubt fuelled by comments from Farrow herself, who subsequently revealed that she found it hard to establish a rapport with her co star, who was obsessed with the unfolding real life drama of the Watergate scandal and who, when not on camera, spent nearly all his time in his trailer, watching the coverage of the Watergate hearings on TV. Ironically, in spite of the poor reviews, the movie did good business at the box office and became one of Clayton's most commercially successful films, taking over $26 million against its budget of $6.5 million. It also fared well in major industry awards, winning two Oscars that year (Best Costume Design for Theoni V. Aldredge, and Best Music for Nelson Riddle), three BAFTA Awards, (Best Art Direction for John Box, Best Cinematography for Douglas Slocombe, and Best Costume Design for Theoni V. Aldredge), as well as the Golden Globe for Best Supporting Actress for Karen Black, and three further Golden Globe nominations, for Best Supporting Actor (Bruce Dern and Sam Waterston) and Most Promising Newcomer (Sam Waterston). Tennessee Williams, in his book Memoirs (p. 178), wrote: “It seems to me that quite a few of my stories, as well as my one acts, would provide interesting and profitable material for the contemporary cinema, if committed to such cinematic masters of direction as Jack Clayton, who made of The Great Gatsby a film that even surpassed, I think, the novel by Scott Fitzgerald.”
"Бұл жолмен бір жаман нәрсе келеді" (1983)
Клейтон 1977 жылы өткірген инсультінен кейін режиссерлікке қайта оралды. Оның жаңа фильмі – жиырма жыл бұрын жобаланған, бірақ іске асырылмаған тағы бір арман жобасы еді. Клейтонның қолына тигенге дейін Рэй Брэдберидің "Келген нәрсе қандай зұлым" фильмінің тарихы да қиын болған. Брэдбери алғашқы әңгімені 1948 жылы жазса, 1957 жылы ("Жаңбыр астында ән айтуды" 40 рет көргеннен кейін) оны 70 беттік сценарийге бейімдеп, Джин Келлиге сыйлық ретінде ұсынған. Клейтон шамамен 1959 жылы Брэдберимен кездесіп, фильмді түсіруге қызығушылық білдірген, бірақ Келли оны өндіру үшін қаржы таба алмаған. Брэдбери кейіннен осы әңгімені 1962 жылы жарық көрген романға дейін кеңейтті. 1983 жылы New York Times газетіне берген сұхбатында Брэдбери мен Клейтон жобаны қайтадан қолға алып, жандандырғандарын айтты. 1969 жылы Беверли-Хиллзде серуендеп жүргенде Брэдбери Питер Дугласпен (актер Кирк Дугластың ұлы) кездесті, ол кино өндіруші болуды армандаған. Ол Брэдбериден қолайлы сценарийлері бар ма деп сұрады, ал Брэдбери "Келген нәрсе қандай зұлым" дегенді ұсынды. Кездейсоқ, Клейтон сол күні Кирк Дугласпен түскі асқа отырды, және Дуглас режиссерден қандай фильмдер түсіргісі келетінін сұрағанда, Клейтон да "Келген нәрсе қандай зұлым" деп атады. Питер мен Кирк Дуглас кітапқа құқықтарды сатып алды, ал Брэдбери бес ай бойы өзінің 240 беттік сценарийін 120 бетке дейін өңдеді. Сценарий Paramount компаниясынан мақұлдау алды, бірақ одан кейін Paramount компаниясының өндіріс жетекшісі Дэвид Пикер мен студияның жаңа президенті Барри Диллер арасындағы тартысқа байланысты тоқтатылды. Брэдберидің айтуынша, Пикер сценарийді ұнатқан, бірақ Диллер "Пикер ұнатқанның барлығын жек көреді", сондықтан ол өндірісті тоқтатуға бұйрық берді. 1980-жылдардың басында Клейтон инсультінен жазылғаннан кейін Питер Дуглас жобаны Disney студиясына сата алды, Клейтон қайтадан режиссерлікке келісті. Алайда, фильмнің түсірілімі кезінде көптеген мәселелер туды. Клейтон мен Брэдбери режиссердің британдық жазушы Джон Мортимерді сценарийді қайта жазу үшін шақырғаннан кейін араздасып қалды. Клейтон фильмді қараңғы триллер ретінде түсірді, ол оның бұрынғы фильмдерінде зерттеген тақырыптарға оралды – табиғаттан тыс күштер және балаларды зұлымдыққа ұшырату. Ол түпнұсқалық нұсқасын ұсынған кезде студия оның ұзындығы мен қарқыны, коммерциялық әлеуетіне қатысты күмән білдірді және Disney фильмді бір жылға жуық уақытқа шығаруды тоқтатуға бел буды. Клейтон шеттетілді (бірақ режиссерлік құқығын сақтап қалды), ал Disney оны жөндеуге қосымша алты ай және шамамен 5 миллион доллар жұмсады, көптеген кесулер жасады, бастапқы музыканы алып тастады (оны "отбасылық" ету үшін) және жаңа көріністер түсірді (кейбіреулерінде қайта түсірудің ұзақ кешігуіне байланысты екі бала жұлдызы едәуір үлкен және биік болды). Американдық кино институтының каталогына сәйкес фильмнің негізгі түсірілімі 1981 жылдың 28 қыркүйегі мен желтоқсаны аралығында, ал қосымша түсірілімдер 1982 жылдың соңы мен 1983 жылдың басында жүргізілді. 1983 жылдың сәуір айының соңында шыққан фильмнің нұсқасы Disney-дің "отбасылық" тартымды коммерциялық фильмге деген талаптары мен Клейтонның оқиғаға қатысты қараңғы көрінісі арасындағы компромисс болды. Қосымша шығындарды азайту үшін редактор Аргайл Нельсон кіші жұмыстан босатылды, ал оның орнына көмекші редактор Барри Гордон тағайындалды (соның салдарынан фильмнің екі редакторы болды). Гордонға фильмді қайта өңдеу міндеті берілді және Disney-дің талабы бойынша Клейтонның кейбір көріністерін алып тастады. Ең ірі жоғалту – фильмді ашатын компьютерлік анимациялық сахна болды, ол қалаға Dark's Carnival-ді тасымалдайтын бос пойыздың келіп, сиқырлы түрде өз орнына орналасуын көрсетті. Көптен күткен сахна (Cinefantastique журналының 1982 жылғы санында егжей-тегжейлі талқыланған) жаңа технологияны Голливудтың ірі фильмінде алғаш рет қолдануға мүмкіндік берген болар еді, бірақ соңғы нұсқада тек бір қысқа CGI кадры сақталды. Клейтонның тағы бір алынып тасталған сахнасында балалардың бөлмесіне созылған алып денесіз қол болды, ол оларды ұстап алуға тырысты – студия бұл механикалық эффект жеткілікті реалистік емес деп шешіп, оны балалар бөлмесіне жәндіктердің кіріп келуінен тұратын жаңа сахнамен ауыстырды. 2012 жылы ко-жұлдыз Шон Карсон жаңа сахнаны түсірудің қорқынышты тәжірибесін еске алды. Брэдбериден жаңа ашылу баяндамасын жазуды (Артур Хилл оқыды) сұрады, ал Клейтон мен оның музыкалық серігі Жорж Делеру үшін тағы бір үлкен көңіл көшіру – Disney бастапқы музыканы "өте қараңғы" деп санап, оны Джеймс Хорнер жазған жаңа музыкамен ауыстырды. Делерудің саундтрегі (композитор Голливуд фильмдері үшін жазған ең жақсы музыка деп есептеген) 2011 жылға дейін Disney сақтауларында жасырын қалды, одан кейін студия француздық Universal лейблына шешімді CD-де бастапқы 63 минуттық студиялық жазбалардан 30 минуттық үзінділерді шығаруға рұқсат берді (Мик Николстың "Генри туралы" фильміне жазылмаған Делеру музыкасының үзінділерімен бірге).
Clayton returned to directing after an extended hiatus forced on him by his 1977 stroke. His new film was another dream project that originated more than twenty years earlier, but which he had been unable to realise. Even before it came into Clayton's hands, the film version of Ray Bradbury's Something Wicked This Way Comes had a chequered history. Bradbury wrote the original short story in 1948 and in 1957 (reportedly after seeing Singin' in the Rain some 40 times), Bradbury adapted it into a 70 page screen treatment and presented it as a gift to Gene Kelly. Clayton evidently met Bradbury around 1959 and expressed interest in directing the film but Kelly was unable to raise the money to produce it. Bradbury subsequently expanded the treatment into the novel version of the story, which was published in 1962. According to a 1983 New York Times interview with Bradbury, he and Clayton reconnected and revived the project thanks to a pair of coincidental meetings. In 1969, while walking through Beverly Hills, Bradbury met Peter Douglas (the son of actor Kirk Douglas), who was hoping to become a movie producer; he asked Bradbury if he had any suitable screenplays and Bradbury suggested Something Wicked. Coincidentally, Clayton was having lunch with Kirk Douglas on the very same day, and when Douglas asked the director about films he might like to make, Clayton also mentioned Something Wicked This Way Comes. Peter and Kirk Douglas then optioned the rights to the book and Bradbury spent five months editing his unwieldy 240 page script to a more feasible 120 pages. The script was approved for production by Paramount but at this point it fell foul of the power struggle between Paramount head of production, David Picker and the studio's new president Barry Diller. According to Bradbury's account, Picker loved the script, but Diller "hated anything Picker loved" so he ordered the production to be shut down. In the early 1980s, after Clayton had recovered from his stroke, Peter Douglas was able to sell the project to the Disney studios, with Clayton again signed to direct. Unfortunately, the film was fraught with problems throughout its production. Clayton and Bradbury reportedly fell out after the director brought in British writer John Mortimer for an uncredited rewrite of the screenplay. Clayton made the film as a dark thriller, which saw him to return to themes he had explored in earlier films – the supernatural and the exposure of children to evil. When he submitted his original cut, the studio expressed strong reservations about its length and pacing, its commercial potential and Disney took the unusual step of holding the film back from release for almost a year. Clayton was reportedly sidelined (although he retained his director credit) and Disney spent an additional six months and some $5 million overhauling it, performing numerous cuts, removing the original score (to make it more 'family friendly') and shooting new scenes (in some of which, because of the long delay caused by the reshoots, the two child stars were noticeably older and taller). According to the American Film Institute catalogue, the film's principal photography took place between 28 September and December 1981 with additional sequences shot in late 1982 and early 1983. The version of the film released in late April 1983 was a compromise between Disney's insistence on a commercial film with 'family' appeal and Clayton's original, darker vision of the story. To reduce costs, the editor, Argyle Nelson Jr, was fired and assistant editor Barry Gordon was promoted to replace him (resulting in the film's dual editor credit). Gordon was given the task of re editing the film and at Disney's insistence, removed some of Clayton's scenes. The most prominent casualty was the pioneering computer generated animation sequence that was to have opened the film, which depicted the empty train bearing Dark's Carnival arriving in the town and magically unfolding itself into place. The much heralded sequence (which was discussed in detail in a 1982 edition of Cinefantastique) would have been the first significant use of the new technology in a major Hollywood movie but in the final cut, only one brief CGI shot was retained. Another Clayton sequence that was removed featured a giant disembodied hand that reached into the boys' room and tried to grab them – this was deleted by the studio on the grounds that the mechanical effect was not realistic enough and it was replaced with a new sequence in which the boys' room is invaded by spiders. (In 2012, co star Shawn Carson recalled the harrowing experience of having to film the new scene, which was done using real spiders). Bradbury was asked to write new opening narration (read by Arthur Hill) to help clarify the story and new special effects were inserted, including the "cloud tank" storm effects. Another major disappointment for Clayton and his musical collaborator Georges Delerue, was the loss of the original score, which Disney rejected as being 'too dark', it was replaced by a new score, written by James Horner. Delerue's soundtrack (which the composer considered the best of the music he wrote for Hollywood films) remained unheard in the Disney vaults until 2011, when the studio unusually gave permission for the French Universal label to issue 30 minutes of excerpts, from the original 63 minutes of studio recordings on a limited edition CD (coupled with excerpts from another unused Delerue score, for Mike Nichols' Regarding Henry).
Джудит Хирннің жалғыздық ықыласы (1987)
Клейтонның соңғы көркем фильмі – британдық «Джудит Хирннің жалғыз құмарлығы» (1987) болды, ол бұл жобаны алғаш рет 1961 жылы ұсынған. Брайан Мурдың осы аттас романынан бейімделген фильмде Мэгги Смит өмірінің мәнсіздігімен күрескен бойжеткен қыз рөлінде ойнады, ал музыкасын тағы да Жорж Делеру жазды. Бұл фильм Клейтонға көп жылдан бері алғаш рет сыншылардың жоғары бағасын әкелді, ал бұрынғы серігі Ларри Макмертри бұл туындыны «Брайан Мурдың ең керемет жұмысы, және, мүмкін, Джек Клейтонның да ең жақсы фильмі» деп атады.
Clayton's last feature film was the British made The Lonely Passion of Judith Hearne (1987), a film he had originally pitched in 1961. Adapted from his own novel by Brian Moore, it starred Maggie Smith as a spinster who struggles with the emptiness of her life, and it again featured a score by Georges Delerue. It won Clayton critical plaudits for the first time in many years, and former collaborator Larry McMurtry described the film as "Brian Moore's best work, and perhaps Jack Clayton's too".
Memento Mori (1992) (Қазақ тілінде)
Клейтон 1992 жылы Мэгги Смит пен Жорж Делерумен өзінің соңғы экрандық жобасы үшін қайта қосылды, сонымен қатар ол алғашқы комедиялық туындысын жасады – Мюриэл Спарк романы негізінде түсірілген BBC теледидарлық "Memento Mori" адаптациясы. Ол бұл жобаның сценарийін бірлесіп жазды және бұл әңгімені алғаш оқыған кезде "Room at the Top" фильмін түсіріп жүрген кезінде ойлап қойған болатын. Мэгги Смит, Майкл Хордерн және Тора Хирд сияқты актерлердің қатысуымен "Memento Mori" көңіл көтеру мен қартаю туралы терең ойлар мен толғаныстарды жеткізді. Фильм 1992 жылдың сәуір айында көрсетілді, бұл Жорж Делерудің 67 жасында Голливудта қайтыс болғаннан кейін бір ай өткен соң болды. Нил Синьярдтың сөзінше, Клейтон "Драйвинг Мисс Дейзи" фильмінің сәттілігінен кейін осы фильмді түсіруге батылдық алды, себебі ол "қарттық тақырыбының кассалық табысқа кедерілмес екенін көрсетті". Клейтон осы жобаны BBC-ге ұсынды, ал телеарна "Шын мәнінде, қатты ақымақ" және "Қараңғы сәуір" сияқты "теледидар үшін жасалған" фильмдердегі жақындағы жетістіктерінен кейін мұндай жобаға құлшыныс білдірді. Фильм сонымен қатар әлемдік фестивальдерде көрсетіліп, жақсы пікірлер алды және бірнеше марапатқа ие болды, оның ішінде Ұлыбритания Жазушылар гильдиясының "Ең үздік сценарий" сыйлығы да бар еді.
Clayton reunited with Maggie Smith and Georges Delerue in 1992 for what was to be his final screen project, and his first comedy – a feature length BBC television adaptation of Memento Mori, based on the novel by Muriel Spark, for which he also co wrote the screenplay and another project he had nursed since he first read the story, while making Room at the Top. Featuring a strong cast that included Smith, Michael Hordern, and Thora Hird, Memento Mori expressed quietly moving meditations on disappointment and ageing. It aired in April 1992, just a month after Georges Delerue died in Hollywood, aged 67. According to Neil Sinyard Clayton was finally encouraged to make the film following the success of Driving Miss Daisy, "which proved that the theme of old age need not be box office poison". Clayton successfully pitched it to the BBC, who were open to such a project following its recent successes with "made for TV" films like Truly Madly Deeply and Enchanted April. It was also shown at festivals worldwide, where it was well received, and it won several awards, including a Best Screenplay award from the Writers' Guild of Great Britain.
Карьера проблемалары мен іске асырылмаған жобалар
Клейтон жоғары сынға ие болғанына қарамастан, "Анамыздың үйі" фильмінің шығуынан кейін мансабында бірнеше кері кетулерге тап болды. "Анамыздың үйі" (1967) мен "Зұлымдық осылай келеді" (1983) фильмдері арасындағы он жарым жыл ішінде ол режиссер ретінде тек бір фильмді аяқтады – "Ұлы Гэтсби" (1974). Мұның бір себебі – Клейтонның кинорежиссер ретінде өте жоғары талапкерлігі; ол өте қаталдығымен, талғамымен, жұмысына ұқыпты және мұқият қанағаттануымен, және өзін қайталамау ниетімен белгілі болды. Оның өмірбаянында айтылғандай, Клейтон "өзі жасағысы келмеген фильмді ешқашан түсірмеді". Осыдан кейін ол "Жоғарғы бөлме" фильмінен кейін көптеген маңызды фильмдерден бас тартты. 1969 жылы кітапқа деген сүйіспеншілігіне қарамастан, ол "Аттарды атып өлтіреді" фильмін түсіруден бас тартты, себебі ол дайын түсірілімге және актерлер таңдалған фильмді қабылдағысы келмеді. Бірақ оның шешімі оның орнына келген Сидни Поллакқа мансаптық мүмкіндік берді. "Үнсіздік" (Fox, 1977) – нәсілдік шиеленістер туралы заманауи қалалық триллер, Джеймс Кеннауэйдің романы бойынша, ақ жігіт қара топтың қуып жете беруінен қашып, үнсіз афроамерикандық әйелдің пәтерінде жасырынады. Фильм түсірілімге кіріспес бұрын екі аптаға тоқтатылды, бұл Клейтон үшін ауыр соққы болды. Қызықты жағдай, Голливудтың атқарушы директоры Барри Диллер 1970-ші жылдары Клейтон түсірмек болған үш фильмнің сәтсіз аяқталуына жауапты болды. 1970 жылы Клейтонның Рей Брэдберидің "Зұлымдық осылай келеді" романы бойынша фильм жасау жоспары Диллердің (жақында Paramount Pictures президенті болып тағайындалған) және Paramount компаниясының өндіріс жетекшісі Дэвид Пикер арасындағы билік күресінен уақытша құлдырады, содан кейін Диллер жобаны тоқтатты. Бес жылдан кейін Диллер Клейтоннан "Жіберілген" романын рұқсатсыз алып, Роман Поланскиге берді. Соңында, 1977 жылы "Үнсіздік" түсірілімге кіріспес бұрын екі аптаға тоқтатылды – ирониялық түрде, тағы да Диллердің, Paramount компаниясын тастап 20th Century Fox басшысы болғаннан кейін. 1977 жылы "Үнсіздік" фильмінің тоқтатылуына өтемақы ретінде Fox Клейтонға Дэвид Гиллер мен Дэн О'Бэннонның қатысуымен жаңа ғылыми-фантастикалық сценарий түсіру мүмкіндігін ұсынды, бірақ Клейтон фильмді ("Шетелдік") қабылдамады, ол ақырында Ридли Скоттқа берілді, ол Сидни Поллак сияқты, мансабын дамытты. Бірнеше айдан кейін Клейтон ауыр инсульт алды, ол оның сөйлеу қабілетін жойды. Оған әйелі Хая және жақын достары көмектесті, бірақ ол кейіннен өзінің жағдайын жасырғанын айтты, себебі ол ауруы белгілі болса жұмыс таба алмауынан қорқыды. Ол бес жыл бойын басқа тапсырмаға кіріспеді. "Борн идентитісі" (1983) – "Зұлымдық осылай келеді" фильмін аяқтағаннан кейін Клейтон Роберт Лудлумның ең көп сатылған шпиондық триллерінің киноадаптациясын түсіру үшін шақырылды, онда Бёрт Рейнольдс Джейсон Борн рөлін ойнауы тиіс болды. Клейтон Рейнольдспен бірнеше жыл бұрын, Рейнольдстың сол кездегі әріптесі Салли Филдпен іске аспаған жобада жұмыс істегенде кездескен. Клейтон Рейнольдстың актерлік әлеуеті толыққанды ашылмаған жұлдыз деп ойлады. Өндіріс орын мәселесі мен Рейнольдстың кестесіне байланысты бірнеше рет кейінге шегерілді және "өндірістік тозаққа" түсті. Клейтон 1988 жылғы телефильм нұсқасына немесе Мэтт Деймонмен 2002 жылғы табысты кинотеатрлық фильмге қатыспады (ол Лудлумның романынан көп ерекшеленеді).
Despite his high critical standing, Clayton encountered repeated career setbacks after the release of Our Mother's House and over the decade and a half between the release of Our Mother's House (1967) and Something Wicked This Way Comes (1983), he was only able to complete one feature as a director, The Great Gatsby (1974). One reason was Clayton's own perfectionism as a filmmaker; he was known for his discernment and taste, his painstaking and meticulous approach to his work, and his desire not to repeat himself, and in his biographer's words, Clayton "never made a film he did not want to make". Consequently, he rejected many notable films in the wake of Room at the Top. In 1969, despite his love of the book, he turned down the chance to direct They Shoot Horses, Don't They? because he did not want to take over a film that had already been prepared and cast, and was ready to shoot – although his decision opened up a career making opportunity for his replacement, Sydney Pollack. Silence (Fox, 1977) was a contemporary urban thriller about racial tensions, based on the James Kennaway novel about a white man who escapes from a pursuing black gang by hiding out in the apartment of a mute African American woman. The film was reportedly cancelled just two weeks before filming was scheduled to start, and according to Sinyard this was a devastating blow to Clayton. In a curious turn of events, Hollywood executive Barry Diller was responsible for the demise three of the films Clayton planned to make in the 1970s. In 1970 Clayton's plans for a film adaptation of Ray Bradbury's Something Wicked This Way Comes temporarily fell foul of a power struggle between Diller (who had just been appointed President of Paramount Pictures) and Paramount's head of production David Picker, and Diller cancelling the project. Five years later, Diller took The Tenant from Clayton without consulting him, and gave it to Roman Polanski. Finally, in 1977, Silence was cancelled just two weeks before it was due to go into production – ironically, again by Diller, who had recently left Paramount to become the head of 20th Century Fox. In 1977, as compensation for the cancellation of Silence, Fox offered Clayton the chance to film a new science fiction script co credited to David Giler and Dan O'Bannon, but Clayton turned down the film (Alien), and it was ultimately given to Ridley Scott who, like Sydney Pollack before him, scored a career making hit. A few months later, Clayton suffered a major stroke which robbed him of the ability to speak. He was helped to recover by his wife Haya, and a group of close friends, but he later revealed that he deliberately kept his condition secret because he feared he might not get work again if his affliction became known. He did not commit to another assignment for five years. The Bourne Identity (1983) – after completing Something Wicked This Way Comes, Clayton was hired to direct a film adaptation of Robert Ludlum's best selling espionage thriller, which was to have starred Burt Reynolds as Jason Bourne. Clayton had met Reynolds several years earlier, while working with Reynolds' then partner Sally Field on another unrealised project, and Clayton felt that Reynolds was a star whose acting potential had not been fully explored. The production was repeatedly postponed due to location issues and problems with Reynolds' schedule, and it went into "development hell." Clayton was not involved in the 1988 telefilm version or the successful 2002 theatrical film with Matt Damon (which bore little resemblance to Ludlum's novel).
Жеке өмір
Дінін сұрағанда: "Бұрын католик болған" деп жауап берді. Клейтон үш рет үйленген, алғашқысы 1947 жылы актриса Кристин Норденмен болған, бірақ олар 1953 жылы ажырасып кетті; сол жылы ол француз актрисасы Кэтрин Кэтпен қайтадан үйленді, бірақ бұл осылай ұзаққа созылмады. 1984 жылы үшінші рет израильдік актриса Хая Хараретке үйленді, ол өмірінің соңына дейін оның әйелі болды. Клейтон 1995 жылдың 25 ақпанында Англияның Слау қаласындағы ауруханада қысқа аурудан кейін жүрек талмасынан қайтыс болды. Бұрынғы әріптесі Джим Кларкқа Клейтон үлкен мүмкіндік берді, оны "The Innocents" фильміне редактор ретінде жұмысқа алды. Олар фильм түсірілімі кезінде жақын дос болып, бірге ішіп-жеуге әдеттенген. 2010 жылы жарық көрген "Dream Repairman" атты естеліктерінде Кларк олардың жеке және кәсіби қарым-қатынасы туралы, сондай-ақ режиссердің көбінесе қайшы келетін мінездік ерекшеліктері туралы бірқатар ойлармен бөлісті, оны ол "өте күрделі тұлға, жұмсақ қолғаптың ішіндегі темір жұдырық" деп еске алды. "Ол күрделі адам еді – ол тым көп ішіп, тым көп темекі шегіп, қауіпті түрде болжамсыз болды. Джек барда төбелес шығаратын, ашуланса, адамдарға қол жұмсауға дайын тұратын. Бірақ ол сонымен қатар сүйкімді де тартымды болды, бұл оның көптеген кемшіліктерін жасыратын". Кларк Клейтонның көбінесе әдемі мінезді болғанымен, кейде ашуға бейім екенін айтты. Ол Симстің "Бескүнәсіздер" фильмінің алдын ала көрсетілімінен кейінгі сыншылардың пікірлерімен байланысуда кешіккенін еске алды. Симс ақыры оған хабарласқанда, Клейтон (қатысуға тым қорқып) ашуға беріліп, телефон арқылы Симсті қатты сөккен. Келесі күні таңертең Кларк Клейтонның студиясына келгенде, Клейтонның Блай үйінің үлкен гипстен жасалған макетін толыққанды қиратқанын және олармен сөйлесуден бас тартатынын көрді. Кларк Клейтонмен "The Innocents" және "The Pumpkin Eater" фильмдерінде жұмыс істегенімен, олардың еңбек қарым-қатынасы мен достығы соңғы фильмнен кейін аяқталды, себебі Клейтон Кларкқа фильмнің сәтсіздігі үшін кінә таққан ашулы хат жіберді. Екеуі Голливудтағы Paramount Studios-та қайта кездесті, Клейтон "Ұлы Гетсби" фильмінде жұмыс істеп жүргенде, сол кезде (Кларктың сөзінше): "(Клейтон) кеңсесінің терезесінен орындықты лақтырып, барлығын дүрліктірді. Офистің терезесі бірінші қабатта болды, ал орындық бір басшының тұрақтап қойған Мерседесіне түсті".
When asked his religion, he replied: "ex Catholic". Clayton was married three times, his first was to actress Christine Norden in 1947, but they divorced in 1953; the same year he married again to French actress Katherine Kath, but this was short lived. His third marriage, in 1984, was to the Israeli actress Haya Harareet, and this lasted until his death. Clayton died in hospital in Slough, England from a heart attack, following a short illness, on 25 February 1995. Former colleague Jim Clark was given his major break by Clayton, who hired him as the editor on The Innocents. They became close friends (and regular drinking partners) during the making of that film. In his 2010 memoir Dream Repairman, Clark offered a number of insights into their personal and professional relationship, as well as the often contradictory personality traits exhibited by the director, whom he recalled as "a very complex personality. The iron fist in the velvet glove." "He was a complex man – he drank too much, smoked too much and was dangerously unpredictable. Jack was a barroom brawler who would, if provoked, attack people with his fists. He was also charming and seductive, which masked his many faults." Clark said that, while often charming, Clayton could be temperamental, and was sometimes prone to outbursts of extreme anger. He recounted one incident in which Sims was unavoidably late calling Clayton with the reviews from the pre released critics' screening of The Innocents. When Sims finally contacted him, Clayton (who had been too nervous to attend) reportedly flew into a rage, viciously berating Sims over the phone, and when Clark arrived at Clayton's studio office the next morning, he discovered that Clayton had completely smashed a large plaster scale model of Bly House, and was refusing to speak to them. Although Clark worked with Clayton on both The Innocents and The Pumpkin Eater, their working relationship and friendship effectively ended after the latter film, after Clayton apparently sent Clark a vitriolic letter blaming him for the failure of the film. The two met again at Paramount Studios in Hollywood, while Clayton was working on The Great Gatsby, during which (according to Clark):
"(Clayton) upset everyone by hurling a chair through his office window. The office window was on the first floor and the chair landed on some executive's parked Mercedes."