Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Айзек Азимовтың жасөспірімдерге арналған ғылыми фантастика кітаптар сериясы.
Juvenile science fiction book series by Isaac Asimov
Лакки Старр – Айзек Азимовтың «Пол Френч» деген псевдониммен, балаларға арналған ғылыми фантастика кітаптарының басты кейіпкері. 1951 жылдың 23 наурызында Азимов өзінің әгенті Фредерик Польмен және Doubleday & Co. компаниясының ғылыми-фантастикалық редакторы Уолтер И. Брэдберимен кездесті. Поль мен Брэдбери Азимовтан жасөспірімдерге арналған ғылыми фантастикалық роман жазып, оны телесериалдың негізі ретінде пайдалануды сұрады. Романды телеарналардағы «біркелкі қорқынышты» бағдарламаларға бейімдейді деп қорқып, ол оны «Пол Френч» деген псевдониммен жариялауға шешім қабылдады. Азимов 10 маусымда «Дэвид Старр: Ғарыш сарбазы» романының үстінде жұмыс істей бастады және 29 шілдеде аяқтады. Роман 1952 жылдың қаңтар айында Doubleday баспасында жарық көрді. Телесериал жоспарлары іске аспағанымен, Азимов сериядағы романдарды жазуын жалғастырып, ақырында алты кітап шығарды. Жетінші кітабы, «Лакки Старр және Плутонның қарлары» жоспарланған, бірақ Азимов өзін тек көркем емес, ғылыми еңбектер жазуға арнағандықтан жазылмады. Телевизиядағы ұятқа қалдыратын нұсқамен байланысты болу туралы алаңдамай, Азимов автор емес деген сылтаудан бас тартты (бірақ кітаптар Пол Френч псевдонимімен жариялануын жалғастырды). Ол «Бақытты жұлдыз» және «Меркурийдің үлкен күні» романдарына робототехниканың үш заңын енгізді, және өзінің автобиографиясында «бұл тіпті ең қарапайым оқырманға да Пол Френчтің кім екенін көрсетті» деп жазды. Соңында Азимов кейінгі басылымдарда өз атын қолданды. Кейбір кітап мұқабаларында тек оның аты жазылған, ал басқаларында «Исаак Азимов Пол Френч ретінде жазған» деп көрсетілген.
Lucky Starr is the hero of a series of science fiction books by Isaac Asimov, using the pen name "Paul French" and intended for children. On 23 March 1951 Asimov met with his agent, Frederik Pohl, and Walter I. Bradbury, then the science fiction editor at Doubleday & Co., who had a proposal for him. Pohl and Bradbury wanted Asimov to write a juvenile science fiction novel that would serve as the basis for a television series. Fearing that the novel would be adapted into the "uniformly awful" programming he saw flooding the television channels, he decided to publish it under the pseudonym "Paul French". Asimov began work on the novel, David Starr: Space Ranger, on 10 June. He completed it on 29 July, and it was published by Doubleday in January 1952. Although plans for the television series fell through, Asimov continued to write novels in the series, eventually producing six. A seventh, Lucky Starr and the Snows of Pluto, was planned, but abandoned when Asimov elected to devote himself to writing non fiction almost exclusively. With no worries about being associated with an embarrassing televised version, Asimov decided to abandon the pretense that he was not the author (although the books continued to be published under the Paul French pseudonym). He brought the Three Laws of Robotics into Lucky Starr and the Big Sun of Mercury, which he wrote in his autobiography "was a dead giveaway to Paul French's identity for even the most casual reader". Eventually, Asimov used his own name in later editions. Some cover pages bear his name only, while others credit "Isaac Asimov writing as Paul French".
Ғылыми мазмұны
Азимов сол кездегі ғылыми білімдерге сүйенген астрономиялық және физикалық ұғымдарды сақтықпен таныстырды. Кейінгі басылымдарында ол жаңа ғылыми ашылымдар кейбір орындар мен ұғымдарды қолданыстан шығарғанын айтатын алғы сөз қосты: мысалы, Меркурий Күнге әрқашан бір жағымен қарамайды, ал Венераны бүкіл планетаны жабатын мұхит қамтып қоймайды.
Asimov carefully introduced astronomical and physical concepts which the scientific knowledge of the time supported. In later editions, he added a preface pointing out that new scientific discoveries have rendered some locations and concepts obsolete: Mercury does not present only one side to the Sun, and Venus is not covered by a global ocean, for example.