Уильям Уикс Моррис (1934-1999) – американдық жазушы, редактор. «Солтүстікке қарай үйге» авторы, Оңтүстік АҚШ, Миссисипи Дельтасы туралы туындыларымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы және редактор (1934–1999)
американдық жазушы
American writer and editor (1934–1999)
the American writer
Уильям Уэкс Моррис (29 қараша 1934 – 2 тамыз 1999) – Миссисипи штатының Джексон қаласында туған американдық жазушы және редактор, бірақ оның отбасы кейін Миссисипи штатының Язу қаласына көшті, ол өзінің көркем шығармаларында мәңгі есте қалдырды. Морристің ерекшелігі – лирикалық проза стилі және Американың оңтүстігі, әсіресе Миссисипи дельтасы туралы ойлары. 1967 жылы ол «Harper’s Magazine» журналының ең жас редакторы атанды. Ол бірнеше көркем және ғылыми-популярлық шығармалар жазды, соның ішінде «Түстікке қарай үйге» атты маңызды кітабы және «Менің итім Скип» кітабы бар.
William Weaks Morris (November 29, 1934 – August 2, 1999) was an American writer and editor born in Jackson, Mississippi, though his family later moved to Yazoo City, Mississippi, which he immortalized in his works of prose. Morris' trademark was his lyrical prose style and reflections on the American South, particularly the Mississippi Delta. In 1967 he became the youngest editor of Harper's Magazine. He wrote several works of fiction and nonfiction, including his seminal book North Toward Home, as well as My Dog Skip.
Алғашқы жылдар
Морристің ата-анасы алты айлық шала баласы болғанда Язу-Ситиге (Миссисипи штаты) көшіп келді. Язу-Сити Морристің көптеген жазбаларында маңызды орын алады. Язу-Сити орта мектебін үздік бітіруші ретінде аяқтағаннан кейін, Моррис Остиндегі Техас университетінде оқуға түсті. Ол «Дельта Тау Дельта» халықаралық студенттік қауымдастығының мүшесі болды, және қауымдастықтың үйінде оның атымен аталатын бөлме бар. Университеттегі соңғы курсында Моррис университеттің студенттік газеті, «The Daily Texan» сыйлыққа ие болған газетінің редакторы болып сайланды. Оның сегрегацияға, цензураға және мемлекеттік шенеуніктердің мұнай және газ саласындағы мүдделеріне қарсы өткір редакциялық мақалалары оған университет әкімшілігінің, әсіресе университет регенттер кеңесінің наразылығын тудырды. Моррис «Солтүстікке қарай үйге» деген кітабында университет Родс стипендиясын тіпті құттықтау хатымен де мойындамағанын жазды. Морристің университетке қосқан үлесі әлі де бағаланбаса да, 1997 жылы «The Daily Texan» жыл сайынғы ең үздік редакторлық мақала авторын «Вилли Моррис редакциялық шеберлік сыйлығымен» марапаттай бастады. Моррис 1956 жылы бітіріп, Родс стипендиясы бойынша Оксфорд университетінде тарихты оқыды. Оксфордта оқып жүргенде, Моррис Оксфорд университетінің ерлер баскетбол командасында ойнады. 1958 жылы ол Хьюстон қаласының тұрғыны Селия Буханға үйленді, ал 1959 жылы олардың Дэвид Рей есімді ұлы дүниеге келді. Келесі жылы олар АҚШ-қа оралды, онда ол либералды екі апталық газет «The Texas Observer» редакторы болды. Неке 10 жылға созылды, ал Селия Моррис өзінің төртінші кітабында, «Селияның орнын табуда» Вилли және олардың ажырасуы туралы жазады. 1963 жылы Моррис «Harper's Magazine» журналының редакторлар құрамына көмекші редактор болып қосылды, ал төрт жылдан кейін бас редактор болды. «Солтүстікке қарай үйге» кітабы жарық көргеннен кейін бестселлерге айналып, беделді Хоутон Миффлин әдеби сыйлығын жеңіп алды. Бұл Миссисипи штатының Язу қаласындағы балалық шағы, Остин қаласындағы ерте жастық шағы және Оңтүстіктен Нью-Йорк қаласына көшу туралы автобиографиялық әңгіме. Сыншылар авторды Оңтүстік шағын қалалар мәдениетіне деген нәзік сезімталдығы үшін және солтүстікке көшіп кеткен, бірақ Оңтүстікке деген сағынышын сақтап қалған эмигранттардың көңіл күйін бейнелегені үшін мақтады. Әдеби журналдың ең жас бас редакторы ретінде Моррис Уильям Стайрон және Норман Мейлер сияқты белгілі жазушылардың мансабын бастауға көмектесті. Бірақ «Harper's Magazine» журналының иелері, Коулз отбасы Моррис жариялаған мақалалардың мазмұнына оқшауланды: консервативті жарнама берушілерді ренжіткен, ашық либералдық көзқарастармен жазылған ұзын мақалалар. Жарнамалық түсімнің төмендеуіне байланысты Коулз отбасы Морриске наразылығын білдірді, нәтижесінде ол 1971 жылы қысыммен отставкаға кетті.
Morris' parents moved to Yazoo City, Mississippi when he was just six months old. Yazoo City figures prominently in much of Morris' writing. After graduating as valedictorian of Yazoo City high school, Morris traveled to Austin to attend the University of Texas at Austin. He became a member of Delta Tau Delta international fraternity, where he has a room named after him in the chapter house. In his senior year in college Morris was elected editor of the university's student newspaper, the award winning The Daily Texan. His scathing editorials against segregation, censorship and state officials' collusion with oil and gas interests soon earned him the enmity of university administrators, particularly from the university's Board of Regents. As an example of the animosity, Morris wrote in North Toward Home that the university did not acknowledge his award of a Rhodes Scholarship with even as much as a letter of congratulation. Although Morris's contribution to the university continues to go unrecognized, in 1997 The Daily Texan began honoring each year's best editorial writer with "The Willie Morris Award for Editorial Excellence." Morris graduated in 1956 and began studying History at Oxford University as a Rhodes Scholar. While at Oxford, Morris played for the Oxford University men's basketball team. In 1958 he married Celia Buchan of Houston, and in 1959 they had a son, David Rae. The next year they returned to the United States, where he became the editor of The Texas Observer, a liberal bi weekly newspaper. The marriage lasted 10 years, and Celia Morris writes about Willie and their divorce in her fourth book, Finding Celia's Place. In 1963, Morris joined the staff of Harper's Magazine as associate editor, and became editor in chief four years later. On publication, North Toward Home became a best selling book and earned the prestigious Houghton Mifflin Literary Fellowship Award for non fiction. It is an autobiographical account of his childhood in Yazoo City, Mississippi, early adulthood in Austin, Texas, and eventual move from the South to New York City. Critics cited the author for his tender reflections on Southern smalltown culture, and for the tone of those alienated expatriate Southerners who move north, but retain nostalgia for the South they left behind. As the youngest ever editor in chief of an influential literary magazine, Morris helped to launch the careers of notable writers such as William Styron and Norman Mailer. But the Cowles family, owners of Harper's Magazine, was perplexed by the content Morris published: longer articles of overtly liberal sentiment that offended more cautious advertisers. Amidst falling ad sales, the Cowles family expressed their dissatisfaction with Morris until he ultimately resigned under pressure in 1971.
Моррис Лонг Айлендте
Харперден кеткеннен кейін Моррис Лонг-Айлендтің Бриджгемптон қаласына көшіп барды, онда Оңтүстікке оралғанға дейін көп жылдар тұрды. Сол уақытта ол "Мұндағыдан мәңгілікке" романының авторы Джеймс Джонс және оның әйелі Глориямен жақын дос болып кетті. Кейін, досы жүрек жеткіліксіздігінен Саутгемптон ауруханасында көз жұмғанда, Уилли Моррис Джонстан аяқтап жатқан "Whistle" романы туралы жазбалар алды және осы романды досы Джонс үшін аяқтады.
Following his resignation from Harper's, Morris moved to Bridgehampton, Long Island, where he lived for many years before returning to the South. During that time he became close friends with fellow writer James Jones, author of From Here to Eternity, and Jones's wife Gloria. Later, when his friend lay dying in Southampton Hospital of heart failure, Willie Morris took notes from Jones about his work in progress, the novel Whistle, which Morris finished for his friend Jones.
Моррис үйіне оралды
1980 жылы Моррис туған штатына оралды. Ол Миссисипи университетінде, Оксфорд қаласында жазушы ретінде жұмыс істеді. Ол Джон Гришем сияқты Миссисипи жазушыларының жаңа буынына, сондай-ақ Пибоди сыйлығын жеңіп алған тележурналист Крис Берриге және 1981 жылы Миссисипи университетіне түскен Донна Тартқа демеу берді. Моррис пен басқалардың кеңесімен ол 1982 жылы Беннингтон колледжіне ауысты. Морристің «Жақсы қарт бала: Дельта балалық шағы» атты кітабы Дисней мен PBS Wonderworks телеарнасы үшін телефильмге бейімделді, кейін 1988 жылы Моррис тұрған жерге жақын маңдайда «Өзен қарақшылары» деп қайта аталды. Басты рөлдерді Ричард Фарнсворт, Морин О’Салливан, Дикси Уэйд, Райан Фрэнсис, Кэрин Уэст және Ричард Э. Консиль сомдады. 2000 жылы Морристің тағы бір кітабы, бұрынғы фильмге бейресми қосымша болған «My Dog Skip» фильмі Франки Муниз, Дайан Лейн, Люк Уилсон және Кевин Бэконның қатысуымен кең экранға шықты. (Моррис бұрын «Reader’s Digest» журналында Бриджгемптон, Нью-Йорк қаласында тұрғанда алған иті «Пит» туралы очерк жазған болатын. Моррис Бриджгемптоннан кеткенде, ол Питті, бұрын жергілікті автокөлік станциясының иесіне тиесілі болған және Вилли оны «Бриджгемптонның мэрі» деп атаған, Миссисипиге қайтарды. Кейін Пит қайтыс болғаннан кейін Моррис епископ шіркеуінен оны жерлеуге рұқсат сұрап, алды. Моррис фильмнің алдын ала көрсетілімін көріп, оған жоғары баға бергеннен кейін, фильмнің тұсаукесерінен аз бұрын жүрек талмасынан қайтыс болды. Вилли Моррис Язуо қаласындағы Гленвуд зиратында, Морристің «Жақсы қарт бала: Дельта балалық шағы» кітабының кейіпкері, Язуо сиқырының ойдан шығарылған «моласының» жанына жерленді. Өмірінде ол көптеген достарының арасында Язуо қаласындағы балалық шақтағы достары, Винстон Грум («Форрест Гамп»), Уильям Стайрон («Софидің таңдауы»), Джон Ноулз («Араласып кеткен бейбітшілік»), Джеймс Дики («Құтқарылу») және Ирвин Шоу («Бай да, кедей де») және Ларри Л. Кинг («Техастағы ең жақсы қыздар үйі») болды. Моррис Дики мен Кингті өзі редактор болған кезде «Harper’s» журналының қосымша редакторы болып қызмет етуге шақырды. Моррис пен Кинг 20 ғасырдың ортасында Техастың прогрессивті дауысы болған «Техас обсерваторы» үшін жазды. Оксфордтағы жазу сабақтарында Моррис студенттер арасында үлкен құрметке ие болды. Ол жылы юморымен және абсурдты сезімімен ерекшеленетін, еліктей білуші шебер ретінде танымал болды. Моррис Миссисипидің екі тұрғынына көз доноры болып, оларға көру қабілетін қайтаруға көмектесті. Моррис Кен Бернстің 1994 жылғы «Бейсбол» деректі фильмінде пайда болды. Морристің ұлына жазған хаттары мен көптеген фотосуреттері 2022 жылғы жинақта, «Дэвид Рей Моррис және Вилли Моррис, Сүйікті әке: Әкемнен келген хаттар» деген атпен жарық көрді.
In 1980, Morris returned to his native state to be writer in residence at the University of Mississippi in Oxford, Mississippi where he encouraged a new generation of Mississippi writers including John Grisham, who acknowledged auditing Morris's writing classes, as well as Peabody Award winning broadcaster Chris Berry (broadcaster) and Donna Tartt, who enrolled in the University of Mississippi in 1981, and whose writing caught the attention of Willie Morris when she was a freshman. Following the suggestion of Morris and others, she transferred to Bennington College in 1982. One of Morris' books, Good Old Boy: A Delta Boyhood was made into a TV movie for Public Television by Disney and PBS Wonderworks and later re titled The River Pirates in 1988 not far from where Morris lived. It starred Richard Farnsworth, Maureen O'Sullivan, Dixie Wade, Ryan Francis, Caryn West and Richard E. Council. In 2000, My Dog Skip, another of Morris' books and an unofficial prequel to the earlier film, was made into a major motion picture starring Frankie Muniz, Diane Lane, Luke Wilson and Kevin Bacon. (Morris had previously written for Reader's Digest a profile of his dog 'Pete,' whom he had adopted while living in Bridgehampton, New York. When Morris left Bridgehampton, he took Pete, who had formerly belonged to the owner of a local service station and whom Willie referred to as 'the Mayor of Bridgehampton,' back to Mississippi with him. Later, after Pete's death, Morris requested and received permission from the Episcopal church for a burial of Pete. Morris died of a heart attack just before the movie debuted, after seeing an advance screening of the film and praising it. Willie Morris is buried in Glenwood Cemetery in Yazoo City, close to the "grave" of the fictitious Witch of Yazoo, a character from one of Morris' books, Good Old Boy: A Delta Boyhood. In life he counted among his friends a wide circle, including Yazoo City childhood friends, well known writers like Winston Groom (Forrest Gump), William Styron (Sophie's Choice), John Knowles (A Separate Peace), James Dickey (Deliverance) and Irwin Shaw (Rich Man, Poor Man), and Larry L. King ("The Best Little Whorehouse in Texas"). Morris invited Dickey and King to join him as Associate Editors of Harper's when he became editor. Morris and King wrote for the Texas Observer, the progressive voice of Texas in the mid 20th century. Morris was revered by the students in his writing classes in Oxford. He was known as an unerring mimic with a warm sense of humor and a sense of the absurd. Morris helped two Mississippi residents by giving them a second chance at sight by being an eye donor. Morris appeared in Ken Burns's 1994 documentary Baseball. Morris's letters to his son and many photographs are in the 2022 collection, David Rae Morris and Willie Morris, Love, Daddy: Letters From My Father.