Эдуард Хильдебрандт: Неміс пейзаж суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Eduard Hildebrandt
Эдуард Хильдебрандт (1818-1868) – неміс суретшісі, пейзаж шебері. Оның туындыларында табиғатты зерделеу, француз өнерінің ықпалы көрінеді. Суреттері, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс суретшісі (1818–1868)
German painter (1818–1868)
Эдуард Хильдебрандт (9 қыркүйек 1818, Данциг – 25 қазан 1868, Берлин) – неміс пейзаж суретшісі.
Eduard Hildebrandt (9 September 1818 in Danzig25 October 1868 in Berlin) was a German landscape painter.
Өмірбаян
Ол Данцигте үй бояушысы болған әкесінің шәкірті болды. Берлинге келгенде оның жасы жиырмаға да толмаған еді, онда теңіз көріністерін суретке түсіретін Вильгельм Краузе оны өзіне алды. Өлгеннен кейін көршілген бірнеше ерте туындылары – 1838 жылғы толқын тосқауыш, Суинемюндедегі желге қарсы кемелер (1840) және осы және келесі жылдарға арналған басқа да картиналар – Хилдебрандттың табиғатты мұқият зерттегенін, ал оның туа біткен дарыны Краузеге тиесілі формалды мектептің конвенцияларымен шектелгенін көрсетеді. Берлин академиясында француз өнерінің шедеврлерімен танысып, ол оларға қызығушылық пен құштарлық сезімдерін бастан өткерді. Ол Парижге барып, шамамен 1842 жылы Изабе ательесіне қабылданды және Лепуатевеннің досы болды. Ұзақ уақыт өтпей ол осы суретшілердің көшірмелері сияқты болатын суреттерді үйіне жіберді. Бірте-бірте ол француз суретшілері сол кезде ерекше көзге түскен түс сезімі мен әсер етудің құпияларын меңгерді. Ол сонымен қатар фигураларды салудағы қажетті шеберлікті игерді және Германияға көптеген ландшафт түрлерін суретке түсіруге дағдыланған күйі оралды. Ол 1843 жыл шамасында салған француз көше өмірінің суреттері Париж мектебінің ықпалымен жасалғанмен, жаңалықтарға құштарлықты, жылдам түсінуді және сол сияқты тон мен атмосфераның сәттік өзгерістерін жылдам бейнелеуге бейім рухты көрсетеді. 1843 жылдан кейін Гумбольдттың ықпалымен Хилдебрандт саяхаттарын кеңейтті, ал 1864-1865 жылдары ол әлемді аралап шықты. Оның тәжірибесі артып, зейін шоғырландыру қабілеті төмендеді. Ол кеңістікті іздеуде егжей-тегжейлілікке деген қызығушылығын жоғалтты, ал шеберлігінің артығылығы оның туындыларының құндылығын азайтты. Ол маймен бірте-бірте аз, ал су бояумен көбірек жұмыс істеді, оның даңқы соңғы түрінде салған эскиздеріне байланысты болуы керек, олардың көптегені хромолитография арқылы бейнеленген. Қызыл, сары және опал түстердегі қиялдар, күн бату, күн шығу және ай сәулесі, Анд және Гималай тауларындағы жүздеген шақырымдық қашықтықтар, Каир немесе Суэц базарындағы тар көшелер, мачталардан көрінетін панорамалар, Бомбей немесе Пекин сияқты кең қалалар, аспан кеңістігінің шексіздігімен ұштасқан шөл даланың тар жолақтары – олардың барлығы оның батыл сурет салу қабілетін көрсетеді. Хилдебрандт 1868 жылдың 25 қазанында Берлинде қайтыс болды.
He served as apprentice to his father, a house painter at Danzig. He was not twenty when he moved to Berlin, where he was taken in hand by Wilhelm Krause, a painter of sea pieces. Several early pieces exhibited after his death—a breakwater, dated 1838, ships in a breeze off Swinemünde (1840), and other canvases of this and the following year—show Hildebrandt to have been a careful student of nature, with inborn talents kept down by the conventionalisms of the formal school to which Krause belonged. Accident made him acquainted with masterpieces of French art displayed at the Berlin Academy, and these awakened his curiosity and envy. He went to Paris, where, about 1842, he entered the atelier of Isabey and became the companion of Lepoittevin. In a short time he sent home pictures which might have been taken for copies from these artists. Gradually he mastered the mysteries of touch and the secrets of effect in which the French at this period excelled. He also acquired the necessary skill in painting figures, and returned to Germany, skilled in the rendering of many kinds of landscape forms. His pictures of French street life, done about 1843, while impressed with the stamp of the Paris school, reveal a spirit eager for novelty, quick at grasping, equally quick at rendering, momentary changes of tone and atmosphere. After 1843 Hildebrandt, under the influence of Humboldt, extended his travels, and in 1864 1865 he went round the world. Whilst his experience became enlarged his powers of concentration broke down. He lost the taste for detail in seeking for scenic breadth, and a fatal facility of hand diminished the value of his works for all those who look for composition and harmony of hue as necessary concomitants of tone and touch. In oil he gradually produced less, in water colours more, than at first, and his fame must rest on the sketches which he made in the latter form, many of them represented by chromolithography. Fantasies in red, yellow and opal, sunset, sunrise and moonshine, distances of hundreds of miles like those of the Andes and the Himalaya, narrow streets in the bazaars of Cairo or Suez, panoramas as seen from mast heads, wide cities like Bombay or Pekin, narrow strips of desert with measure less expanses of skyall alike display his quality of bravura. Hildebrandt died at Berlin on 25 October 1868.