Кіріспе
Камбара Ариаке (蒲原 有明) – Жапонияның Тайшо және Шoва дәуірлерінде шығармашылықпен айналысқан жапон ақыны және романистінің қаламдамы. Ол көбінесе Камбара Юмей деп танылады.
Ерте өмір
Ариаке Токиода дүниеге келді. Оның әкесі, Хиго провинциясынан шыққан бұрынғы самурай, Ето Шимпейдің жақын досы және Мэйдзи қайта жаралуына белсенді қатысты. Оның нағыз аты Камбара Хаяо еді. Ол бала кезінде соншалықты ауыр сырқатқа шалдыққандықтан, ата-анасы оның атын жергілікті үкіметке ресми тіркеу үшін толық бір жыл күтті. Ол Оки Такато және оның әйелі емес, сүйіктісімен бірге Токиоға көшіп келді, ал әйелі Хигода қалды.
Әдеби мансап
Орта мектепте оқып жүрген кезінде Ариаке Байрон мен Хайнның туындыларына қызығушылық танытып, соларға ұқсас стильде өлеңдер жаза бастады. 1894 жылы Хаяшида Шунчо мен Ямагиси Каёмен бірге «Очибо Зоши» («Глинерлердің жазбалары») атты әдеби журналды құрды, онда өзінің алғашқы романы «Күзгі таулы ауыл» (秋の山ざと) романын бөлім-бөлім жариялады. Бірінші Қытай-Жапон соғысы кезінде денсаулығына байланысты әскери қызметке алынбады. 1898 жылы Ариаке «Йомиури Шимбун» газетінің конкурсында екінші романы «Ұлы мейірімділік» (大慈悲) романымен бірінші орынды жеңіп алды, оны қазылардың бірі Озаки Коё жоғары бағалады. Алайда, Ариаке прозадан бас тартып, өмірінің соңына дейін тек поэзияға ғана назар аударуға шешім қабылдады. Оның тұңғыш антологиясы «Жас жапырақтар» (草わかば) 1902 жылы жарық көрді, онда ежелгі жапон жылнамалары «Кодзики» мен «Фуддокиден» алынған тақырыптар бар. Дегенмен, оның туындыларының стилі Джон Китс және Данте Габриэль Россетти сияқты батыс ақындарының ықпалында болды. 1903 жылы «Докуген Айка» атты лирикалық өлеңдердің екінші антологиясын шығарды. Бұл антологияға Китстің өлеңдерінің жапон тіліне аудармалары да енді, онда ол түпнұсқа сонеттің ұйқас үлгісін сақтауға тырысты, бірақ көптеген архаикалық және қиын сөздерді қолданды. Ариаке 1904 жылдың қараша айында Токиодағы Азабу ауданындағы француз ресторанында өнер сыншысы Ивамура Тору ұйымдастырған «Рюдокай» атты танымал жазушылар клубының директоры болды. Ариаке мен Ивамура дос болды, және Ариаке Рюдокендегі директоры қызметін атқару арқылы Куникида Доппо, Катай Таяма, Шимазаки Тосон, Масамуне Хакучо сияқты замандас әдебиет өкілдерімен байланыс жасады. 1922 жылы жарық көрген төртінші антологиясы «Ариаке жинағы» (有明詩集) жапон поэзиясында бұрын сирек қолданылатын 14 тармақты сонетті енгізді. Оның жариялануы оған жапондық символистік поэзияның жетекші тұлғасы ретінде танылуға мүмкіндік берді. Алайда, бұл оқиға әдеби ортаның еркін өлеңге қарай қарқынды түрде бет бұру кезінде болды, және Ариаке жаңа үрдістерге бейімделуден бас тартқандықтан, ол әдеби ортадан бірте-бірте шеттеді. 1947 жылы ол өзінің автобиографиялық романы «Арман шақырады» (夢は呼び交わす) романын жариялады, бұл оның поэзиялық мансабының соңғы туындысы болды, бірақ ол еуропалық ақындардың аудармаларымен және әдеби сынмен айналысуын жалғастырды. 1948 жылы Ариаке Жапонияның өнер академиясына қабылданды. Ариаке 1919 жылы Токиодан Канагава префектурасының Камакура қаласына көшіп келді, бірақ 1923 жылғы Ұлы Канто жер сілкінісі кезінде үйі қирағаннан кейін Шидзуока префектурасының Шидзуока қаласына көшуге мәжбүр болды. Тынық мұхиты соғысы кезінде Шидзуоканың бомбалау кезінде үйі өртенгеннен кейін 1945 жылы Камакураға оралды. 1952 жылы 76 жасында жедел пневмониядан қайтыс болғанша Камакурада тұрды. 1945-1946 жылдары Нобель сыйлығының лауреаты Кавабата Ясунари Камакурадағы Ариаке үйінде қонақ болды. Ариаке қабірі Токиодағы Мото Азабу ауданындағы Кенсо джи ғибадатханасында орналасқан.