Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландтық пастор және ғалым (1785 – 1857)
Scottish minister and scientist (1785 – 1857)
Джон Флеминг FRSE FRS FSA (10 қаңтар 1785 – 18 қараша 1857) – шотландтық еркін шіркеу пасторы, табиғатты зерттеуші, зоолог және геолог. Ол бірнеше ұлулар түрін атап, сипаттаған. Өмірі бойы ол дінтану мен ғылымды қабыстыруға тырысты. Гренландиядағы Флеминг-фьорды оның құрметіне аталған.
John Fleming FRSE FRS FSA (10 January 1785 – 18 November 1857) was a Scottish Free Church minister, naturalist, zoologist and geologist. He named and described several species of mollusc. During his life he tried to reconcile theology with science. Fleming Fjord in Greenland was named after him.
Өмір
Флеминг Линлитгоуширдегі Батгейт маңындағы Киркроудс фермасында Александр Флеминг пен оның әйелі Кэтрин Ниммоның ұлы болып дүниеге келді. Эдинбург университетінде дінтануды оқығаннан кейін 1805 жылы бітірді. Шотландия шіркеуі оған уағыз айтуға рұхсат берді және 1808 жылы Шетланд аралдарындағы Брессейдің пасторы болып тағайындалды. 1810 жылы Файфтегі Флиск приходына, ал 1832 жылы Клэкманнанға ауысты. 1808 жылы ол табиғат тарихын зерттеуге арналған білімді қоғам – Вернериян қоғамын құруға қатысты. Флеминг 1813 жылдың 25 ақпанында Лондон Корольдік қоғамының мүшесі болды (оған шәкіртақы берілмеді). 1814 жылы ол Сент-Эндрюс университетінен дінтану бойынша құрметті доктор дәрежесін алды, және сол жылы Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болды. Оның кандидатурасын Джон Плейфэр, Дэвид Брюстер және Роберт Джеймсон қолдады. 1834 жылы Абердин университетінің Корольдік колледжінде табиғи философия (физика) кафедрасын иеленді. 1843 жылғы бөлініс кезінде ол Шотландия шіркеуінен шығып, Ерақыт шіркеуге қосылды. 1845 жылы ол Эдинбургтегі Ерақыт шіркеуінің Жаңа колледжінде табиғат тарихынан профессор болды. Ол үш рет Эдинбург ботаникалық қоғамының президенті болып сайланды (1847–48, 1849–50 және 1856–57). Ол сол кезде Эдинбургтің Батыс бөлігіндегі 22 Уолкер-стрит мекенжайында тұрды. Ол үйінде, Лит қаласындағы Сеагроув үйінде қайтыс болды және отбасымен бірге Эдинбургтегі Дин зиратының батыс жартысында жерленді. Ол әйелі Мелвилл Кристи (1796–1862) және ұлы Эндрю Флеминг (1821–1901) (сондай-ақ Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі)мен бірге жерленген, ол Үнді армиясының Бас хирург орынбасарына дейін жетті.
Fleming was born on Kirkroads Farm near Bathgate in Linlithgowshire, the son of Alexander Fleming and his wife Catherine Nimmo. After studying divinity at the University of Edinburgh he graduated in 1805. He was licensed to preach by the Church of Scotland and ordained as minister of Bressay in the Shetland Islands in 1808. In 1810 he translated to the parish of Flisk in Fife and in 1832 translated to Clackmannan. In 1808, he participated in founding the Wernerian Society, a learned society devoted to the study of natural history. Fleming became a member of the Royal Society of London on 25 February 1813 (he was not granted fellowship). In 1814, he was awarded an honorary doctorate of divinity by the University of St Andrews, and in the same year he became a fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers for the latter were John Playfair, David Brewster and Robert Jameson. He was awarded the chair of natural philosophy (physics) at the University of Aberdeen's King's College in 1834. In the Disruption of 1843 he left the established Church of Scotland to join the Free Church. In 1845, he became professor of natural history at the Free Church's New College in Edinburgh. He was three times elected president of the Edinburgh Botanical Society (1847–48, 1849–50 and 1856–57). He was then living at 22 Walker Street in Edinburgh's West End. He died at home, Seagrove House in Leith and is buried with his family in the western half of Dean Cemetery in Edinburgh. He is buried with his wife, Melville Christie (1796–1862) and son Andrew Fleming (1821–1901) (also a fellow of the Royal Society of Edinburgh) who rose to be Depute Surgeon General of the Indian Army.
Мансап
Флеминг материализмге күшті қарсылық көрсеткен виталист болды. Ол, эмбрионда "өмірлік принцип" бар екеніне сенді, ол "өмірдің тағдырланған жоспарын бірінен соң бірі дамытуға" қабілетті. Ол Роберт Эдмонд Грантпен тығыз байланыста болды, ол барлық организмдерге бірдей өмір заңдарының әсер ететінін есептеді. 1824 жылы Флеминг геолог Уильям Бакландпен Киелі кітапта сипатталған су тасқынының мәні туралы талқыға қатысты. 1828 жылы ол "Британдық жануарлар тарихы" атты еңбегін жариялады. Бұл кітапта қазіргі және қазба түрлері қарастырылды. Ол қазбалардың пайда болуын климаттың өзгеруімен түсіндірді, егер ауа райы қолайлы болғанда жойылған түрлер тірі қалар еді деп сақты. Бұл теориялар биогеографияның дамуына үлес қосып, Чарльз Дарвинге белгілі бір әсер етті. Флемингтің "Зоология философиясы" кітабындағы инстинкт туралы пікірлері Дарвинге әсер еткен. 1831 жылы Флеминг Файфтағы "Ескі қызыл құмтас" бөлімдерінде балық екенін анықтаған бірнеше қазбаларды тапты. Бұл Жердің шамамен 6000 жыл бұрын пайда болғаны туралы қабылданған жалпы түсінікке қайшы келді.
Fleming was a vitalist who was strongly opposed to materialism. He believed that a 'vital principle' was inherent in the embryo with the capacity of "developing in succession the destined plan of existence." He was a close associate of Robert Edmond Grant, who considered that the same laws of life affected all organisms. In 1824, Fleming became involved in a famous controversy with the geologist William Buckland about the nature of the flood as described in the Bible. In 1828, he published his History of British Animals. This book addressed both extant and fossil species. It explained the presence of fossils by climate change, suggesting that extinct species would have survived if weather conditions had been favorable. These theories contributed to the advancement of biogeography and exerted some influence on Charles Darwin. Flemings' comments on instinct in his book Philosophy of Zoology had influenced Darwin. In 1831, Fleming found some fossils which he recognized as fish in the Old Red Sandstone units at Fife. This did not fit the generally accepted notion that the Earth was approximately 6,000 years old.