Карел Гуйваертс: "№2" - он үш аспапқа арналған шығарма
Nummer 2
Карел Гуйвартстың "Nummer 2" шығармасы – 13 аспапқа арналған, сериалдық композицияның алғашқы үлгісі. 1951 ж. жазылған, 12 тондық қатар негізінде құрылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Он үш аспапқа арналған 2-ші номер (кейде он үш аспапқа арналған Опус 2 деп те аталады) – 1951 жылы бельгиялық композитор Карел Гойверц жазған шығарма. 2-ші номер алғашқы "толық сериалдық" композиция деп есептеледі, бірақ осы мәлімдеме Милтон Бэббиттің 1947 жылы жазылған "Фортепианоға арналған үш композициясы" үшін де айтылған, ол Гойверцтің жұмысынан төрт жыл бұрын жарық көрген.
Nummer 2 for thirteen instruments (also called Opus 2 for thirteen instruments) is a composition written in 1951 by the Belgian composer Karel Goeyvaerts. Nummer 2 has been claimed as the first "total serial" composition. though the same claim has been made for Milton Babbitt's Three Compositions for Piano (1947), which predates Goeyvaerts's work by four years.
Нысан
No. 2 бір бөлімді, бірақ үш үлкен бөлімге бөлінеді. Гойваертс каталогындағы оның тікелей алдыңғы туындысы, No. 1 (1950–51) екі фортепианоға арналған сонатасынан және оның екі сериялық мұрагерлерінен – электронды No. 4 met dode tonen (1952) және No. 5 met zuivere tonen (1953) – айырмашылығы, No. 2 қайталанатын он екі тондық қатарды пайдаланады (B F F E G A E D A B D C). Сыртқы бөлімдерде бұл қатар фортепианомен монодикалық түрде орындалады, бірінші бөлімде бес рет қатарынан, ал үшінші бөлімде тағы бес рет, бірақ кері бағытта. Осы сызықтық ұсыныстың айналасында, екінші қабатта, қалған он екі аспап хроматикалық толықтықты тұрақты өзгерістермен шашыраңқы тәртіппен бірнеше рет ұсынады. Ортаңғы бөлім керісінше жұмыс істейді, әр сегіз такт сайын он екі тондық жиынтықты толықтыратын екі немесе үш бір уақытта дыбысталатын аспаптардың тізбектелі топтарындағы биіктіктерді ұсынады. Биіктіктердің қайталануы бастапқыда шашыраңқы болады, бірақ ортаға қарай бірте-бірте шоғырлана түседі.
Nr 2 is in a single movement, but falls into three large sections. Unlike its immediate predecessor in Goeyvaerts's catalog, Nr 1 (1950–51) Sonata for Two Pianos, and two of its serial successors, the electronic Nr 4 met dode tonen (1952) and Nr 5 met zuivere tonen (1953), Nr 2 uses a recurring twelve tone row (B F F E G A E D A B D C). In the outer sections this row is played monodically by the piano, five times in succession in part one, and five more times in the third section, but in retrograde. Around this linear presentation, in a second layer, the other twelve instruments present the chromatic total several times in a dispersed order with constant permutation. The middle section works in a contrasting manner, presenting pitches in successive groups of either two or three simultaneously sounding instruments, completing the twelve tone aggregate every eight bars. Pitch repetitions are initially dispersed, but toward the centre become increasingly more concentrated.
Аспаптар
№ 2 флейтаға (пикколомен бірге орындалатын), екі гобойге, екі бас кларнетке, фортепианоға, екі скрипкаға, екі альтқа, екі виолончельге және контрабасқа жазылған.
Nr 2 is scored for flute (doubling piccolo), two oboes, two bass clarinets, piano, two violins, two violas, two cellos, and double bass.
Goeyvaerts, Karel. The Serial Works [#1–7]. Champ d'Action; Celso Antunes, cond. (in Nr. 2, 3, and 6). Megadisc MDC 7845. Gent: Megadisc Classics, 1998.