Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Югославиялық саясаткер Сретене Жуйович (24 маусым 1899 – 11 маусым 1976) – серб және югославиялық саясаткер, Бірінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы және көп жыл коммунист болған.
Yugoslav politician
Sreten Žujović (; 24 June 1899 – 11 June 1976) was a Serbian and Yugoslav politician and veteran of World War I and long time communist.
Өмірбаян
Ол бай отбасында дүниеге келген, ұлты бойынша серб. Балалық шағында Белградқа көшіп, бастауыш және орта білімін аяқтады. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол Белградта болды, бірақ серб әскеріне емес, француз шетелдік легионына қосылды, содан кейін Батыс майданға жіберілді, онда неміс әскерлерімен шайқасты. Соғыстан оралғаннан кейін еңбек қозғалысына қатысып, кәсіподақтарды ұйымдастырды. Жюгович алғаш рет 1924 жылы Белградта 25 жасында Югославия Коммунистік партиясына (КПЖ) қосылды және партия хатшысы болғанға дейін ұйымдастырушы болып жұмыс істеді. Коммунистер Югославия Корольдігіне қауіп келтірген кезде тұтқындалып, босатылды, бірақ полиция бақылауында қалды. 1933 жылы Жүжевич Югославия Корольдігінен КСРО-ға кетті, онда Коминтерн мектебінде коммунистік стипендия алды. Мектептегі студенттердің арасында оның белградтық әріптестері Родолюб Чолокович пен Милан Горкич болды. КПЖ бас хатшысы Горкич 1936 жылы Парижден Мәскеуге шақырылды, келгеннен кейін Лубянкада сотталып, түрмеге қамалды және келесі жылы, 1937 жылы өлім жазасына кесілді. Жюгович Біріккен Ұлттар Ұйымының Халықаралық Ұйым жөніндегі конференциясына Югославия делегациясының мүшесі болды. Делегаттар 1945 жылғы 25 маусымда Сан-Франциско опера үйінде бір ауыздан қабылданған 111 баптан тұратын хартаны жасады. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Орталық Комитет пен Политбюроның мүшесі болды. 1941 жылы Сербияда партизандық көтерілісті ұйымдастыруға көмектесті және Жоғарғы штабтың мүшесі болды. Соғыстан кейінгі үкіметтегі қаржы министрі, 1948 жылы Информбюро кезеңінде Иосиф Сталинмен Иосип Броз Титоға қарсы шыққандықтан партия мүшелігінен және жоғары лауазымынан айырылды. Үйде тұтқындалып, түрмеге қамалды. Өзін-өзі сынауға мәжбүр болды, ақыры 1950 жылы түрмеден босатылып, партияға қайта қабылданды.
He was born into a wealthy family, and was a Serb by nationality. In early childhood he moved to Belgrade, where he completed his primary and secondary education. At the start of the First World War, he was in Belgrade, but he did not join the Serbian army, but the French Foreign Legion, after which he was sent to the Western Front, where he fought against the German troops. After his return from the war, he became involved in the labor movement and organized trade unions. Žujović first joined the Communist Party of Yugoslavia (KPJ) at the age of 25 in 1924 in Belgrade, and worked as an organizer there before becoming a secretary of the party. When the communists became a threat to the Kingdom of Yugoslavia, he was arrested and released but kept under surveillance by the police. In 1933 Žujević left the Kingdom of Yugoslavia for the USSR where he became a recipient of a Communist scholarship in the Comintern school. Among the students at the school were his Belgrade colleagues, Rodoljub Čolaković and Milan Gorkić. Gorkić, the KPJ's general secretary, was summoned to Moscow in 1936 from Paris and upon his arrival was deposed and jailed in Lubyanka, only to be executed the following year, in 1937. Žujović was a member of Yugoslav delegation at a United Nations Conference on International Organization. The delegates drew up the 111 article Charter, which was adopted unanimously on 25 June 1945 in the San Francisco Opera House. He was a member of the Central Committee and the Politburo before World War II. He helped organize the Partisan uprising in Serbia in 1941 and became a member of the Supreme Staff. Minister of Finance in the postwar government, he lost his party membership and high office when he sided with Joseph Stalin against Josip Broz Tito in 1948 during the Informbiro period. He was put under house arrest and was then imprisoned. He was forced to conduct self criticism and was eventually released from prison in 1950 and reinstated in the party.