Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австрия дипломаты (1811–1892)
Austrian diplomat (1811–1892)
Жозеф Александр, Хюбнер графы (26 қараша 1811 – 30 шілде 1892) – австриялық дипломат.
Joseph Alexander, count Hübner (26 November 1811 – 30 July 1892) was an Austrian diplomat.
Ерте өмір
Хюбнер 1811 жылы 26 қарашада Венада Йозеф Хафенбредл ретінде дүниеге келді. Ол Елизавета Хафенбредлдің заңды емес ұлы және оның тегі де сол еді. Көптеген дереккөздерде оның әкесі канцлер князь Меттерних болғаны айтылады. Ол өзінің ағасы, көтерме саудагер Йозеф Рорвектің отбасында тәрбиеленді. Вена университетінде заң және философияны оқыған кезінде, 1833 жылы мемлекеттік қызметке қабылданды, ал 1835 жылы философия ғылымдарының докторы дәрежесін алды. 1830 жылы Меттерних оны Италияға құпия миссиямен жіберді, 1833 жылы Александр Хюбнер деп аталуға рұқсат алды.
Hübner was born as Josef Hafenbredl in Vienna, Austria 26 November 1811. He was the illegitimate son of Elizabeth Hafenbredl and had the same surname. A number of sources state that his father was chancellor Prince Metternich. He was raised in the family of his uncle, wholesaler Josef Rohrweck. He studied law and philosophy at the University of Vienna, in the meantime he entered the civil service in 1833, in 1835 he obtained a doctorate in philosophy. He was sent by Metternich to Italy on a secret mission as early as 1830, he received permission in 1833 to call himself Alexander Hübner.
Мансап
Ол өзінің мемлекеттік қызметін 1833 жылы Метернихтің басшылығымен бастады, оның сенімін тез арада жеңіп алды және 1837 жылы Парижге атташе ретінде жіберілді. 1841 жылы Лиссабондағы елшіліктің хатшысы, ал 1844 жылы Лейпцигтегі Австрияның бас консулы болды. 1848 жылы ол Миланға Ломбардияның вице-королі, эрцгерцог Райнердің дипломатиялық хат-хабарларын жүргізу үшін жіберілді. Революция басталғанда ол тұтқынға алынып, бірнеше ай түрмеде отырды. Австрияға оралғаннан кейін оған император Фердинандтың тақтан бас тартуы және Франц Иосифтің таққа отыруына қатысты құжаттар мен жарияланымдарды жинау тапсырылды. Оның бұл кезеңдегі күрделі интригалар туралы құнды мәліметтер беретін күнделігі 1891 жылы француз және неміс тілдерінде «Une Année de ma vie, 1848–1849» деген атпен жарық көрді. 1849 жылдың наурыз айында ол Парижге арнайы миссиямен жіберілді, содан кейін сол жылы Францияға елші болып тағайындалды. Оның ықпалы Крым соғысында Австрияның одақтастарға көрсеткен достық қатынасына байланысты болды, оның соңында ол Париж конгресінде (1856) Австрияны өкілдік етті. Алайда, ол Наполеонның Италияның бірігуіне қолдау көрсетуіне дайын болған жоқ, бұл туралы алғашқы хабар француз императорының 1859 жылғы Жаңа жыл күні Хюбнерді салқын күймен қарсы алуынан білді, ол: «Сіздің үкіметіңізбен қарым-қатынасымыз бұрынғыдай жақсы емес екеніне өкінемін» деді. Хюбнер соғыстан кейін Парижге оралмады, ал 1859 жылдың тамызынан қазан айына дейін Голуховский кабинетінде полиция министрі қызметін атқарғаннан кейін 1865 жылға дейін зейнеткерлікте болды, содан кейін Ватиканға елші болып тағайындалды. 1867 жылы бұл қызметтен кетіп, ол кең саяхаттар жасады, оның сипаттамалары «Promenade au tour du monde, 1871» (1873; ағылшын тіліне Леди Герберт аударған, 1874) және «Британ империясы арқылы» (1886) аттарымен жарияланды. Көркем және қызықты стильде жазылған, өткір байқауға толы олар сол кезде үлкен танымаллыққа ие болды. Оның «Sixte Quint» (1870, ағылшын тіліне HEH Джернингэм «The Life and Times of Sixtus the Fifth, 1872» деп аударған) еңбегі Ватикан, Симанкас және Венециядағы жарияланбаған құжаттарға негізделген кезеңнің тарихына маңызды үлес болды. 1879 жылы ол Австрияның Жоғарғы палатасының өмірлік мүшесі болды, онда ол дін қызметкері және консерватор ретінде отырды. 1854 жылы ол барон (Freiherr) шенін алды, ал 1888 жылы граф (Graf) шеніне көтерілді. Ол 1892 жылдың 30 шілдесінде Венада қайтыс болды.
He began his public career in 1833 under Metternich, whose confidence he soon gained, and who sent him in 1837 as attaché to Paris. In 1841 he became secretary of embassy at Lisbon, and in 1844 Austrian consul general at Leipzig. In 1848 he was sent to Milan to conduct the diplomatic correspondence of Archduke Rainer, viceroy of Lombardy. On the outbreak of the revolution he was seized as a hostage, and remained a prisoner for some months. Returning to Austria, he was entrusted with the compilation of the documents and proclamations relating to the abdication of the Emperor Ferdinand and the accession of Francis Joseph. His journal, an invaluable clue to the complicated intrigues of this period, was published in 1891 in French and German, under the title of Une Année de ma vie, 1848–1849. In March 1849 he was sent on a special mission to Paris, and later in the same year was appointed ambassador to France. His influence was in large measure due to the friendly attitude of Austria to the Allies in the Crimean War, at the close of which he represented Austria at the Congress of Paris (1856). He allowed himself, however, to be taken by surprise by Napoleon's intervention on behalf of Italian unity, of which the first public intimation was given by the French emperor's cold reception of Hübner on New Year's Day, 1859, with the famous words, "I regret that our relations with your Government are not so good as they have hitherto been." Hübner did not return to Paris after the war, and after holding the ministry of police in the Gołuchowski cabinet from August to October 1859, lived in retirement till 1865, when he became ambassador to the Holy See. Quitting this post in 1867, he undertook extensive travels, his descriptions of which appeared as Promenade au tour du monde, 1871 (1873; English translation by Lady Herbert, 1874) and Through the British Empire (1886). Written in a bright and entertaining style, and characterized by shrewd observation, they achieved considerable popularity in their time. A more serious effort was his Sixte Quint (1870, translated into English by HEH Jerningham under the title of The Life and Times of Sixtus the Fifth, 1872), an original contribution to the history of the period, based on unpublished documents at the Vatican, Simancas and Venice. In 1879 he was made a life member of the Austrian Upper House, where he sat as a Clerical and Conservative. He had received the rank of Freiherr (Baron) in 1854, and in 1888 was raised to the higher rank of Graf (Count). He died in Vienna on 30 July 1892.
Саяси идеалдар
Орта таптан шыққан болса да, Хюбнер ескі аристократиялық режимге шын құрметпен қарады және саяси идеалдарын бұрынғы басшылары Меттерних пен Шварценбергтен алды. Меттерних мектебінің соңғы өкілі ретінде ол өмірінің соңына қарай заманауи саясаттың бағытына қарама-қарсы болды, бірақ Жоғарғы палатада және жылдық делегацияларда көзге түсетін тұлға болып қала берді. Оның өзінен мүлдем басқа жүйедегі процестерді түсіне алуы, британдық колониялық мәселелерді танып-білуінен көрінеді. Алдағы оқиғаларды ескере отырып, оның британдық колониялардың адалдығына деген берік сеніміне назар аудару қызықты – сол кезде демократиялық институттарда тәжірибесі мол көптеген мемлекеттік қайраткерлер ортақ пікірде болмады.
Though himself of middle class origin, Hübner was a profound admirer of the old aristocratic regime, and found his political ideals in his former chiefs, Metternich and Schwarzenberg. As the last survivor of the Metternich school, he became towards the close of his life more and more out of touch with the trend of modern politics, but remained a conspicuous figure in the Upper House and at the annual delegations. That he possessed the breadth of mind to appreciate the working of a system at total variance with his own school of thought was shown by his grasp of British colonial questions. It is interesting, in view of subsequent events, to note his emphatic belief in the loyalty of the British colonies—a belief not shared at that time by many statesmen with far greater experience of democratic institutions.
Басқа ақпарат
Эрнест Мейсон Сатов 1871 жылдың шілдесінен қазан айына дейін әлемдік саяхаты барысында Жапонияда Хюбнермен кездесті. Кейіннен ол 1908 жылы Кембридж университетінде өткен Rede лекциясында Хюбнердің мансабын тақырып етті, бұл тақырып өзінің қызметімен байланысты емес еді, осылайша Ұлыбритания Сыртқы істер министрлігінің айыптауынан сақтануға тырысты. Сэр Эрнест Сатовтың «Елуінші жылдардағы австриялық дипломат» (Кембридж, 1908) еңбегін қараңыз. Хюбнердің қызы Элеонора арқылы немересі – ирланд саясаткері граф Патрик О'Бирн болды.
Ernest Mason Satow met Hübner in Japan when he visited from July to October 1871 during his world tour. Later he made Hübner's career the subject of his Rede Lecture at Cambridge University in 1908, being a topic unconnected with his own career so as to avoid censure by the British Foreign Office. See Sir Ernest Satow, An Austrian Diplomatist in the Fifties (Cambridge, 1908). Hübner was the grandfather (through his daughter Eleanor) of Irish politician Count Patrick O'Byrne.