Кіріспе

Бірнеше ай өткен соң, осы барлық партиялар біріктіріліп, UCD 1977 жылғы 4 тамызда партия болып құрылды.

Үкіметте

1977 жылғы 15 маусымдағы сайлауда партия 34,4% дауыс алып, 350 орынның 166-сын жеңіп алды. Партия азшылық үкімет құрып, Конгресстегі ірі партиялардың барлығымен, оның ішінде оңшыл Халық альянсы және солшыл партиялар – Испанияның Социалистік жұмысшылар партиясы (PSOE) мен Коммунистер партиясы (PCE) арасында жұмыс істеді. Суарес Франко кезеңінен кейін Испанияның демократиялық жолмен сайланған тұңғыш премьер-министрі болды. UCD жаңа конституцияны жазуға зор үлес қосты, себебі сол сайлаудан кейін құрылған конституциялық комиссияның жеті мүшесінің үшеуі осы партиядан болды. 1979 жылы Социалистік жұмысшылар партиясы бағдарламасынан марксизмге қатысты сілтемелерді алып тастап, саяси көзқарасын жұмсартты. Сонымен қатар, оңшыл Халық альянсы саяси орталыққа қарай жылжыды (және жаңа буын өкілдерінің келуі арқасында франкистік бейнесінен арыла алды), осылайша орталықшыл UCD-ге қажетті кеңістік тарылды. Бұған қарамастан, UCD 1979 жылғы жалпы сайлауда екінші рет жеңіске жетті, дауыс үлесі біршама артты, бірақ көпшілік дауысқа ие бола алмады – 34,8% дауыс және 168 депутат.

Ішкі бөлінулер мен бас тартулар

UCD-нің құлдырауы оның әртүрлі топтары арасындағы ішкі қайшылықтар туындаған кезде басталды. Көптегендер партияны біртұтас ұстап тұрған жалғыз фактор – конституцияның қабылдануы болды деп санайды. Осы жұмыс аяқталғаннан кейін, партия жұмыссыздық деңгейінің өсуі, инфляция және елдегі жалпы экономикалық дағдарысқа байланысты халық арасында танымалдығын жоғалта бастады. 1979–1982 жылдар аралығындағы заң шығарушы органның жұмысы барысында партия бірнеше ауыр жіксулерге және депутаттардың партиядан кетуіне ұшырады. 1980 жылдың 7 наурызында Хоаким Молинс UCD тобынан шығып, кейін Каталон Ұлттық Бірлестігі мен Одағына қосылды. 1980 жылдың 25 сәуірінде Мануэль Клауэро Андалусияның автономиялық мәртебесіне қатысты даулардың нәтижесінде партиядан кетті. Екі айдан кейін Хосе Гарсия Перес осы мәселе бойынша отставкаға кетті; Гарсия 1981 жылдың 1 қыркүйегінде Андалусия социалистік партиясына қосылды. Ал 1981 жылдың қаңтарында Суарес премьер-министр қызметінен кетті. Оның орнына Леопольдо Кальво Сотело Кортестің қалған мерзіміне премьер-министр болды. 1981 жылдың 10 қарашасында Мануэль Диас Пиниес партиядан кетті, ал 1982 жылдың 1 ақпанында ол тағы үш депутатпен – Мигель Эрреро де Миньон, Рикардо де ла Сиерва және Франсиско Солер Валеромен бірге Халықтық Альянсқа (AP) қосылды. Үш күннен кейін, 1982 жылдың 4 ақпанында партияның сол жағынан шыққан 10 UCD депутаты – Франсиско Фернандес Ордонес, Антонио Альфонсо Кирос, Луис Беренгер, Кармела Гарсия Морено, Сириако Диас Поррас, Луис Гонсалес Сеара, Эдуардо Морено, Хавьер Москосо, Мария Долорес Пелайо және Кармен Солано Демократиялық Әрекет Партиясын (Partido de Acción Democrática/PAD) құрды. Бұл топ 1982 жылғы сайлауда PSOE тізімімен өтті және 1983 жылдың қаңтарында PSOE-мен бірікті. 1982 жылдың жазында партия одан әрі жіктелді. Екі депутат (Модесто Фрайле және Карлос Гила) партиядан кетіп, тамыз айында олар тағы 11 UCD депутатымен (Оскар Алзага, Мариано Алиерта, Хоакин Галант, Хулен Гимон, Мария Хосефа Лафуэнте, Хосе Луис Морено, Франсиско Оливенья, Хосе Мануэль Отеро, Хосе Пин Арболедас, Хосе Луис Руис Наварро және Луис Вега) бірге Халықтық Демократиялық Партиясын (PDP) құрды. Бұл партия 1982 жылғы сайлауда AP-мен одақтасты. Сондай-ақ тамыз айында бұрынғы жетекші және премьер-министр Адольфо Суарес басқарымында 16 депутат Демократиялық және Әлеуметтік Орталықты (CDS) құрды. Құрылтайшы мүшелердің арасында Агустин Родригес Сахагун, Хауме Барнола, Леон Буил, Рафаэль Кальво Ортега, Хосе Мария Меса, Жозеп Пухадас, Хосе Хавьер Родригес Алкайде және Мануэль де Саррага, сондай-ақ Алехандро Реболло Альварес Аманди сияқты депутаттар болды. CDS 1982 жылғы сайлауда UCD-мен тікелей бәсекелестікке түсті. UCD партиясына AP-ден кеткен Хосе Мария де Ареилза мен Антони де Сениллоса қосылғанымен, UCD партиялық тобы 124 депутатқа дейін азайды – көпшілікке жету үшін 52 депутат жетіспеді. Бұл кезде PSOE-нің 118 депутаты болды және ол PAD-тің 10 депутатының және Коммунистік партияның 21 мүшесінің қолдауына да сене алды. Парламенттегі жаңа жағдайды ескере отырып, Кальво Сотело кезекті сайлауды жариялады.

1982 жылғы сайлау және таратылу

1981 жылғы төңкеріс талпынысынан кейін социалистер 1982 жылғы жалпы сайлауда үлкен жеңіске жетті. Премьер-министрліке Ланделино Лавилья Алсинаны кандидат ретінде ұсынған UCD партиясы шамалы ғана дауысқа ие болды – жалпы дауыстың 6,7%-ы мен 11 орын ғана, бұл олардың 100-ден астам отырған депутаттарын жоғалтуына әкелді – бұл Батыс Еуропа биліктегі партияларының бастан өткен ең ауыр жеңілістерінің бірі. CDS-тің де жағдайы нашар болды, оның он алты отырған депутатының тек екеуі ғана қайта сайланды. UCD сайлаушыларының көп бөлігі AP-PDP альянсының қолдаушыларына айналды, кейіннен ол партия Испанияның басты консервативтік партиясы – Халық партиясы болып қайта құрылды. AP-PDP, PSOE-ге басты оппозиция ретінде UCD-ні ығыстырды. Көптеген бұрынғы министрлер мен UCD жетекшілері де AP қатарына қосылды. Содан кейін, 1983 жылдың 18 ақпанында UCD таратылды.

Бас Кортес

Кортес Генералдар Сайлау Конгресс Сенат Басты кандидат Заң шығарушы органдағы мәртебесі Дауыстар % # Орын +/– Орын +/– 1977 6 310 391 34.44% 1-ші — — Адольфо Суарес Азшылық 1979 6 268 593 34.84% 1-ші 3 12 Адольфо Суарес Азшылық 1982 1 425 093 6.77% 3-ші 156 114 Ланделино Лавилья Оппозиция

Өңірлік парламенттер

Өңір Сайлау Дауыстар % # Орын Заң шығарушы органдағы мәртебе Андалусия 1982 371,154 13.03% 3-ші Оппозиция Баск елі 1980 78,095 8.49% 5-ші Оппозиция Каталония 1980 CC–UCD құрамында Сенім мен қолдау Галисия 1981 274,191 27.80% 2-ші Сенім мен қолдау Наварра 1979 68,040 26.69% 1-ші Міндетті коалиция