Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірнеше ай өткен соң, осы барлық партиялар біріктіріліп, UCD 1977 жылғы 4 тамызда партия болып құрылды.
Some months later, all these parties were merged and UCD constituted itself as a party on 4 August 1977.
Үкіметте
1977 жылғы 15 маусымдағы сайлауда партия 34,4% дауыс алып, 350 орынның 166-сын жеңіп алды. Партия азшылық үкімет құрып, Конгресстегі ірі партиялардың барлығымен, оның ішінде оңшыл Халық альянсы және солшыл партиялар – Испанияның Социалистік жұмысшылар партиясы (PSOE) мен Коммунистер партиясы (PCE) арасында жұмыс істеді. Суарес Франко кезеңінен кейін Испанияның демократиялық жолмен сайланған тұңғыш премьер-министрі болды. UCD жаңа конституцияны жазуға зор үлес қосты, себебі сол сайлаудан кейін құрылған конституциялық комиссияның жеті мүшесінің үшеуі осы партиядан болды. 1979 жылы Социалистік жұмысшылар партиясы бағдарламасынан марксизмге қатысты сілтемелерді алып тастап, саяси көзқарасын жұмсартты. Сонымен қатар, оңшыл Халық альянсы саяси орталыққа қарай жылжыды (және жаңа буын өкілдерінің келуі арқасында франкистік бейнесінен арыла алды), осылайша орталықшыл UCD-ге қажетті кеңістік тарылды. Бұған қарамастан, UCD 1979 жылғы жалпы сайлауда екінші рет жеңіске жетті, дауыс үлесі біршама артты, бірақ көпшілік дауысқа ие бола алмады – 34,8% дауыс және 168 депутат.
In the elections of 15 June 1977, the party took 34.4% of the vote and 166 seats of the 350 in the Congress of Deputies. The party governed as a minority and worked with all major parties in the Congress, including the rightist People's Alliance and the parties of the left, the Spanish Socialist Workers' Party (PSOE) and Communists (PCE). Suárez became the first democratically chosen prime minister of Spain after the Franco period. The UCD played a major role in writing the new constitution, as three of the seven members of the constitutional drafting commission, established after those elections, came from the party. In 1979, the Socialist Workers' Party moderated its outlook by dropping the references to Marxism from its programme. At the same time, the right wing People's Alliance increasingly moved to the political centre (and, by undergoing a generational change, could overcome its Francoist image), thus the space for the centrist UCD shrank. Despite this, the UCD was returned for a second term in the 1979 general election, with a slight increase in vote share but could not attain a majority, with 34.8% of the vote and 168 deputies.
Ішкі бөлінулер мен бас тартулар
UCD-нің құлдырауы оның әртүрлі топтары арасындағы ішкі қайшылықтар туындаған кезде басталды. Көптегендер партияны біртұтас ұстап тұрған жалғыз фактор – конституцияның қабылдануы болды деп санайды. Осы жұмыс аяқталғаннан кейін, партия жұмыссыздық деңгейінің өсуі, инфляция және елдегі жалпы экономикалық дағдарысқа байланысты халық арасында танымалдығын жоғалта бастады. 1979–1982 жылдар аралығындағы заң шығарушы органның жұмысы барысында партия бірнеше ауыр жіксулерге және депутаттардың партиядан кетуіне ұшырады. 1980 жылдың 7 наурызында Хоаким Молинс UCD тобынан шығып, кейін Каталон Ұлттық Бірлестігі мен Одағына қосылды. 1980 жылдың 25 сәуірінде Мануэль Клауэро Андалусияның автономиялық мәртебесіне қатысты даулардың нәтижесінде партиядан кетті. Екі айдан кейін Хосе Гарсия Перес осы мәселе бойынша отставкаға кетті; Гарсия 1981 жылдың 1 қыркүйегінде Андалусия социалистік партиясына қосылды. Ал 1981 жылдың қаңтарында Суарес премьер-министр қызметінен кетті. Оның орнына Леопольдо Кальво Сотело Кортестің қалған мерзіміне премьер-министр болды. 1981 жылдың 10 қарашасында Мануэль Диас Пиниес партиядан кетті, ал 1982 жылдың 1 ақпанында ол тағы үш депутатпен – Мигель Эрреро де Миньон, Рикардо де ла Сиерва және Франсиско Солер Валеромен бірге Халықтық Альянсқа (AP) қосылды. Үш күннен кейін, 1982 жылдың 4 ақпанында партияның сол жағынан шыққан 10 UCD депутаты – Франсиско Фернандес Ордонес, Антонио Альфонсо Кирос, Луис Беренгер, Кармела Гарсия Морено, Сириако Диас Поррас, Луис Гонсалес Сеара, Эдуардо Морено, Хавьер Москосо, Мария Долорес Пелайо және Кармен Солано Демократиялық Әрекет Партиясын (Partido de Acción Democrática/PAD) құрды. Бұл топ 1982 жылғы сайлауда PSOE тізімімен өтті және 1983 жылдың қаңтарында PSOE-мен бірікті. 1982 жылдың жазында партия одан әрі жіктелді. Екі депутат (Модесто Фрайле және Карлос Гила) партиядан кетіп, тамыз айында олар тағы 11 UCD депутатымен (Оскар Алзага, Мариано Алиерта, Хоакин Галант, Хулен Гимон, Мария Хосефа Лафуэнте, Хосе Луис Морено, Франсиско Оливенья, Хосе Мануэль Отеро, Хосе Пин Арболедас, Хосе Луис Руис Наварро және Луис Вега) бірге Халықтық Демократиялық Партиясын (PDP) құрды. Бұл партия 1982 жылғы сайлауда AP-мен одақтасты. Сондай-ақ тамыз айында бұрынғы жетекші және премьер-министр Адольфо Суарес басқарымында 16 депутат Демократиялық және Әлеуметтік Орталықты (CDS) құрды. Құрылтайшы мүшелердің арасында Агустин Родригес Сахагун, Хауме Барнола, Леон Буил, Рафаэль Кальво Ортега, Хосе Мария Меса, Жозеп Пухадас, Хосе Хавьер Родригес Алкайде және Мануэль де Саррага, сондай-ақ Алехандро Реболло Альварес Аманди сияқты депутаттар болды. CDS 1982 жылғы сайлауда UCD-мен тікелей бәсекелестікке түсті. UCD партиясына AP-ден кеткен Хосе Мария де Ареилза мен Антони де Сениллоса қосылғанымен, UCD партиялық тобы 124 депутатқа дейін азайды – көпшілікке жету үшін 52 депутат жетіспеді. Бұл кезде PSOE-нің 118 депутаты болды және ол PAD-тің 10 депутатының және Коммунистік партияның 21 мүшесінің қолдауына да сене алды. Парламенттегі жаңа жағдайды ескере отырып, Кальво Сотело кезекті сайлауды жариялады.
The demise of the UCD began when an internal conflict emerged between its diverse factions. Many believe that the only factor that had kept the party together was the writing of the constitution. With that work done, the party became increasingly unpopular due to the growth of unemployment, inflation and the general economic crisis affecting the country. During the course of the 1979–1982 legislature ,the party suffered a number of serious splits and defections. On 7 March 1980, Joaquim Molins resigned from the UCD group and later joined the Catalan Nationalist Convergence and Union. On 25 April 1980, Manuel Clavero resigned from the party in disputes over the statute of autonomy for Andalusia. Two months later, José García Pérez resigned over the same issue; García would join the Andalusian Socialist Party on 1 September 1981. Meanwhile, Suárez resigned as prime minister in January 1981. He was replaced by Leopoldo Calvo Sotelo for the remainder of the term of the Cortes. On 10 November 1981, Manuel Díaz Piniés resigned from the party and 1 February 1982 he, together with three other deputies Miguel Herrero de Miñón, Ricardo de la Cierva and Francisco Soler Valero joined the Popular Alliance (AP). The first of a number of breakaway parties emerged three days later on 4 February 1982 when 10 UCD deputies from the left of the party Francisco Fernández Ordóñez, Antonio Alfonso Quirós, Luis Berenguer, Carmela García Moreno, Ciriaco Díaz Porras, Luis González Seara, Eduardo Moreno, Javier Moscoso, María Dolores Pelayo and Carmen Solano formed the Democratic Action Party (Partido de Acción Democrática/PAD). This group stood as part of the PSOE list in the 1982 election and merged with the PSOE in January 1983. In Summer 1982, the party splintered further. Two deputies (Modesto Fraile and Carlos Gila) quit the party, in August, they, along with 11 other UCD deputies (Óscar Alzaga, Mariano Alierta, Joaquín Galant, Julen Guimon, María Josefa Lafuente, José Luis Moreno, Francisco Olivencia, José Manuel Otero, José Pin Arboledas, José Luis Ruiz Navarro and Luis Vega), formed the People's Democratic Party (PDP). This party allied itself with the AP for the 1982 election. Also in August, 16 deputies, headed by the former leader and Prime Minister Adolfo Suarez formed the Democratic and Social Centre (CDS). Among the founding members were deputies such as Agustín Rodríguez Sahagún, Jaume Barnola, León Buil, Rafael Calvo Ortega, José María Mesa, Josep Pujadas, José Javier Rodríguez Alcaide and Manuel de Sàrraga and Alejandro Rebollo Álvarez Amandi. The CDS fought the 1982 election in direct competition with the UCD. Although the UCD had been joined by José María de Areilza and Antoni de Senillosa, who had defected from the AP, the UCD party group had now been reduced to 124 deputies 52 short of a majority. The PSOE at this point had 118 deputies and could also count on the support of the 10 deputies of the PAD and the 21 members of the Communist Party. In light of this new situation in Parliament, Calvo Sotelo called fresh elections.
1982 жылғы сайлау және таратылу
1981 жылғы төңкеріс талпынысынан кейін социалистер 1982 жылғы жалпы сайлауда үлкен жеңіске жетті. Премьер-министрліке Ланделино Лавилья Алсинаны кандидат ретінде ұсынған UCD партиясы шамалы ғана дауысқа ие болды – жалпы дауыстың 6,7%-ы мен 11 орын ғана, бұл олардың 100-ден астам отырған депутаттарын жоғалтуына әкелді – бұл Батыс Еуропа биліктегі партияларының бастан өткен ең ауыр жеңілістерінің бірі. CDS-тің де жағдайы нашар болды, оның он алты отырған депутатының тек екеуі ғана қайта сайланды. UCD сайлаушыларының көп бөлігі AP-PDP альянсының қолдаушыларына айналды, кейіннен ол партия Испанияның басты консервативтік партиясы – Халық партиясы болып қайта құрылды. AP-PDP, PSOE-ге басты оппозиция ретінде UCD-ні ығыстырды. Көптеген бұрынғы министрлер мен UCD жетекшілері де AP қатарына қосылды. Содан кейін, 1983 жылдың 18 ақпанында UCD таратылды.
Following the 1981 coup attempt, the socialists convincingly won the 1982 general election. The UCD, presenting Landelino Lavilla Alsina as its candidate for prime minister, was nearly wiped out, taking only 6.7% of the vote and 11 seats, losing over 100 of their sitting deputies—one of the worst defeats ever suffered by a western European governing party. The CDS also fared poorly, with only two of its sixteen sitting deputies winning seats. Most of the UCD's electorate became supporters of the AP PDP alliance, which later became the People's Party, today Spain's principal conservative party. The AP PDP displaced the UCD as the main alternative to the PSOE. Many ex ministers and leaders of the UCD also joined the AP ranks. Subsequently, the UCD was disbanded on 18 February 1983.
Бас Кортес
Кортес Генералдар Сайлау Конгресс Сенат Басты кандидат Заң шығарушы органдағы мәртебесі Дауыстар % # Орын +/– Орын +/– 1977 6 310 391 34.44% 1-ші — — Адольфо Суарес Азшылық 1979 6 268 593 34.84% 1-ші 3 12 Адольфо Суарес Азшылық 1982 1 425 093 6.77% 3-ші 156 114 Ланделино Лавилья Оппозиция
Cortes Generales Election Congress Senate Leading candidate Status in legislature Votes % # Seats +/– Seats +/– 1977 6,310,391 34.44% 1st — — Adolfo Suárez Minority 1979 6,268,593 34.84% 1st 3 12 Adolfo Suárez Minority 1982 1,425,093 6.77% 3rd 156 114 Landelino Lavilla Opposition
Өңірлік парламенттер
Өңір Сайлау Дауыстар % # Орын Заң шығарушы органдағы мәртебе Андалусия 1982 371,154 13.03% 3-ші Оппозиция Баск елі 1980 78,095 8.49% 5-ші Оппозиция Каталония 1980 CC–UCD құрамында Сенім мен қолдау Галисия 1981 274,191 27.80% 2-ші Сенім мен қолдау Наварра 1979 68,040 26.69% 1-ші Міндетті коалиция
Region Election Votes % # Seats Status in legislature Andalusia 1982 371,154 13.03% 3rd Opposition Basque Country 1980 78,095 8.49% 5th Opposition Catalonia 1980 Within CC–UCD Confidence and supply Galicia 1981 274,191 27.80% 2nd Confidence and supply Navarre 1979 68,040 26.69% 1st Mandatory coalition