Плачидо Зурла: Итальяндық монах, жазушы және кардинал

Кіріспе

Италиялық Камалдоле монахы, жазушы және прелат Пласидо Зурла, О. С. Б. Cam., (2 сәуір 1769 – 29 қазан 1834) – итальяндық Камалдоле монахы және прелаты, Римнің кардинал-викарийі және орта ғасырлық география саласындағы жазушы.

Өмірбаян

Зурла Венетоның Легнаго қаласында асыл текті ата-аналардың отбасында дүниеге келіп, Джачинто (Гяцинт) деп крещение алды. Он сегіз жасында Зурла Венеция лагунасындағы Мурано аралында орналасқан Қамалдолестің Әулие Михаил монастырына кірді. Монастырға оқуға түскен кезде ол Placid есімін қабылдады. Ол жерде Мауро Каппелларимен (кейін Папа Григорий XVI) өмір бойына сақталатын достық қарым-қатынас орнатты, ол да сол кезде жас монах болатын. Ол философия және теология пәнінен лектор болды және 1802 жылы теологиялық оқулық жариялады. Кітапханашы қызметін атқарып жүргенде, оның назары сол монастырдағы әйгілі қамалдоле картографы Фра Мауро жасаған 1457 және 1459 жылдар аралығында салынған әлем картасына түсті. 1806 жылы Зурла осы карта туралы "Иль Маппамондо ди Фра Мауро" атты еңбегін жариялады. Бұл ертедегі саяхатшылар туралы тағы да зерттеулер жүргізуге алып келді, олардың ең маңызды нәтижесі "Ди Марко Поло е degli altri viaggiatori veneziano" (2 томдық, Венеция, 1818–19) еңбегі болды. 1809 жылы Зурла өз қауымының анықтамалық кеңесіне сайланды және аббат атағын алды. Келесі жылы Наполеон I-нің бұйрығымен монастырь жабылды, бірақ монахтар діни қызметкерлердің киімдерін киіп, колледж қызметін жалғастырды. Осы мекемеде Зурла ректор, ал Каппеллари философиядан лектор болып 1814 жылға дейін қызмет етті, осы жылы ол толықтай таратылды. Сол жылдан бастап ол 1821 жылға дейін Венеция патриархалды семинариясында теологиядан сабақ берді, содан кейін Римге көшіп, Ұлы Григорий монастырында Әулие Ромуальдтың ақ киімін қайта киді. Ол кезде Каппеллари осы қауымның приоры болды. Папа Пий VII Зурланы әртүрлі қауымдарға кеңесші және Рим Папасының қалалық колледжінің зерттеу префекті етіп тағайындады. 1821 жылы ол кардиналдың қызыл тоғасын алды, ал келесі жылы Эдесса архиепискобының титулдық орнына ие болды. Ол Рим Папасы Лев XII және оның екі ізбасарының алдында кардинал-викарий болып қызмет етті және Рим семинариясын ұйымдастыру, қылмыстық соттарды реформалау, Рим приходтарының шекараларын белгілеу және өзі мүшесі болған көптеген қасиетті қауымдардың істеріне белсенді қызығушылық танытты. Кардинал Зурла достарының арасында зор құрметке ие болды, бірақ оның тәртіпсіздіктерді реформалауға деген ынтасы Римде оған жаулар жасады. 1834 жылы Палермода қайтыс болды.

Zurla was born at Legnago, Veneto, of noble parents and christened Giacinto (Hyacinth). At the age of eighteen Zurla entered the Camaldolese Monastery of St. Michael, situated on the island of Murano in the Venetian Lagoon. When he entered the novitiate of the monastery, he took the name Placid. There he found a lifelong friend in Mauro Cappellari (afterwards Pope Gregory XVI), then a young monk of his own age. He became Lector in philosophy and theology, and in 1802 published a theological textbook. As librarian, his attention was attracted by the map of the world executed between 1457 and 1459 in that same monastery by the famous Camaldolese cartographer Fra Mauro. In 1806 Zurla published an account of it entitled Il Mappamondo di Fra Mauro. This led to further studies on early travelers, of which the most important result was the work, "Di Marco Polo e degli altri viaggiatori veneziano" (2 volumes, Venice, 1818–19). In 1809 Zurla was elected a Definitor of his Congregation and given the title of Abbot. The next year the monastery was suppressed by order of Napoleon I, but the monks kept up their college dressed as secular priests. Of this institution Zurla acted as Rector and Cappellari as Lector of philosophy until its complete dissolution in 1814. From that year he taught theology at the Patriarchal Seminary of Venice till 1821, when he moved to Rome and resumed the white habit of St. Romuald at the Monastery of St. Gregory the Great. By that time, Cappellari was prior of that community. Pope Pius VII named Zurla as a consultor to various congregations and Prefect of Studies at the Pontifical Urban College. in 1821 he received the cardinal's hat, and in the following year the titular see of Archbishop of Edessa. He served as Cardinal Vicar to Pope Leo XII and his two successors, and took an active interest in the organization of the Roman seminary, the reform of criminal tribunals, the delimitation of Roman parishes, and the affairs of the many Sacred Congregations of which he was a member. Cardinal Zurla was greatly loved by his friends, but his zeal for the reform of abuses made him some enemies in Rome. He died at Palermo in 1834.