Дуглас Рид (1895-1976) – британдық жазушы, саяси комментатор. «Insanity Fair» кітабында Еуропа жағдайы мен Гитлерге сын көзбен қарады. Антисемиттік көзқарастарымен белгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық журналист және жазушы (1895–1976)
British journalist and writer (1895–1976)
Дуглас Ланселот Рид (11 наурыз 1895 – 26 тамыз 1976) – британдық романист және саяси комментатор. Оның 1938 жылғы «Ақылсыздық жәрмеңкесі» атты кітабы Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Еуропаның жағдайы мен Адольф Гитлердің мегаломаниясын зерттейді. Кейін Рид, құл болған адамзатқа әлемдік үкімет орнату үшін сионистердің ұзақ мерзімді қастандық жасағанына сенді. Ол сондай-ақ коммунизмге қарсы тұрды және бірде нацизмді «коммунистік империяның» мақсаттарын ілгерілету үшін пайдаланған «марионетка немесе алдағыш» деп жазды. «Таймс» газеті оның некрологын жариялағанда, Ридті «күшті антисемит» деп айыптады.
Douglas Lancelot Reed (11 March 1895 – 26 August 1976) was a British novelist and political commentator. His book Insanity Fair (1938) examined the state of Europe and the megalomania of Adolf Hitler before the Second World War. Subsequently, Reed believed in a long term Zionist conspiracy to impose a world government on an enslaved humanity. He was also staunchly anti Communist, and once wrote that Nazism was a "stooge or stalking horse" meant to further the aims of the "Communist Empire." When The Times ran his obituary, it condemned Reed as a "virulent antisemite".
Өмірбаян
Рид 13 жасында кеңседе жұмыс істей бастады, ал 19 жасында банк кызметкері болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол британ армиясына шақырылды. Ол Корольдік ұшу корпусына ауысты, әуе шайқасында бір рет жеңіске жетті және ұшу апатында беті қатты күйді ("Ақылсыздық жәрмеңкесі", 1938). 1921 жыл шамасында ол "Таймс" газетінде телефон операторы және клерк болып жұмыс істей бастады. 30 жасында ол редактордың орынбасары болды. 1927 жылы ол Берлинде тілшінің көмекшісі болды, кейіннен Венаға Орталық Еуропаның бас тілшісі болып ауысты. Ол Варшава, Мәскеу, Прага, Афина, София, Бухарест және Будапешт сияқты Еуропа орталықтарынан хабарлаған. Ридтің айтуынша, ол 1938 жылғы Мюнхен келісімінен кейін Гитлерді бағындыру саясатына наразылық білдіріп жұмысынан кетті. "Суэцке оңтүстікке қарай: ХХ ғасырдың ұлы жоспары туралы тағы бір зерттеу" (1949) кітабында Рид өзінің отставкаға кетуіне "Гитлер мен ұлттық социализм туралы фактілерді" толыққанды жариялауға кедергі келтірген баспасөз цензурасы себеп болғанын жазды. Ол "газетсіз журналист" болып, қалауынша еркін жаза алады деп сенді. 1938 жылы жарық көрген "Ақылсыздық жәрмеңкесі" атты кітабы соғысқа дейінгі Еуропаның жағдайын талдап, оған бүкіл әлемде танымалдық әкелді. Оның келесі бірнеше кітабы да бестселлер болды. Рид Екінші дүниежүзілік соғыстың барлық кезеңінде Англияда болды; 1948 жылы Оңтүстік Африканың Дурбан қаласына көшіп барды. 1951 жылы жазған "Far and Wide" кітабында ол былай деп жазды: "Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мен еврейлердің жоғалғандары туралы сандардың соғыс салдарынан тексеру мүмкін болмаған жерлерде жауапкершіліксіз түрде арттырылып жатқанын байқадым және мұны бір кітапта айттым. Бұл процесс соғыс аяқталғанға дейін жалғасты, сонда алты миллион деген сан пайда болды. Дәлелдеуге болмайды". Кейін Ридтің бұрынғы кітаптарына баспагерлер мен кітап дүкендер тарапынан тыйым салынды және оның кітаптары көбінесе кітапханалардың сөрелерінен алынып тасталды. Басылым авторы ретінде мансабы аяқталған Рид, Нью-Йорк пен Монреальде де болды, "Сионның дауы" атты шедевр еңбегін жазумен бірнеше жыл айналысты. Баспагермен бастапқыда келісімдер болғанымен, қолжазба ешқашан ұсынылмады. 1943 жылы жазылған Ридтің "Lest We Regret" кітабына жазған шолуында Джордж Оруэлл Ридті, нацистер туралы ерте ескертулерімен грек мифологиясындағы Кассандраға теңеді. Оруэллдің айтуынша, Рид нацистердің неміс еврейлерін қудалауын, тіпті погромдарды да "пропаганда" деп қарастырған. Рид Daily Herald газетінде жазылған, футбол формасын киген немістер Киевке жақын футбол стадионында 500 еврей балаларын футбол ойнап, "аренада секіріп, тепкілеп жүрген" туралы хабарламаны келтірді. Бұл оқиға New Statesman газетінде "толыққанды өйстеу" және "мағынасыздық" деп жоққа шығарылды. Оруэлл Ридтің кітабын былай деп қорытындылады: "Басты тақырыптар – жерге оралу, көбірек эмиграция, қызылдарға қарсы және, ең бастысы, еврейлерге қарсы". Оруэлл Ридтің "оңай журналистік стилі" бар екенін айтып, ол "сендіре білетін жазушы" екенін және "өз аудиториясына көп зиян келтіруі мүмкін" екенін ескертті. Оруэлл Ридтің көзқарасын антигитлерлік нацистік диссидент Отто Штрассердің және британдық фашистік көшбасшы Освальд Мослидің көзқарастарымен салыстырды.
At the age of 13, Reed began working as an office boy, and at 19, a bank clerk. At the outbreak of the First World War he enlisted in the British Army. He transferred to the Royal Flying Corps, gaining a single kill in aerial combat and severely burning his face in a flying accident (Insanity Fair, 1938). Around 1921, he began working as a telephonist and clerk for The Times. At the age of 30, he became a sub editor. In 1927, he became assistant correspondent in Berlin, later transferring to Vienna as chief central European correspondent. He went on to report from European centres including Warsaw, Moscow, Prague, Athens, Sofia, Bucharest and Budapest. According to Reed, he resigned his job in protest against the appeasement of Hitler after the Munich Agreement of 1938. In Somewhere South of Suez: a further survey of the grand design of the Twentieth Century (1949), Reed wrote that his resignation came in response to press censorship which prevented him from fully reporting "the facts about Hitler and National Socialism." He believed that by becoming a "journalist without a newspaper," he would be free to write as he chose. His 1938 book Insanity Fair analysing the situation in pre war Europe brought him worldwide fame. His next few books were also bestsellers. Reed spent the duration of the Second World War in England; in 1948, he moved to Durban, South Africa. In his 1951 book Far and Wide he wrote: "During the Second World War I noticed that the figures of Jewish losses, in places where war made verification impossible, were being irresponsibly inflated, and said so in a book. The process continued until the war's end when the figure of six millions was produced No proof can be given". Reed was subsequently banned by established publishers and booksellers, and his previous titles were often removed from library shelves. His career as a published author effectively over, Reed nevertheless spent several years, including in New York and Montreal, working on his magnum opus The Controversy Of Zion. Despite some initial discussions with a publisher, the manuscript was never submitted. In a review of Reed's Lest We Regret written in 1943, George Orwell compared Reed, with his unheeded early warnings about the Nazis, to the Greek mythological figure Cassandra. Orwell wrote that Reed dismissed the Nazis' persecution of German Jews, and even the pogroms, as just "propaganda." Reed cited a story in the Daily Herald about Germans in football clothes playing football with 500 Jewish babies in a football stadium near Kyiv "bouncing and kicking them around the arena." This story had also been dismissed in the New Statesman as "complete fabrication" and "nonsense." Orwell summed up Reed's book as: "the dominant notes being back to the land, more emigration, down with the Reds and—above all—down with the Jews." Orwell warned that Reed had an "easy journalistic style", stating he was a "persuasive writer" through which he was "capable of doing a lot of harm among the large public for which he caters." Orwell compared Reed's outlook to that of the anti Hitlerian Nazi dissident Otto Strasser and the British fascist leader Oswald Mosley.