Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық христиандық қасиетті нәрсе
Бахал Ису (латын тілінен baculus Iesu, "Исаның таяғы") – христиандық қасиетті нәрсе болған. Аңыз бойынша, Әулие Патрик өзінің танымал алтын шыбығын, ол үнемі Исаның таяғы деп танылған, және оның Жақсы Жаңалықтар кітабымен, Армагх кітабы деп белгілі, жақында ғана құрылған Ольстердегі Армагх соборына алып келген. Дәстүрге сәйкес, бұл таяқ Әулие Патрикке Этруск теңізіндегі аралда тұратын, оны Иса Мәсіхтен алған жалғыз батыр берген. Иса бұл таяқты Патрик келгенде оған беруді жалғыз батырға бұйырған.
Irish Christian relic
The Bachal Isu (from Latin baculus Iesu, "Staff of Jesus") was a Christian relic. According to legend, St. Patrick brought his celebrated golden Crozier, which was consistently identified with the Staff Of Jesus, along with his Book of Gospels, known as the Book of Armagh, to Armagh Cathedral in Ulster which he had recently founded. According to tradition, the staff was given to St. Patrick by a hermit on an island located in the Etruscan Sea, who had received it from Jesus Christ. Jesus informed the hermit to give it to St. Patrick when he inevitably arrived.
Армагтан Баллибогал арқылы Дублинге дейін
1106 жылы Армагтың бас немесе коарбы лауазымы Ui Sinaich әулетінің мүшелерінен мүшелеріне ауысып, Сельс (Ceallach немесе Ceallach) осы лауазымды жетінші рет иеленді. Ол епископтық орынды дүркіндік билікке беру дәстүрін тоқтатуды қалап, алдымен дін қызметкері, сосын епископ болып, Армаг архиепискобы болды. Ол епископ ретінде осы лауазымға құқылы болды, бірақ дүркіндік ретіндегі құқығынан бас тартты. Туыстары оны орнынан ығыстырып, билігін тартып алмақ деп қорқып, 1113 жылы Бахал Исуді Баллибогальға әкелді. 1129 жылы Сельс қайтыс болғаннан кейін, ол өзіне жақын емес архиепископты тағайындады. Оның таңдауы – Мәлмхаедхок О'Моргейр, болашақ Әулие Малахи. Ол Малахиге Бахал Исуді де жіберді, бірақ оны Сельстің туысы Морроу тартып алды, ол таяқты Флан Уи Синайхқа сақтауға берді, бұл Малахинің лауазымын иеленуіне кедергі келтірді. 1134 жылы Морроу қайтыс болды, ал Армагтың дүркіндік билеушісі ретінде Сельстің ағасы Ниалл тағайындалды, бірақ оның әулеті енді «осы дүркіндік талап епархияға келтірген ар-ұятты және қорлықты» көріп, Ниалды қуды. 1135 жылы Флан Уи Синайх қайтыс болды, ал Әулие Малахи Бахал Исуді оның мұрагерінен сатып алып, сол жылдың 7 шілдесінде оны жасырылған үңгірден алып, ақыры архиепископ болды. 1137 жылы Малахи архиепископтық лауазымынан Геласийге өтті, ол Бахал Исуді Баллибогальға қайтарды, онда 1113 жылы епископ Самуэль Ух Айнгли таяқты сақтау және қорғау үшін жер бөлген еді. 1173 жылы Пемброктың 2-графы Ричард де Клэр Баллибогальдан таяқты алып, Дублиндегі Крайст-Черч соборында сақтауға жіберді. Таяқ протестанттық реформацияға дейін Крайст-Черчте қалды.
In 1106, when the head or coarb of the see of Armagh had been handed from layman to layman of the Ui Sinaich family, Celsus (Ceallach or Ceallach) became the eighth in line. He wanted to end that tradition of lay control of the episcopal see, and so he became first a priest and then was consecrated a bishop, becoming Archbishop of Armagh. He assumed his right to this position as a bishop, but renounced his right to it as a layman. Fearing that his relatives would try to displace him and take away the attributes of his power, he brought the Bachal Isu to Ballyboughal around 1113. When Celsus died in 1129, he named an Archbishop not related to him. His choice: Maelmhaedhoc O'Morgair, the eventual St. Malachy. He also send Malachy the Bachal Isu, but it was seized by Morrough, a cousin of Celsus, who turned the staff over to Flann Ui Sinaich for safe keeping, preventing Malachy from assuming his position. Morrough died in 1134 and was succeeded as lay lord of Armagh by Celsus's brother Niall, but his own family now saw "the degradation and disgrace brought upon the diocese by this lay claim" and drove out Niall. In 1135 Flann Ui Sinaich died, and St. Malachy was able to purchase the Bachal Isu from his successor and to retrieve it on 7 July of that year from a cave where it had been hidden away, becoming finally archbishop. In 1137, Malachy resigned his archbishopric to Gelasius, who apparently returned the Bachal Isu to Ballyboughal, where in 1113 Bishop Samuel U h Aingli had set aside land for the preservation and protection of the staff. In 1173, Richard de Clare, 2nd Earl of Pembroke removed the staff from Ballyboughal and sent it to Christ Church Cathedral, Dublin. The staff remained in Christ Church until the Protestant Reformation.
Таяқты жою
1538 жылы ағылшындардың қайта басып алуынан кейін, оның алтын әшекейлері мен қымбат тастары алынып, Англия архиепискобы Джордж Браунның бұйрығымен Дублиндегі Христос шіркеуінің қасындағы Скиннерс Роуде өртеліп жіберілді. Бұған себеп, ол "сенімсіз жәдігер" саналғандықтан болды.
In 1538, shortly after the English reconquest, the staff’s golden ornaments and gems were all removed, and the staff was burnt by order of Anglican Archbishop George Browne in Skinners Row outside Christ Church Cathedral, Dublin. The reason was that it was considered a "superstitious relic".