Жан Батист Доссе: Француз иммунологының өмірбаяны мен еңбектері
Jean Dausset
Жан Батист Доссе – француздық иммунолог, 1980 ж. Физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығының лауреаты. Тірі организмнің генетикалық үйлесімділігін зерттеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз иммунологы (1916–2009)
French immunologist (1916–2009)
Жан Батист Габриэль Жоахим Доссет (19 қазан 1916 жыл – 6 маусым 2009 жыл) – Франциядағы Тулуза қаласында туған француз иммунологы. Доссет 1980 жылы Барудж Бенасерраф пен Джордж Дэвис Снеллмен бірге негізгі гистоқоғамдық кешенді құрайтын гендерді ашқандығы және оларды сипаттағандығы үшін физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды. Нобель сыйлығынан алған ақшасымен және француз теледидарынан алған грант арқылы Доссет 1984 жылы Адам полиморфизмін зерттеу орталығын (CEPH) құрды, кейін ол оның құрметіне Жан Доссет CEPH қоры деп аталды. 1963 жылы Роза Майоралға үйленді, олардың Генри және Ирен есімді екі баласы болды. Жан Доссет 2009 жылдың 6 маусымында 92 жасында Испанияның Майорка аралында дүние салды.
Jean Baptiste Gabriel Joachim Dausset (19 October 1916 – 6 June 2009) was a French immunologist born in Toulouse, France. Dausset received the Nobel Prize in Physiology or Medicine in 1980 along with Baruj Benacerraf and George Davis Snell for their discovery and characterisation of the genes making the major histocompatibility complex. Using the money from his Nobel Prize and a grant from the French Television, Dausset founded the Human Polymorphism Study Center (CEPH) in 1984, which was later renamed the Foundation Jean Dausset CEPH in his honour. He married Rose Mayoral in 1963, with whom he had two children, Henri and Irène. Jean Dausset died on June 6, 2009, in Majorca, Spain, at the age of 92.
Ерте өмір
Жан Батист Габриэль Жоахим Доссет 1916 жылғы 19 қазанда Францияның Тулуза қаласында дүниеге келді. Ол Генри Доссет пен Элизабет Доссеттің (қыздығы Ренард) төрт баласының кенжесі болды. Оның әкесі Пиренейден шыққан, дәрігер мамандығын меңгерген, ал анасы Лотарингиядан шыққан үй шаруасымен айналысқан әйел болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Доссеттер отбасы Биаррицке көшіп, Жан балалық шағының көп бөлігін сонда өткізді. Оның әкесі Байон ауруханасының бас дәрігері қызметін атқарды, бұл қызмет Жанға үлкен әсер етті. Доссетті анасы және үйге кезең-кезеңмен келіп сабақ берген жеке оқытушы үйден оқытты. 11 жасқа келгенде Доссет отбасымен Парижге көшіп келді. Ол 15 жасында Мишель лицейінде білім алуын бастады. Математикадан бакалавр дипломын алғаннан кейін, әкесі оны Париж университетінде медицинаны оқуға ынталандырды. Доссеттің екі ата-анасы да 19 жасында, Париж ауруханаларында стажер болып жұмыс істегеннен кейін дүниеден озды. Доссет Париж ауруханаларындағы тағылымдама емтиханын тапсара алмады және екінші рет емтиханға дайындалып жатқанда Екінші дүниежүзілік соғыс басталды.
Jean Baptiste Gabriel Joachim Dausset was born on 19 October 1916, in Toulouse, France. He was the youngest of four children of Henri Dausset and Elisabeth Dausset (born Renard). His father was from the Pyrénées, and was a doctor by profession, and his mother was a housewife from Lorraine. Following the end of World War I the Dausset family moved to Biarritz where Jean spent most of his childhood. His father was head doctor at the Bayonne Hospital, a position that would make a great impression on Jean. Dausset was home schooled by his mother, as well as by a tutor, who would periodically come to the house. At the age of 11, Dausset and his family moved to Paris. He began his formal schooling at the Lycée Michelet, at age 15. After earning his Baccalauréat in mathematics, Dausset was convinced by his father to study medicine at the University of Paris. Both of Dausset's parents died just after he became an extern at the Paris Hospitals, at the age of 19. Dausset failed to pass an internship entrance exam at the Paris Hospitals, and was preparing for a second attempt when World War II broke out.
Соғыс
Доссет француз армиясына алынып, бір жылға Солтүстік Италияға жіберілді. 1940 жылы Парижге оралғаннан кейін Доссет жақсылап оқып, медициналық интернатура емтиханын сәтті тапсырды. Емтиханды тапсырғаннан кейін, Доссет Солтүстік Африкадағы Бос Франция күштеріне жедел жәрдемші ретінде қосылды. Ол бастапқыда Мароккода орналасқан, бірақ кейін әрекетті Туниске жіберілді. Доссет гематологиямен алғаш рет жараланған әскерлерге көптеген қан құю процедураларын жасауға тура келгенде танысты. 1944 жылы соғыс аяқталысымен Доссет Парижге қайтып келді, онда ол Сен-Антуан ауруханасындағы Аймақтық қан құю орталығында жұмыс істеді.
Dausset was enlisted in the French army, and sent off to Northern Italy for a year. Upon his return to Paris in 1940, Dausset studied ardently and passed his medical internship exam. Soon after passing his exams, Dausset joined the Free French Forces in North Africa as an ambulance worker. He was originally stationed in Morocco, but was later sent to the more active Tunisia. Dausset got his first taste of hematology when he had to perform numerous blood transfusions on wounded soldiers. As the war was winding down in 1944, Dausset returned to Paris where he worked in the Regional Blood Transfusion Center at the Saint Antoine Hospital.
Медициналық реформа
Соғыстан кейін Доссет Париж ауруханаларында стажер болып жұмыс істеді, олар қирап, түбегейлі реформаға зәру болған. Доссет француз медицина жүйесінде өзгерістерді қадағалаушы радикалды дәрігерлер тобын құрды. Осы топтағы белсенділігінің арқасында Доссет Ұлттық Білім министрлігі кабинетінің кеңесшісі болып тағайындалды. Дәрігер Роберт Дебре Доссетпен бірге жұмыс істеді және үкіметті медициналық білімді реформалау комитетін құруға ықпал етті. Францияда алғаш рет ауруханалар университеттермен біріктірілді, дәрігерлер медицина студенттеріне дәріс оқуға міндеттелді. Жаңадан енгізілген университет зерттеу ауруханалары жүйесімен зерттеулер енді тек университеттерде ғана емес, ауруханалардың өзінде де жүргізіле бастады, сондай-ақ дәрігерлер үшін толық жұмыс күні орнатылды (1958 жылғы 11 және 30 желтоқсандағы Дебре реформасы).
After the war, Dausset worked as an intern at the Paris Hospitals, which were in a state of disrepair and badly needed structural reform. Dausset formed a group of radical doctors who pushed for change in the French medical system. Due to his activist role in this group, Dausset was appointed as the Advisor to the Cabinet of the National Ministry of Education. The physician Robert Debré worked with Dausset, and pushed the government into forming a committee for the reform of medical education. Hospitals were joined with universities for the first time in France, and doctors were required to instruct classes to medical students. With the newly introduced system of university research hospitals, research began within the hospitals themselves, as opposed to in the universities alone, and full time work for doctors was established (Debré reform of 11 and 30 December 1958).
Мансап
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Доссет профессор Марсель Бессиспен жұмыс істеді, ол жаңа трансфузия техникасын – алмасу трансфузиясын жасаған еді. Ол иммуногематолог ретінде жұмыс істеді және қан құюды қажет ететін анемиямен ауырған науқастарға қызығушылық танытты. Ол осы науқастарда қызыл және ақ қан клеткаларының жетіспейтінін анықтады. 1948 жылы Доссет Бостон қаласындағы балалар ауруханасында интерн болып жұмыс істеді. Ол төрт жыл бойы гематология зертханасында жұмыс істеді. 1952 жылы Францияға оралып, тағы да Марсель Бессиспен тағылымдамадан өтті. Осы кезеңде Доссет өзінің алғашқы ресми зерттеулерін жүргізді. Бессиспен бірге Доссет лейкоциттер арқылы антигенді ұсынатын алғашқы антигенді ашты, бірақ ол тек 1958 жылы ресми түрде сипатталды. 1952 және 1957 жылдар аралығында ол Гилберт Малинво, Жак және Моник Коломбани сияқты көптеген зерттеушілермен бірлесіп жұмыс істеді. 1952 жылдан 1957 жылға дейін Доссеттің басым бөлігінің уақыты белгілі бір антиденелердің болуын растау техникаларын әзірлеуге және одан әрі дамытуға жұмсалды. Ол Брусса ауруханасындағы профессор Жорж Маршальдың иммуногематология зертханасының ғылыми жетекшісі болды. Осы уақыт ішінде Доссет ағзадағы иммундық жауаптар саласындағы зерттеулерін одан әрі дамыту үшін ерікті донорлар мен науқастарға қан құюды жүзеге асырды. Ол донордың қанынан алынған лейкоциттердің алушының денесінде антигенді тану қабілетін тексеріп отырды. 1958 жылы Доссет MAC деп аталатын антиденені тапты, ол лейкоагглютинант болды; MAC аббревиатурасы Доссет пен оның әріптестері зерттеу кезінде қолданған донорлардың есімдерінің бас әріптерін білдіреді. 1960-1965 жылдар аралығында Доссет негізінен орган трансплантациясы техникаларын жақсарту және ағзаның жаңа тіндерді қабылдау қабілетін арттыру механизмдерімен айналысты. Мұны істеу үшін Доссет ерікті донорлар мен науқастардың қанын пайдаланды, екі адамның қанындағы айырмашылықтарды анықтауға және осы айырмашылықтарды азайту жолдарын табуға тырысты. 1965 жыл зерттеулер үшін шешуші жыл болды. Иммуногематология саласындағы зерттеушілер арасында қызу бәсекелестік болды, себебі барлығы генетикалық және трансплантациялық зерттеулерде маңызды жаңалықтар жасауға жақын еді. Осы кезеңде Доссет Пол Иванимен Прагада жұмыс істеді және олар лейкоагглютинация және лимфоциттердің улануы әдістерін қолданып, маңызды жаңалықтар жасады. Олар Hu1 және H2 антигендерін ашты. 1963 жылы Жан Доссет Сент-Луи ауруханасының иммунология бөлімінің меңгерушісі болды. Ол Феликс Рапапортпен бірге HLA жүйесін ашты, еріктілерге тері трансплантациясы бойынша тәжірибелер жүргізіп, сәттіліктің гистоүйлесімділікке байланысты екенін көрсетті. Доссет 1968 жылға дейін қан аурулары жөніндегі ғылыми-зерттеу институтының директорының орынбасары болды, содан кейін ол "Institut National de la Santé et de la Recherche Médicale" (INSERM) трансплантациялық иммуногенетика ғылыми-зерттеу бөлімінің директоры болды. Доссет France Transplant және France Greffe de Moelle ұйымдарын құрды, олар сәйкес донор мүшелерін қабылдаушыларға жеткізеді және сүйек миын трансплантациялау үшін қамтамасыз етеді.
After World War II Dausset worked with Professor Marcel Bessis who had developed a new transfusion technique called exchange transfusion. He worked as an immunohematologist and was interested in anaemic patients who required blood transfusions, he found that these patients lacked both red and white blood cells. In 1948, Dausset went to work as an intern in the Children's Hospital in Boston. He worked there in a hematology lab for about four years. He returned to France in 1952 and once again took up the position of an intern with Marcel Bessis. It was during this time that Dausset conducted his first official research. With Bessis, Dausset discovered the first antigen presenting leucocyte, but it was only officially described in 1958. Between the years 1952 and 1957 he collaborated with many researchers such as Gilbert Malinvaud and Jacques and Monique Colombani. From 1952 to 1957, majority of Dausset's time went into developing techniques and developing further ways of confirming the presence of certain antibodies. He was made the head of research at Professor Georges Marchal’s immunohematology laboratory in the Broussais Hospital. During this time, Dausset performed blood transfusions between a voluntary donor and patients in order to further his research in the field of immune responses in the body. He was testing the ability of the antigen presenting leucocytes in the recipient’s body, which came originally from the donor’s blood. In 1958, Dausset discovered an antibody called MAC which was a leuco aggluntinate; the abbreviation MAC actually stands for the initials of the names of the donors whose blood Dausset and his colleagues had used during the research. From 1960 to 1965 Dausset worked primarily on improving organ transplantation techniques and the mechanisms involved in enhancing the body’s ability to accept the new tissue. To do this, Dausset again used the blood of voluntary donors and patients to see what differences lay in the blood of the two individuals and how to minimize these differences. 1965 was a crucial year for research. There was an intense competition amongst the researchers of the immunohematology field as everyone was on the brink of making a major discovery in the genetic and transplantation research. During this time, Dausset worked with Paul Ivany in Prague and they used leuco agglutination and lymphocyte toxicity techniques to make some very significant discoveries. They discovered the Hu 1 antigen and the H 2 antigen. In 1963 Jean Dausset became the head of the immunology at the Hôpital Saint Louis in 1963. This is when he discovered the HLA system, with Felix Rapaport; by performing skin transplant experiments on volunteers and showed that success depended on histocompatibility. Dausset was the assistant director of the Research Institute in Blood diseases until 1968, he then became the director of the "Institut National de la Santé et de la Recherche Médicale"(INSERM) transplantation immunogenetics research unit. Dausset founded France Transplant and France Greffe de Moelle, which brings matching donor organs to recipients and provides bone marrow for transplant respectively.
Зерттеу
Доссет өзінің зерттеулерін 1945 жылы медициналық диплом алғаннан кейін, Бостон қаласындағы балалар ауруханасының гематологиялық зертханасында интерн ретінде жұмыс істеген кезде бастады. Оның алғашқы мақаласы 1950 жылы жарияланды, онда плазмалық ортада трипсинмен өңделген эритроциттерді пайдаланып, толық емес антиденелерді анықтау сипатталды. Бұл әдіс сол кезде қолданылып келген басқа әдістерге қарағанда жоғары сезімталдыққа ие болды. 1952 жылы ол қанның қызыл жасушаларынан плазманы бөліп алу әдісін жасады, бұл әдіс толыққанды қан құюға төзбейтін науқастарға қан құю үшін қолданылды. 1952 жылы Францияға оралғаннан кейін зерттеулерін жалғастырды, әсіресе гемолитикалық анемияға назар аударды және қан жасушаларының агглютинациясының түрлі формаларына қатысты бірнеше еңбек жариялады. Зерттеу барысында 1954 жылы ол алғаш рет лейкоциттерге қарсы агглютинациялық затты байқады, бірақ 1958 жылға дейін ғана лейкоциттерге тән изоантителоны анықтап, нәтижелерін жариялады. Осы жаңалық және одан кейін жүргізілген көптеген жұмыстар Доссетке Нобель сыйлығын әкелді. 1958 жылғы мақаладан кейін антиденелер, агглютинация және анемия саласындағы жалпы зерттеулер жалғасты. 1962 жылы Доссет лейкоагглютинация мен тері трансплантациясының қабылдануы арасындағы байланысты зерттеді, бұл антигендердің гистоүйлесімділікке тигізетін әсерін алғаш рет байқатуға мүмкіндік берді. 1964 жылы ол осы тақырыптағы келесі мақаласын жариялады, онда лейкоциттердің антигендік үйлесімділігі мен тері трансплантациясына антиденелердің реакциясы арасындағы айқын байланыс анықталды. Бұл жаңалық гистоүйлесімділік тақырыбындағы зерттеулерге серпіліс берді, ал 1965 жылдың соңына қарай Доссет лейкоциттердің антигендері мен олардың гистоүйлесімділікке қатысы туралы оннан астам мақала жариялады. Екі аллельді лейкоциттердің антигендік тобының гистоүйлесімділікке әсер ететінін анықтағаннан кейін және лейкоциттердің фракцияларын енгізу нәтижесінде тері трансплантациясына гиперсезімталдық туындауын байқағаннан кейін, Доссет лейкоциттердің антигендерін гистоүйлесімділік негізінде топтастыру жүйесін жасады. Содан кейін ол барлық белгілі лейкоциттердің антигендері бір кешеннің құрамына кіретінін болжайды, бұл кешенді Hu 1 деп атады. Бұл кешен кейіннен Үлкен гистоүйлесімділік кешендерінің (MHC) бірі ретінде танылды, атап айтқанда, Адам лейкоциттерінің антигендері (HLA) деп аталады. 1965 жылы Доссеттің Hu 1 антигенін енгізудің тері трансплантациясын қабылдамауға тигізетін әсерін зерттеген жұмысы осы Hu 1 кешенінің трансплантациялық антиген екенін растады, бұл тұжырым уақыт өте трансплантация процесіне зор әсер етті. Келесі жылдары Доссет Hu 1 кешенін зерттеуді жалғастырды. 1966-1967 жылдары ол осы тақырыпта тағы бірнеше мақала жариялады, оның ішінде Hu 1 антигендерінің онкогенез бен трансплантацияға қатысы туралы қорытындылар, антигендердің қайсысы бар екенін анықтау үшін тромбоциттердің комплемент байланыстыру тестісін әзірлеу және Hu 1 мысықтың H 2 кешенімен гомологты екенін анықтау (ол да гистоүйлесімділікте жұмыс істейді). 1967 жылдың соңында ол отбасылық зерттеулер арқылы барлық анықталған антигендердің бір жүйеге кіретінін растады. 1967 жылдан кейін Доссет кешенге қатысты көптеген басқа зерттеулерге қатысты (1968 жылы HLA деп аталды), әсіресе антигендердің берілуінің генетикалық негізін зерттеуге және негізгі авторлық құқығын алған бірқатар мақалалар жариялады. Осы зерттеулерге қосқан үлесі үшін және осы маңызды антигенді ашудағы рөлі үшін Жан Доссет 1980 жылы физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды. Нобель сыйлығын алғаннан кейін Доссеттің жеке зерттеулері айтарлықтай баяулады. Ол көптеген зерттеулерге, әсіресе генетикаға қатысты зерттеулерге үлес қосты, бірақ он жылдан астам уақыт бойы негізгі авторлық құқығын алған ештеңе жарияламады. Ол 2003 жылы 87 жасында зейнеткерлікке шықты.
Dausset began his research shortly after obtaining his medical degree in 1945, while working as an intern in the hematology lab at the Children’s Hospital in Boston. His first paper was published in 1950, and dealt with the detection of incomplete antibodies using trypsinized erythrocytes in a plasmatic medium, a technique that displayed improved sensitivity over other techniques used at the time. He went on to publish more works in the field of hematology, including developing a technique in 1952 for the removal of plasma from red blood cells to be used in transfusions to patients somehow intolerant of whole blood transfusions. In 1952 he returned to France and continued his research, particularly focusing on hemolytic anemia, and publishing several works dealing with various forms of blood cell agglutination. It was during this period of research, in 1954, when Dausset first observed an anti leucocyte agglutinating substance, though it was not until 1958 that he identified an isoantibody specific to leucocytes, and published his findings. It was this finding and the extensive cascade of work that followed that would ultimately earn Dausset his Nobel Prize. General research in antibodies, agglutination, and anemia continued in the years following this 1958 paper. In 1962, Dausset published an examination of the correlation between leuco agglutination and skin graft tolerance, his first observation of the antigens’ impact on histocompatibility. His next paper on the subject was published in 1964, when he observed a clear relationship between leucocyte antigen compatibility and antibody response to skin grafts. This finding sparked a flurry of research in the topic of histocompatibility, and by the end of 1965 Dausset had published over a dozen papers exploring leucocyte antigens and their relevance to histocompatibility. After identifying that a two allele leucocyte antigen group had an influence on histocompatibility and observing the induction of hyper sensitivity to skin grafts following injection of leucocyte fractions, Dausset developed a system for grouping leucocyte antigens on the basis of histocompatibility. Following this, he put forth the hypothesis that all known leucocyte antigens were part of a single complex, a complex which he named Hu 1. This complex would later become known as one of the Major Histocompatibility Complexes (MHC), specifically those termed Human Leucocyte Antigens (HLA). Dausset's further work in 1965 examining the effects of Hu 1 antigen injection on skin graft rejection further confirmed the conclusion that this Hu 1 complex was indeed a transplantation antigen, a conclusion which would in time have profound effects on the transplantation process. In the years to come, Dausset continued his research on the Hu 1 complex. Through 1966 1967 he published several more papers on the subject, including a paper summarizing the relevance of Hu 1 antigens to oncogenesis and transplantation, development of the use of a platelet complementation fixation test to identify which antigens are present, and the discovery that Hu 1 is homologous to the mouse H 2 complex, which also functions in histocompatibility. Toward the end of 1967 he confirmed through familial studies that all discovered antigens were in fact part of a single system. Following 1967, Dausset participated in numerous other studies pertaining to the complex (which was renamed HLA in 1968), particularly those examining the genetic basis for the antigens’ transmission, along with publishing a number of other papers for which he claimed primary authorship. For his contribution to these studies as well as his ultimate role in the discovery of this crucial antigen, Jean Dausset received the Nobel Prize in Physiology and Medicine in 1980. Following his reception of the Nobel Prize, Dausset's personal research slowed considerably. He contributed to multiple studies, particularly a number relating to genetics, but did not publish anything for which he claimed primary authorship for over a decade. He retired in 2003, at the age of 87.
Нобель сыйлығы
1975 жылы Доссет Нобель сыйлығына өтініш берілген болуы мүмкін деген күдікке ілікті. Алайда, 1980 жылдың ақпанына дейін ештеңе болмады, сонда ғылыми қауымдастықта оның мүмкін кандидатурасы туралы әңгімелер тарады. Осы кезде Доссет Канаданың Квебек провинциясына конференциялар оқу үшін баруды жоспарлап жатқан. Егер жеңіске жетсе, отбасы мен әріптестерінен алыс болуды қаламағандықтан, ол қиын жағдайға түсті, ал Францияда қалса, адамдар оның жеңіске сенімді екенін ойлап, көңілі қалуы мүмкін еді. Сондықтан ол Парижде қалуға, бірақ көпшілік назарынан тыс болуға шешім қабылдады. Күткендей, 1980 жылғы Нобель сыйлығын Барудж Бенасерраф пен Джордж Дэвис Снеллмен бірге алды.
In 1975, Dausset suspected that his name had been entered in the nominations for the Nobel Prize. However, nothing came of this until February 1980, when rumours were circulating in the scientific community about his possible candidacy. At this point, Dausset was planning on going to Quebec, Canada to do a conference series throughout the province. He was in a dilemma because if did win, he did not want to be away from his family and colleagues, and yet, were he to stay in France, people would suspect that he was sure of winning and he might set himself up for disappointment. So instead, he decided to stay in Paris, but to stay out of the public eye. He was unsurprisingly awarded the Nobel Prize 1980, which he shared with Baruj Benacerraf and George Davis Snell.
Кейінгі өмірі
1984 жылы Даусет Адам полиморфизмін зерттеу орталығын (CEPH) құрды, мақсаты – HLA жүйесінен тыс ауруларға жауапты адамдағы маңызды гендерді анықтау. Бұл гендерді локализациялау клондау және оларды идентификациялау үшін шешуші қадам болды, бұл медициналық генетика үшін маңызды жаңалық болды. CEPH жүйесі адам геномын картаға түсіруге жауапты халықаралық орталықтарға 61 үлкен отбасының ДНК-сын ұсынды. Даусет пен профессор Л.Л. Кавалли Сфорца ынтымақтастықта жұмыс істеп, адам популяциясы генетикасында қолданылатын HGDP CEPH әртүрлілік панелі деп белгіленген әлемдік популяциялардың ДНК ресурсы жасады. CEPH – коммерциялық емес ұйым, ол француз үкіметінен ішінара қаржыландырылды, және 1993 жылға дейін CEPH Jean Dausset CEPH қоры болып қайта аталды. 2003 жылы 87 жасқа келген Даусет зейнетке шығып, CEPH президенті болды. Даусет француз Ғылым академиясының мүшесі болды. Ол сондай-ақ Коллеж де Франста профессор болды. Даусет АҚШ Ұлттық ғылым академиясының ықпалды шетелдік мүшесі және Америка өнер және ғылым академиясының құрметті мүшесі болды. Ол Адам геном ұйымының құрылтай кеңесінің мүшесі және вице-президенті болды. Даусет Ландштейнер сыйлығы және Кох және Вольф қорындарының сыйлықтары сияқты көптеген беделді сыйлықтар алды. Ол сонымен қатар көптеген зерттеу институттарының кеңесші кеңестерінде жұмыс істеді.
In 1984 Dausset founded the Centre D’étude du Polymorphisme Humain (CEPH), aiming to detect the major genes in humans that are responsible for diseases outside the HLA system. Localization of these genes was a crucial step in cloning and identifying them, this was a breakthrough for medical genetics. The CEPH system contributed DNA from 61 large families to international centers that were responsible for mapping the human genome. Dausset and professor LL Cavalli Sforza collaborated, and developed a DNA resource from world populations known as HGDP CEPH diversity panel, to be used in human population genetics. CEPH is a non profit organisation that was partly funded by the French government, it was not until 1993, that CEPH was renamed the Foundation Jean Dausset CEPH. In 2003, at the age of 87, Dausset retired and became the president of CEPH. Dausset was a member of the French Academy of Sciences. He was also a professor at the college de France. Dausset was one of the influential foreign members of the National Academy of Sciences, US, and an honorary member of the American Academy of Arts and Sciences. He was a member of the founding Council and Vice President of the Human Genome Organization. Dausset received various prestigious prizes, such as the Landsteiner Award and prizes for the Koch and Wolf Foundations. He also served on the advisory boards of numerous research institutions.