Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фредерик Уильям Генри Майерс (6 ақпан 1843 – 17 қаңтар 1901) – ағылшын ақыны және эссеісі, оның әкесі, дін қызметкері және теолог.
English poet and essayist (1843–1901)
his father, the clergyman and theologian
Майерс (1843-1901) – ағылшын ақыны, классицист, филолог және Психикалық зерттеулер қоғамын құрған адам. Майерстің психикалық зерттеулер жөніндегі еңбектері мен оның "астыңғы сана" туралы идеялары өз кезінде зор ықпалға ие болды, бірақ ғылыми қауым оларды қабылдаған жоқ. Дегенмен, 2007 жылы Вирджиния университетінің медицина мектебіндегі Эдвард Ф. Келли басқаратын когнитивтік ғалымдар тобы «Төңкерілмес сана» атты маңызды эмпирикалық-теориялық жұмысын жариялады. Онда олар Майерстің адамның өзі және оның дене өлгеннен кейін де сақталуы туралы ұғымдарын қолдайтын әртүрлі эмпирикалық дәлелдер келтірді.
Frederic William Henry Myers (6 February 1843 – 17 January 1901) was a British poet, classicist, philologist, and a founder of the Society for Psychical Research. Myers' work on psychical research and his ideas about a "subliminal self" were influential in his time, but have not been accepted by the scientific community. However, in 2007 a team of cognitive scientists at University of Virginia School of Medicine, led by Edward F. Kelly published a major empirical theoretical work, Irreducible Mind, citing various empirical evidence that they think broadly corroborates Myer's conception of human self and its survival of bodily death.
Ерте өмір
Майерс 1843 жылдың 6 ақпанында Кенсуиктегі Сент-Джон пасторлығында дүниеге келді. Ол Фредерик Майерс (1811–1851) пастордың және оның екінші әйелі Сьюзан Харриет Маршалл (1811–1896) тегіндегі ұлы болды. Ол ақын Эрнест Майерс (1844–1921) пен доктор Артур Томас Майерс (1851–1894) ағасы еді. Майерс Челтенхам колледжінде және Кембридж университетіндегі Тринити колледжінде білім алды, онда 1864 жылы бакалавр дәрежесін алды, сонымен қатар Белл, Крейвен, Камден және Канцлер медалі сияқты университет жүлделерін жеңіп алды. Алайда, 1863 жылғы Камден медалін плагиат айыбына байланысты қайтаруға мәжбүр болды. 1882 жылы «Жастық жаңаруы және басқа өлеңдер» жарық көрді. Ол сондай-ақ әдеби сын кітаптарын жазды, атап айтқанда, «Вордсворт» (1881) және «Эсселер, классикалық және заманауи» (екі томдық, 1883), оған Вергилий туралы эссе де кірді.
Myers was born on 6 February 1843 at St John's parsonage, Keswick, Cumberland, the son of Revd Frederic Myers (1811–1851) and his second wife Susan Harriet Myers nee Marshall (1811–1896). He was a brother of poet Ernest Myers (1844–1921) and of Dr. Arthur Thomas Myers (1851–1894). Myers was educated at Cheltenham College and at Trinity College, Cambridge, where he received a B. A. in 1864, and university prizes, including the Bell, Craven, Camden and Chancellor's Medal, though he was forced to resign the Camden medal for 1863 after accusations of plagiarism. This was followed in 1882 by The Renewal of Youth and Other Poems. He also wrote books of literary criticism, in particular, Wordsworth (1881) and Essays, Classical and Modern (in two volumes, 1883), which included an essay on Virgil.
Жеке өмір
Жас кезінде Майерс Артур Сиджвикпен, ақын Джон Аддингтон Саймондспен және, мүмкін, Лорд Баттерсимен гомосексуалды қатынастарда болған. Кейін ол өзінің туысы Уолтер Джеймс Маршаллдың әйелі Энни Элизаға ғашық болды. Майерстің туысының әйелімен арақатынасы түрлі зерттеушілер тарапынан жыныстық немесе платондық деп күмәндалды. 1876 жылдың қыркүйегінде Энни суға батып, өз-өзіне қол жұмсады. Британдық оккультизм туралы жазушы Ричард Кавендиш былай деді: «Оның [Майерстің] өзінің айтуынша, оның жыныстық құштарлығы өте күшті болған және ол оған ерік берген. Бұл жастығында гомосексуалды болғанын, бірақ кейінірек гетеросексуалды болғанын көрсетеді». 1880 жылы Майерс Чарльз Теннант пен Гертруда Теннанттың қызы Евлин Теннантқа (1856–1937) үйленді. Олардың екі ұлы болды, үлкені – романшы Леопольд Гамильтон Майерс (1881–1944), және бір қызы. Зерттеуші Тревор Х. Холл Майерстің медиум Ада Гудрич Фриермен байланысы болғанын айтты. Алайда Тревор Гамильтон бұған қарсы шығып, Фриердің психологиялық зерттеулер қозғалысында мәртебе алу үшін Майерспен таныстығын пайдаланғанын мәлімдеді. Джон Грант Майерстің Фриерге оңай сүйсініп, «вероятно, азғырылған» әйелге құмар болған адам деп болжады. Биограф Барт Шульц «Майерс түрлі жыныстық ерекшеліктерге күдік келтірілді және ол психологиялық зерттеулерді оған воайеризмге мүмкіндік беретіндей қарастырған» деп жазды. Ол Майерстің ерекше мінез-құлқына да назар салды, мысалы, қалыңдығының қатты қарсылығына қарамастан, бал айы кезінде Эдмунд Гурнимен бірге болуға талап етуі. Философия профессоры Джеффри Дж. Крипал эротизм мен Майерстің психологиялық зерттеулерге деген қызығушылығы арасындағы байланысты зерттеді. Биограф Тревор Гамильтон Майерсті жыныстық тәртіпсіздіктерге қатысты айыптаулардан қорғады.
As a young man, Myers was involved in homosexual relationships with Arthur Sidgwick, the poet John Addington Symonds, and possibly Lord Battersea. He later fell in love with Annie Eliza, the wife of his cousin Walter James Marshall. Myers' relationship with his cousin's wife has been questioned by different researchers to be sexual or Platonic. Annie committed suicide in September 1876 by drowning. The British writer on the occult Richard Cavendish commented: "According to his own statement, he [Myers] had very strong sexual inclinations, which he indulged. These would seem to have been mainly homosexual in his youth, but in later life, he was said to be wholly heterosexual." In 1880, Myers married Eveleen Tennant (1856–1937), daughter of Charles Tennant and Gertrude Tennant. They had two sons, the elder the novelist Leopold Hamilton Myers (1881–1944), and a daughter. The researcher Trevor H. Hall argued that Myers had an affair with the medium Ada Goodrich Freer. However, Trevor Hamilton dismissed this and suggested that Freer was simply using her acquaintance with Myers to gain status in the psychical research movement. John Grant has suggested that Myers was a womaniser who was easily duped and "probably seduced" by Freer." Biographer Bart Schultz wrote that "Myers was suspected of all manner of sexual quirks and it was alleged that he looked upon psychical research as giving him opportunities for voyeurism." He also noted the odd behaviour of Myers, such as insisting to be with Edmund Gurney with his bride on their Honeymoon even against strong protest from the bride. A relationship between eroticism and Myer's interest in psychical research was examined by Professor of Philosophy Jeffrey J. Kripal. Biographer Trevor Hamilton has defended Myer's against the allegations of sexual misconduct.
Психикалық зерттеулер
Майерс психикалық зерттеулерге қызығушылық танытты және 1883 жылы Психикалық зерттеулер қоғамының (SPR) құрылтайшы мүшелерінің бірі болды. Ол 1900 жылы президент болды. Майердің психикалық идеялары мен сублиминалды өзіндік теориясы замандас психологтарға ұнаған жоқ. Майерс және Генри Сиджвик сияқты SPR-дің алғашқы мүшелері психикалық зерттеулер арқылы рухани жаққа ұмтылды. Психикалық зерттеуші Эрик Дингуолл Психикалық зерттеулер қоғамының алғашқы құрылуы туралы былай деп жазды: "Майерс, басқалармен бірге, қоғамның басты мақсаты объективті эксперимент жүргізу емес, телепатияны дәлелдеу екенін түсінді". Британдық тарихшы Г. Р. Сёрл Майерстің "христиандық имандылығынан қол үзгенін, өлімге соқпайтын жаңа дін табуға тырысқанын" айтады.
Myers was interested in psychical research and was one of the founding members of the Society for Psychical Research (SPR) in 1883. He became the President in 1900. Myers psychical ideas and theory of a subliminal self did not impress contemporary psychologists. Early SPR members like Myers and Henry Sidgwick hoped to cling to something spiritual through psychical research. Psychical researcher Eric Dingwall wrote regarding the early formation of the Society for Psychical Research, "Myers, among others knew that the primary aim of the society was not objective experimentation but the establishment of telepathy." British historian G. R. Searle described Myers as "having lost his Christian faith, sought a new kind of religion that could reassure him that death did not lead to extinction."
Медиумдар мен экстрасенстер
Ричард Ходжсон мен Элеонор Милдред Сиджвик көптеген физикалық медиумдардың алаяқтық екенін айтқанмен, Майерс олардың көпшілігі алдағанымен, шынайы физикалық құбылыстарды да тудыра алады деп сенді. Тревор Хамильтонның сөзіне қарағанда, "Майерс физикалық алаяқтықты ашуға тікелей қатыспаған". Бірақ, кейін Блэкберн алаяқтық жасағанын мойындады. Блэкберн Гурни мен Майерсті "сенімсіз спиритуалисттер" деп атап, "біз оларды адастырып, олардың ең жоғарғы шегіне дейін алдап, содан кейін ғылыми бақылаушыларды алдаудың қаншалықты оңай екенін көрсету арқылы әлемге қызмет етуіміз керек деп шештік" деп жазды. Майерстің 1884 жылғы "Көрінетін көріністер" атты мақаласында (Гурнимен бірлесіп жазған), зейнеткер судья Эдмунд Хорнбидің рухтың келуін бастан өткергенін айтқан "жеке тәжірибесі" шындыққа сәйкес деп мәлімделді, бірақ Джозеф МакКейб бұл оқиғаның "қателіктер жиынтығы" екенін және "Сэр Э. Хорнби оқиғаның мүлдем дұрыс емес екенін мойындауға мәжбүр болды" деп жазды. 1895 жылдың шілдесінде Еусапия Палладино Майерстің Кембридждегі үйіне оның медиумдық қабілетін зерттеу үшін шақырылды. Ричард Ходжсон және фокусник Джон Невил Маскелин сияқты тергеушілердің баяндамаларына сәйкес, Кембридж отырыстарында байқалған барлық құбылыстар – қулық-сұмдық нәтижесінде болды. Майерс айтқандай, оның алаяқтығы соншалықты шебер болды, "оны қазіргі деңгейге жеткізу үшін ұзақ тәжірибе қажет болған". Бірақ, оның алаяқтығы ашылғанға қарамастан, Майерс оның кейбір құбылыстарының шынайы екеніне сенді.
In opposition to Richard Hodgson and Eleanor Mildred Sidgwick who held the view that many physical mediums were fraudulent, Myers believed that although many of these mediums cheated they could also produce genuine physical phenomena. According to Trevor Hamilton "Myers had no direct involvement in the exposure of physical fraud." However, Blackburn later confessed to fraud. Blackburn called Gurney and Myers a "couple of credulous spiritualists" and wrote "we resolved that we should be doing the world a service by fooling them to the top of their bent, and then showing how easy a matter it was to 'take in' scientific observers." Myers' 1884 essay Visible Apparitions with Gurney claimed a "personal experience" by a retired Judge Edmund Hornby involving a visitation from a spirit was true, but Joseph McCabe wrote that the story was a "jumble of inaccuracies" and "Sir E. Hornby was compelled to admit, that the story was entirely untrue." In July 1895, Eusapia Palladino was invited to England to Myers' house in Cambridge for a series of investigations into her mediumship. According to reports by the investigators such as Richard Hodgson and magician John Nevil Maskelyne, all the phenomena observed in the Cambridge sittings were the result of trickery. Her fraud was so clever, according to Myers, that it "must have needed long practice to bring it to its present level of skill." However, despite the exposure of her fraud, Myers was convinced some of her phenomena was genuine.
Тірілердің қиялы
Майерс Гурнимен және Фрэнк Подмормен бірлесіп жазған екі томдық «Тірілердің арбағы» (1886) кітабының авторларының бірі болды, ондағы арбақтардың көрінуі туралы хабарлар құрастырылған. Майерс кіріспе және қорытынды тарауларын жазды. Екі томдағы 701 оқиғадағы кездейсоқ арбақтармен байланыс туралы мәлімдемелер келтірілген. Сондай-ақ, мұндай құбылыстарды түсіндіру үшін телепатиялық теория зерттелді. Психикалық зерттеуші Томас Уокер Митчелл «кітаптың басты мақсаты телепатияның жинақтамалы, дерлік статистикалық дәлелін беру болды» деді. Психолог Уильям Джеймс оны «өте керемет жұмыс, фактілерді жинауда шаршамас құлшыныс пен оларды дәлдеуге тырысуда шыдамдылық танытқан» деп жоғары бағалады. Алайда, кейбір ғалымдар «Тірілердің арбағы» кітабын жазбаша куәліктердің жетіспеуі және оқиғаның орын алғаннан кейін баяндалу аралығында өткен уақыт үшін сынады. Кейбір хабарламаларды неміс галлюцинация зерттеушісі Эдмунд Периш (1861–1916) талдап, олардың паранормальдық емес, арман күйінің дәлелі екендігіне көз жеткізді. Чарльз Сандерс Пирс кітапқа ұзақ сын жазып, талдалмаған құбылыстар туралы әңгімелер мен анекдоттардан ғылыми қорытынды жасау мүмкін емес екенін дәлелдеді. Пирс бұл әңгімелердің «бір жағынан сандық деректердің белгісіздігі мен қателігі, екінші жағынан авторлардың дәлелдеу шарттарымен жоққа шығарылған жағдайларды қабылдауда абайсыздығына байланысты құндылығы жоқ» деді. Физиолог Уильям Тьерри Прейер кітапқа қатысты күшті шабуыл жасады. Математик Саймон Ньюкомб оқиғалардың себептерін есте сақтау арқылы түсіндіруге болатын көптеген мүмкіндіктер бар екенін атап өтті, соның ішінде «іштей күшейту; ерекше нәрсені есте сақтау және ерекше емес нәрсені ұмыту; сезімнің бұрмалануы, есте сақтаудың қателігі; арман қалдырған әсерлер; соңында, қасақана немесе бейсаналық алдау және айла-шарғы». Осы факторлардың ешқайсысы жоққа шығарылмағандықтан, ол «осы томдарда баяндалған кереметтердің ешқайсысы телепатияның дәлелі емес» деген қорытындыға келді. Александр Тейлор Иннес кітапты оқиғалардың барлық жағдайында дәлелді негіздемесінің болмауына байланысты сынады. Иннес пікірінше, арбақтардың көрінуі туралы хабарлар сенімсіз болды, өйткені олар куәгерлердің естелігіне негізделген және тіпті құжаттардың бар екендігі туралы мәлімдеме жасалған жағдайларда да, заманауи құжаттар ұсынылмады. Эдмунд Гурни сынға жауап берді, бірақ «Иннес талаптарына сай келетін үш жағдайды ғана көрсетті, олардың бірі кейіннен алаяқтық екені анықталды». Кітапқа тағы бір маңызды сын – ол Крири сестерінің сынақтарын телепатияның нақты дәлелі ретінде қолдады. Алайда 1887 жылы екі әйел бауырластың сыбайлас жемқорлық жасағаны анықталды, олар сигналдар кодын пайдаланды, ал үшінші әйел бауырлас тәжірибеде сигналдарды қолданғанын мойындады. Психолог К. Э. М. Хансель «Тірілердің арбағы» кітабындағы оқиғалардың ешқайсысының нақты дәлелдермен қолдау таппағанын атап өтті. Хансель «барлық зерттелген оқиғалардың ешқайсысы сын тұрғысынан қарастырылмады» деген қорытындыға келді. Шейн Маккорристин өзінің «Өзіндіктің көріністері» (2010) кітабында «Тірілердің арбағы» кітабына қатысты сынды терең зерттейді.
Myers was the co author of the two volume Phantasms of the Living (1886) with Gurney and Frank Podmore which documented alleged sightings of apparitions. Myers wrote an introduction and concluding chapter. The two volumes consist of 701 cases of alleged spontaneous apparitional communications. It also explored a telepathic theory to explain such cases. Psychical researcher Thomas Walker Mitchell commented that "the chief aim of [the] book was to produce a cumulative quasi statistical proof of telepathy." It was enthusiastically praised by psychologist William James as a "most extraordinary work exhibiting untiring zeal in collecting facts, and patience in seeking to make them accurate." Some scholars, however, criticised Phantasms of the Living for its lack of written testimony and the time elapsed between the occurrence and the report of it being made. Some of the reports were analysed by the German hallucination researcher Edmund Parish (1861–1916) who concluded they were evidence for a dream state of consciousness, not the paranormal. Charles Sanders Peirce wrote a long criticism of the book arguing that no scientific conclusion could be reached from anecdotes and stories of unanalyzed phenomena. Peirce argued that the stories were "worthless, partly because of the uncertainty and error of the numerical data, and partly because the authors have been astonishingly careless in the admission of cases ruled out by the conditions of the argumentation." A strong attack on the book was made by physiologist William Thierry Preyer. Mathematician Simon Newcomb noted that there were many possible natural explanations for the stories including "unconscious exaggeration; the faculty of remembering what is striking and forgetting what is not; illusions of sense, mistakes of memory; the impressions left by dreams; and, finally, deceit and trickery, whether intentional or unconscious." Because of all these possible factors that were not ruled out, he concluded "there is therefore no proof of telepathy in any of the wonders narrated in these volumes." Alexander Taylor Innes attacked the book due to the stories lacking evidential substantiation in nearly every case. According to Innes the alleged sightings of apparitions were unreliable as they rested upon the memory of the witnesses and no contemporary documents had been produced, even in cases where such documents were alleged to exist. Edmund Gurney replied to the criticism, but "could only point to three cases that met Innes's requirements, one of which later turned out to be fraud". Another major criticism of the book was that it endorsed the tests of the Creery Sisters as genuine evidence for telepathy. However, in 1887 two of the sisters had been detected in fraud, utilising a code of signals and the third sister confessed to using the signals in the experiments. The psychologist C. E. M. Hansel noted that the stories in Phantasms of the Living were not backed up by any corroborating evidence. Hansel concluded "none of the stories investigated has withstood critical examination." Shane McCorristine in his book Spectres of the Self (2010), explores the criticisms of Phantasms of the Living in depth.
Адамның жеке тұлғасы және оның дене өлімінен кейін өмір сүруі
Майерс 1893 жылы жарық көрген «Ғылым және болашақ өмір» атты шағын эсселер жинағын жазды. 1903 жылы Майерс қайтыс болғаннан кейін, «Адамның жеке басы және денелік өлімнен кейінгі сақталуы» жинақталып, жарияланды. Бұл еңбек 1360 беттен тұратын екі үлкен томды құрайды және Майерстің санасыздық туралы зерттеулеріне шолу ұсынады. Кітапта Майерс жанның бар екендігіне және адамның өлімнен кейін де жекелігін сақтап қалатынына дәлелдер келтіргенін сендірді. Кітапта автоматты жазу, гипноз, медиумдық қабілет, иелену, психокинез және телепатия сияқты жағдайлар келтірілген. «Адамның жеке басы және денелік өлімнен кейінгі сақталуы» еңбегінде Майерс сананың терең қабатының бар екендігі жөнінде болжам жасады, оны ол «астыңғы жақ» деп атады және ол паранормальды құбылыстарды түсіндіре алады деп санады. Ол сондай-ақ физикалық әлемнен тыс жатқан бейнелер әлемі – «метафизикалық әлемнің» бар екендігін ұсынды. Ол аяндардың галлюцинация емес, метафизикалық әлемде нақты өмір сүретінін, оны арманға ұқсас әлем деп сипаттады. Майерстің аяндар физикалық кеңістіктің белгілі бір бөліктерін алып, объективті түрде бар екендігіне сенгені, оның бір авторы Гурни мен Подмордың аяндар телепатиялық галлюцинациялар деген көзқарасына қарсы болды. Бұл кітап парапсихологтар мен спиритуалистер тарапынан жақсы қабылданып, «британдық психикалық зерттеушілердің Библиясы» деп сипатталды. Теодор Флорной мен Уильям Джеймс кітапты жағымды бағалады. Психолог Джордж Стоут кітапты теріс бағалап, «астыңғы жақтың» тұжырымдамасын «негізсіз, нәтижесіз және ұйымсыз» деп сипаттады. Эндрю Ланг пен Джеральд Балфур Майерстің кейбір идеяларына көз жеткізбеді. Психолог Г. Т. В. Патрик Майерстің тұжырымдамаларын «психологиялық емес, метафизикалық гипотеза» деп сынады. Майерстің кітабы Олдус Хакслиге үлкен әсер етті. 1961 жылы «Адамның жеке басы» жинағы Хакслидің алғы сөзімен қысқартылған нұсқада қайта басылды, онда ол оны «таңғажайып бай, терең және ойландыратын кітап» деп атады. Кітапқа деген жоғары баға және Майерстің идеяларына қызығушылықтың қайта жандануы 2007 жылы Эмили Уильямс Келли, Алан Гольд және Брюс Грейсонның «Төңкерілмейтін сана» кітабында көрінді.
Myers wrote a small collection of essays, Science and a Future Life which was published in 1893. In 1903, after Myers's death, Human Personality and Its Survival of Bodily Death was compiled and published. This work comprises two large volumes at 1,360 pages in length and presents an overview of Myers's research into the unconscious mind. In the book, Myers believed he had provided evidence for the existence of the soul and survival of personality after death. The book cites cases of automatic writing, hypnotism, mediumship, possession, psychokinesis, and telepathy. In Human Personality and Its Survival of Bodily Death, Myers speculated on the existence of a deep region of the subconscious mind, which he termed the "subliminal self", which he believed could account for paranormal events. He also proposed the existence of a "metetherial world," a world of images lying beyond the physical world. He wrote that apparitions are not hallucinations but have a real existence in the metetherial world which he described as a dream like world. Myers’ belief that apparitions occupied regions of physical space and had an objective existence was in opposition to the views of his co authors Gurney and Podmore who wrote apparitions were telepathic hallucinations. It was well received by parapsychologists and spiritualists, being described as "the Bible of British psychical researchers". Théodore Flournoy and William James both positively reviewed the book. It was negatively reviewed by psychologist George Stout who described the concept of the subliminal self as "baseless, futile, and incoherent." Andrew Lang and Gerald Balfour were unconvinced about some of Myers ideas. Psychologist G. T. W. Patrick criticised Myers concepts as a "metaphysical, not a psychological hypothesis." Myers' book greatly impressed Aldous Huxley. In 1961, Human Personality was re published as an abridged version with Huxley's foreword, in which he remarked "an amazingly rich, profound and stimulating book." Strong praise for the book and a revival of interest in Myers' ideas appeared in the 2007 Irreducible Mind by Emily Williams Kelly, Alan Gauld and Bruce Greyson.
Өлім
1898, 1899 және 1900 жылдары Майерс ауыр тұмауға шалдықты, сонымен қатар Брайт сырқаты дамыды. 1900 жылдың соңында ол денсаулығын жақсарту үшін шетелге сапарлады. Ол 1901 жылдың 17 қаңтарында Римде пневмониядан қайтыс болды. Майерс Кесуиктегі Сент-Джон шіркеуінің зиратында, әкесінің қабірі мен оның туған үйінің бағына кіретін қақпаның арасында жерленді. Одан соң оның әйелі қалды. Римдегі протестант зиратында Майерске арналған ескерткіш тақта орнатылды.
In each of 1898, 1899, and 1900 Myers had severe attacks of influenza and also developed Bright's disease. At the end of 1900 he travelled abroad to try to restore his health. He died of pneumonia in Rome on 17 January 1901. Myers was buried in the graveyard of St John's Church, Keswick, between his father's grave and a gateway into the garden of the house where he was born. He was survived by his wife. A memorial tablet to Myers was erected in Rome's Protestant cemetery.