Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз оккультисі (1861–1929)
French occultist (1861–1929)
Хелен Смит (нағыз аты Кэтрин Элис Мюллер, 9 желтоқсан 1861, Мартиньи – 10 маусым 1929, Женева) – 19 ғасырдың соңындағы танымал француз медиумы. Сюрреалистер оны "автоматты жазудың музасы" деп атады, олар Смитті сюрреализмнің күшін көрсететін дәлел және сюрреалистік білімнің символы ретінде қарастырды. Өмірінің соңында Смит марсиандармен байланысқа түсетінін, индус ханшайымы мен Мари Антуанеттаның жаңадан туғанын айтты.
Hélène Smith (real name Catherine Elise Müller, December 9, 1861, Martigny – June 10, 1929, Geneva) was a famous late 19th century French medium. She was known as "the Muse of Automatic Writing" by the Surrealists, who viewed Smith as evidence of the power of the surreal, and a symbol of surrealist knowledge. Late in life, Smith claimed to communicate with Martians, and to be a reincarnation of a Hindu princess and Marie Antoinette.
Ерте өмір
Смит, мажар саудагерінің қызы, сауда үйінде қызметкер болып жұмыс істеді. Ол 1891 жылы спиритизмді ашып, спиритизмді "дамыту" үйірмесіне қосылды. Оның сенімдестерінің айтуынша, ол 1892 жылы медиумдық қабілеттерін көрсетуге бастады және Виктор Гюго мен Кальястромен байланысқа түсетінін мәлімдеді.
Daughter of a Hungarian merchant, Smith worked as an employee in a commercial house. She discovered spiritualism in 1891 and joined a spiritualist "development" circle. According to her fellow believers, she began to show evidence of mediumistic abilities in 1892, and claimed to communicate with Victor Hugo and Cagliostro.
Медиумдық мансап
Ол Женевада танымал болды, сол жерде Флорной онымен танысты. Оның арнасы әдеттегі соққылар мен үстелді бұрудан басталып, ол ештеңе есіне алмайтын ұйқыдағы трансқа дейін жетті. Осы күйде ол алыс жерлердің, мысалы Марстағы өркениеттің және өзінің бұрынғы өмірлерінің айқын бейнелерін көріп отырды. Ол марсиандық хабарларды қағазға жазып, француз тіліне аударып, автоматты жазуды танымал етті. 1900 жылы Элиз Мюллер Женева университетінің психология профессоры Теодор Флорнойдың "Des Indes à la Planète Mars" ("Үндістаннан Марс планетасына") атты еңбегі жарық көргеннен кейін танымал болды. Медиум мен психолог 1899 жылға дейін, "Des Indes à la planète Mars" алғаш рет басылғанға дейін өте жақын болды. Кітапта оның әртүрлі тәжірибелері романтикалық циклдар тұрғысынан сипатталған: "Марс" циклы, "Ультрамарс" циклы, "Хинду", "Шығыс" және "патшалық" циклдары. 1900 жылы Мюллерге әсер еткен бай американдық спиритуалист миссис Джексон оған жұмысынан кетуге және тәжірибелерін зерттеуге және құжаттауға мүмкіндік беретін жалақы ұсынды. Мюллер келісіп, одан әрі циклдарды жалғастыра алды. Ол сондай-ақ өз көріп тұрғандарын және Мәсіхтің нақты діни бейнелерін салуды бастады. Смит Андре Бретонның "Наджа" кітабында есімді кейіпкермен салыстырылады. "Менің "Poisson Soluble" кітабымның соңындағы диалогтың қысқаша көрінісі, ол "Манифест"тен оқығанның бәрі сияқты, оның нақты мағынасы оған осы оқиғаға қатысқандай және тіпті Геленаның түсініксіз рөлін ойнағандай сезім береді."
She became well known in Geneva, and it was there that Flournoy made her acquaintance. Her channeling evolved from the usual raps and table tipping to somnambulatory trances, of which she remembered nothing. While in this state she experienced clear images of faraway places such as a civilization on Mars, and of her own former lives. She would write out the Martian communications on paper and translate them into French, popularizing automatic writing. In 1900, Élise Müller became famous with the publication of Des Indes à la Planete Mars ("From India to the Planet Mars") by Théodore Flournoy, Professor of Psychology at the University of Geneva. The medium and the psychologist remained very close until 1899, when "Des Indes à la planète Mars" was first published. The book documented her various series of experiences in terms of romantic cycles: the "Martian" cycle, "Ultramartian" cycle, "Hindu", "Oriental", and "royal" cycles. In 1900, a certain Mrs. Jackson, a rich American spiritualist who was impressed by Müller, offered her a salary which would permit her to quit her job and dedicate herself to pursuing and documenting her experiences. Müller accepted and was able to continue with further cycles. She also began to paint her visions and particular religious images of Christ. Smith is mentioned by André Breton in his book Nadja where he compares her to the eponymous character. "A brief scene in dialogue at the end of my "Poisson Soluble," and which seems to be all she has yet read of the Manifest, a scene whose precise meaning moreover gives her the impression of having actually participated in it and even of having played the if anything obscure part of Hélène."
Бағалау
Теодор Флорной оның "циклдерін" балалық шақтағы қиялдардың өнімдері деп санады, ал оның марсиан тілін жасанды тіл деп бағалады. Флорной оның "Марс" тілінің Смиттың туған тілі – француз тіліне өте ұқсас екенін және оның автоматты жазуының "көбінесе ұмытылған көздерден (мысалы, бала кезінде оқылған кітаптардан) алынған, жасырын қиялдарға негіделген романдар" екенін қорытындылады. Ол бұл құбылысты сипаттау үшін криптомнезия терминін ойлап тапты. Психологтар Леонард Зюсн мен Уоррен Х. Джонс былай деп жазды:
Théodore Flournoy considered her "cycles" as the products of what he judged to be infantile imaginings and her Martian language as a mere constructed language. Flournoy concluded that her "Martian" language had a strong resemblance to Ms. Smith's native language of French and that her automatic writing was "romances of the subliminal imagination, derived largely from forgotten sources (for example, books read as a child)." He invented the term cryptomnesia to describe this phenomenon. Psychologists Leonard Zusne, Warren H. Jones have written:
1952 жылы психолог Донован Роуклифф бұл жағдайды жан-жақты зерттеді және Смит қиялға бейімділікке және истериялық галлюцинацияларға ұшырағанын атап өтті.
The case was examined in depth by psychologist Donovan Rawcliffe in 1952 who noted that Smith had suffered from a fantasy prone personality and hysterical hallucinations.