Андреас Фриц Хилльгрубер: Немец тарихшысы және «Тарих дауы» туралы пікірлер қақтығысы
Andreas Hillgruber
Андреас Хилльгрубер (1925-1989) – неміс тарихшысы, екінші дүниежүзілік соғыс, «Historikerstreit» және Wehrmacht тақырыбындағы еңбектерімен танымал. Тарихнамадағы даулы тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс тарихшысы (1925–1989)
German historian (1925–1989)
Андреас Фриц Хиллгрюбер (18 қаңтар 1925 – 8 мамыр 1989) – консервативті неміс тарихшысы, әскери және дипломатиялық тарих саласындағы маңызды фигура. Ол 1980-ші жылдардағы Historikerstreit талқылауында жетекші рөл атқарды. Өзінің "Звеерлей Унтерганг" атты даулы кітабында тарихшылардың Шығыс майданындағы Вермахтпен бірге болуы керек екенін жазды және 1944-1945 жылдардағы Германияға қатысты одақтастар саясаты мен еврейлерге қарсы жасалған геноцид арасында моральдық айырмашылық жоқ деп мәлімдеді. Британдық тарихшы Ричард Дж. Эванс Хиллгрюберді бұрынғы беделі Historikerstreit салдарынан құлаған ұлы тарихшы деп сипаттады.
Andreas Fritz Hillgruber (18 January 1925 – 8 May 1989) was a conservative German historian who was influential as a military and diplomatic historian who played a leading role in the Historikerstreit of the 1980s. In his controversial book Zweierlei Untergang, he wrote that historians should "identify" with the Wehrmacht fighting on the Eastern Front and asserted that there was no moral difference between Allied policies towards Germany in 1944 and 1945 and the genocide waged against the Jews. The British historian Richard J. Evans wrote that Hillgruber was a great historian whose once sterling reputation was in ruins as a result of the Historikerstreit.
Өмір және мансап
Хиллгрюбер Германияның Ангербург қаласында (қазіргі Вегорзево, Польша) сол кездегі Шығыс Пруссияның Кенигсберг қаласының (қазіргі Калининград, Ресей) жанында дүниеге келген. Хиллгрюбер 1943-1945 жылдары неміс әскерінде қызмет етті және 1945-1948 жылдары Францияда соғыс тұтқыны болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хиллгрюбер Шығыс майданында шайқасты, бұл тәжірибе кейіннен оның осы кезеңді бағалауы мен жазуында маңызды рөл атқарды. 1945 жылы Хиллгрюбер Қызыл Армиядан қашу үшін батысқа қашып кетті, бұл да оған зор әсер еткен оқиға болды. Хиллгрюбердің ерте жұмыстарының көп бөлігі Шраммның ықпалында жазылған. Ол Кельн қаласында жұтқыншақ рагынан қайтыс болды.
Hillgruber was born in Angerburg, Germany (present day Wegorzewo, Poland), near the then East Prussian city of Königsberg (present day Kaliningrad, Russia). Hillgruber served in the German Army from 1943 to 1945 and spent the years 1945 48 as a POW in France. During World War II, Hillgruber fought on the Eastern Front, an experience that was later to play a role in his evaluation and writing about the period. In 1945, Hillgruber fled west to escape the Red Army, another experience that was to influence him greatly. Much of Hillgruber's early work reflected Schramm's influence. He died in Cologne of throat cancer.
Ертедегі тарихи еңбектер
1950 жылдардың басында Хиллгрубер Екінші дүниежүзілік соғысты әлі де дәстүрлі соғыс ретінде қарастырды, бірақ 1965 жылы жариялаған «Гитлер стратегиясы» кітабында, ол соғыстың Гитлер үшін қатал, идеологиялық сипатта болғанын, жауларына ешқандай жарылқау көрсетілмейтінін айтты. Керісінше, Хиллгрубердің 1965 жылғы «Гитлер стратегиясы» кітабы – оның ғылыми дәрежесін алу жұмысы (Habilitationsschrift) болды. Бұл еңбекте ол 1940-1941 жылдардағы стратегиялық шешімдерді қабылдау процесін зерттеп, Гитлердің дипломатиялық, экономикалық, стратегиялық және әскери жағдайларға бейімделуге мәжбүр болғанын, бірақ мүмкіндігі болған сайын оның шешімдері нәсілшілдік, антисемиттік және әлеуметтік дарвинизм идеяларымен үлкен ықпалда болғанын көрсетті. Содан кейін ол «Барбаросса» операциясының Гитлердің Ресейде « Lebensraum » (өмірлік кеңістік) қажеттілігіне деген идеологиялық сенімінен туындағанын, онда кең ауқымды неміс отарлау жоспарланғандығын және бүкіл орыс халқының құл ретінде қаралатынын мәлімдеді. 1970-1980 жылдары Хиллгрубер 1954 жылы осыған ұқсас пікірлерді білдірген Дэвид Ирвинг және Виктор Суворов сияқты авторларды жиі сынады. Сол сияқты, ол 1939 жылы Ұлыбритания Екінші дүниежүзілік соғыстың себебі болды деген пікірді айтқан америкалық неонацист тарихшы Дэвид Хогганды да сынады. Хиллгрубер Хогганның айтқандарында «әлдебір шындық бар екенін» мойындады, себебі Гитлер 1939 жылы Польшаға басып кіргенде Ұлыбритания соғыс жарияламайды деп сенген және британдықтардың соғыс жариялауына қатты таң қалған. Бірақ ол Хогганның Германияны ағылшын-поляк конспирациясының құрбаны ретінде қарауы «абсурдты» екенін айтты. 1953-1954 жылдардағы «Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte» журналында Хиллгрубер мен Вайнберг арасындағы пікір алмасу екі тарихшының Германияның сыртқы саясатын түсіндірудегі ұзаққа созылған қақтығыстарының бастауы болды. 1956 жылы «Гитлер, король Кароль және маршал Антонеску» кітабына жазған рецензиясында Вайнберг Хиллгруберді Германияны Екінші дүниежүзілік соғыста ақтауға тырысқан деп сынады. Вайнберг Хиллгрубердің Екінші дүниежүзілік соғыстың 1939 жылдың 3 қыркүйегінде Германияға қарсы ағылшын-француз соғыс жариялауымен басталғанын айтуымен келіспеді, оның орнына 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Германияның Польшаға шабуылы соғыстың бастауы болғанын көрсетті. 1981 жылы жарық көрген «Дүние тепе-теңдікте» кітабында Вайнберг «Бұл жерде Хиллгрубердің түсіндірмесі қолданылмайды» деп мәлімдеді.
In the early 1950s Hillgruber still saw World War II as a conventional war, but by 1965 in his book Hitlers Strategie (Hitler's Strategy), he was arguing that the war was for Hitler a vicious, ideological war in which no mercy was to be given to one's enemies. By contrast, in his 1965 book Hitlers Strategie, which was Hillgruber's Habilitationsschrift, Hillgruber examined the grand strategic decision making progress in 1940 41 and concluded that, while Hitler had to adjust to diplomatic, economic, strategic and operational military realities, whenever possible his decisions were influenced by his racist, anti Semitic and Social Darwinist beliefs. Thereafter, he maintained that Operation Barbarossa had been prompted solely by Hitler's ideological belief in the need for Lebensraum (living space) in Russia, where a massive German colonization effort was planned and the entire Russian people were to be reduced to slave status. In the 1970s and 1980s Hillgruber often attacked authors such as David Irving and Viktor Suvorov for putting forward the same arguments as he had done in 1954. Along the same lines, he criticized the American neo Nazi historian David Hoggan, who argued that the British had provoked World War II in 1939. Hillgruber conceded that there was a "kernel of truth" in Hoggan's claims in that Hitler had believed that he could invade Poland in 1939 without provoking a war with Britain, and was most unpleasantly surprised by the British declaration of war, but maintained that, overall, Hoggan's view of Germany as the victim of an Anglo Polish conspiracy was simply "preposterous". The exchange between Hillgruber and Weinberg on the pages of Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte in 1953 54 marked the beginning of a long series of clashes between the two historians over interpretations of German foreign policy. In a 1956 book review of Hitler, König Carol und Marschall Antonescu, Weinberg criticized Hillgruber for engaging in what Weinberg considered an apologia for Germany in World War II. Weinberg took issue with Hillgruber's claim that World War II began with the Anglo French declarations of war on Germany on 3 September 1939 rather with the German attack on Poland on 1 September 1939. In his 1981 book World in the Balance, Weinberg stated that "Hillgruber's interpretation is not, however, followed here".