Адам және жануарлар эмоцияларының білдірілуі

Кіріспе

Чарльз Дарвиннің 1872 жылғы «Адам және жануарлардағы эмоциялардың білінуі» кітабы – Чарльз Дарвиннің «Түрлердің шығу тегі» (1859) және «Адамның түп-тегі» (1871) еңбектерінен кейін эволюциялық теорияның үшінші маңызды туындысы. Бастапқыда «Адамның түп-тегі» кітабының бір бөлімі ретінде жоспарланған «Біліну» көлемі ұлғайып, 1872 жылы жеке басылым ретінде жарық көрді. Бұл кітап эмоциялық мінез-құлықтың биологиялық аспектілерін зерттейді, Дарвин күлімсіреу мен жирену, иықтың қысқаруы, таңғалу кезінде қабау көтеру, және ашумен тістің көрсетілуі сияқты адамның ерекшеліктерінің жануарларға қатысты тегін қарастырады. «Білінудің» неміс тіліндегі аудармасы 1872 жылы, ал голланд және француз тілдеріндегі нұсқалары 1873 және 1874 жылдары жарық көрді. Алғашқы басылымынан бері «Біліну» басылымнан таусылған емес, бірақ Дарвиннің «ұмытылған шедеврi» деп сипатталды; психолог Пол Экман «Білінудің» қазіргі заманғы ғылыми психологияның негізгі мәтіні екенін айтады. Дарвинге дейін адамның эмоциялық өмірі сана мен дене туралы дәстүрлі философиялық категорияларға қиындық туғызды. Дарвиннің қызығушылығы Эдинбург медициналық студент кезінде және 1824 жылғы сэр Чарльз Беллдің «Анатомия және біліну философиясы» басылымына дейін жетеді, онда тақырыптың рухани өлшемі туралы сөз болған. Керісінше, Дарвиннің биологиялық тәсілі эмоцияларды жануарлардың мінез-құлқындағы бастауларымен байланыстырады және мәдени факторларға білінуді қалыптастыруда тек қосымша рөл береді. Бұл биологиялық басымдық алты эмоциялық күйге назар аударуға әкеледі: бақыт, қайғы, қорқыныш, ашу, таңғалу және жирену. Сондай-ақ, бұл білінудің жалпылама табиғатын бағалауға мүмкіндік береді, оның бүкіл адамзаттың бір ғана тегі бар екенін көрсетеді; Дарвин балалардың психологиялық дамуы үшін эмоциялық қарым-қатынастың маңыздылығын атап көрсетеді. Дарвин кітапты дайындағанда белгілі психиатрлардың, әсіресе Джеймс Крихтон Браунның пікірін сұрады, бұл психологияға оның негізгі үлесі болып табылады. Кітаптағы жаңалықтардың қатарында Дарвиннің дайындық жұмысы кезінде сауалнама таратуы (мүмкін, туысы Фрэнсис Гальтоннан шабыттанған); достары мен отбасы мүшелерімен эмоцияларды тану бойынша қарапайым психологиялық тәжірибелер; және (Сальпетриердегі дәрігер Дюшен де Булоньнен алған) ғылыми ақпаратты ұсынуда фотосуретті пайдалану. Басшы Джон Мюррей Дарвинге фотосуреттерді қосу кітаптың «кірісін кемітетінін» ескертті және мәтінде талқыланған кейбір суреттерді жариялаудан бас тартты. Дегенмен, «Эмоциялардың білінуі» кітап иллюстрациясының тарихындағы маңызды кезең болып табылады.

1872 book by Charles Darwin

The Expression of the Emotions in Man and Animals is Charles Darwin's third major work of evolutionary theory, following On the Origin of Species (1859) and The Descent of Man (1871). Initially intended as a chapter in The Descent of Man, The Expression grew in length and was published separately in 1872. This book concerns the biological aspects of emotional behavior, and Darwin explores the animal origins of such human characteristics as smiling and frowning, the shrugging of shoulders, the lifting of the eyebrows in surprise, and the baring of teeth in an angry sneer. A German translation of The Expression appeared in 1872; Dutch and French versions followed in 1873 and 1874. Since its first publication, The Expression has never been out of print, but it has also been described as Darwin's "forgotten masterpiece"; psychologist Paul Ekman has argued that The Expression is the foundational text for modern scientific psychology. Before Darwin, human emotional life had posed problems to the traditional philosophical categories of mind and body. Darwin's interest can be traced to his time as an Edinburgh medical student and the 1824 edition of Sir Charles Bell's Anatomy and Philosophy of Expression which argued for a spiritual dimension to the subject. In contrast, Darwin's biological approach links emotions to their origins in animal behaviour, and allows cultural factors only an auxiliary role in the shaping of expression. This biological emphasis leads to a concentration on six different emotional states: happiness, sadness, fear, anger, surprise and disgust. It also leads to an appreciation of the universal nature of expression, with its implication of a single origin for the entire human species; and Darwin points to the importance of emotional communication with children in their psychological development. Darwin sought out the opinions of some leading psychiatrists, notably James Crichton Browne, in the preparation of the book which forms his main contribution to psychology. Amongst the innovations with this book are Darwin's circulation of a questionnaire (probably inspired by his cousin, Francis Galton) during his preparatory research; simple psychology experiments on the recognition of emotions with his friends and family; and (borrowing from Duchenne de Boulogne, a physician at the Salpêtrière) the use of photography in his presentation of scientific information. Publisher John Murray warned Darwin that including the photographs would "poke a hole in the profits" of the book and withheld the publication of some which are discussed in the text. Nevertheless, The Expression of the Emotions is an important landmark in the history of book illustration.

Кітаптың дамуы: өмірбаяндық аспектілер

1838 жылы Виктория патшайымының таққа отыруына бірнеше апта қалғанда Чарльз Дарвин өзінің түсініксіз физикалық белгілері туралы медициналық кеңес алды, содан кейін Шотландияға демалысқа және «геологиялық экспедицияға» барды, бірақ студенттік жылдарындағы таныс жерлерді қайта зерттеуге де уақыт бөлді. Таққа отыру күні, 1838 жылғы 28 маусымда Дарвин Эдинбургте болды. Екі аптадан кейін (1838 жылғы 15 шілдеде) ол философиялық және психологиялық ойларға арналған жеке жазба кітабын – М (метафизика) жазба кітабын ашты және келесі үш айда оны мұрагерлік факторлардың өмірдің психологиялық аспектілерімен қалай өзара әрекеттесуі мүмкін екені туралы ойларымен толтырды. Сондай-ақ, Дарвиннің 1838 жылдың тамызында алғаш рет автобиографияға тырысқанын атап өткен жөн. М жазба кітабының маңыздылығы Дарвиннің «табиғи іріктеу» тұжырымын қалыптастыруымен байланысты уақытында жатыр, ол Томас Мальтустың «Халық саны туралы эссесінің» (1826) алтыншы басылымын кездестіргенде 1838 жылдың қыркүйек айының соңында толық түсінді. М жазба кітабы (Мальтус пен оның «Халық саны туралы эссесі» туралы еш айтылмаған, бұл мәселелер D және N жазба кітаптарында талқыланады) күмәнді және фрагментті сипатқа ие, әсіресе Дарвиннің әкесімен болған әңгімелерін сипаттағанда. Әкесі – сәтті дәрігер және психиатриялық мәселелерге ерекше қызығушылық танытқан адам. Дарвин ойлауындағы материализмнің күшеюінен және бұл Англияда Виктория дәуірінің басында қандай күдіктер тудыруы мүмкін екенінен алаңдады. Сол кезде ол кузені Эмма Веджвудқа үйленуге дайындалып жатқан, ол берік христиандық сенімдерді ұстанды. 1838 жылғы 21 қыркүйекте М жазба кітабында Дарвиннің өзінің қоғамдық орында өлім жазасын орындауға қатысқан, мүрде тіріліп, қашпау және батырларша өлімге қарасу туралы әзіл айтқан түсі туралы баяндамасы жазылған. Қорыта айтқанда: Дарвин өзінің эволюциялық теориясының негізгі ерекшеліктерін адам мінез-құлқы мен отбасылық өмірді бағалауды дамыта бастаған кезде жинады және эмоционалдық жағдайы тұрақсыз болды. М жазба кітабының маңыздылығы туралы егжей-тегжейлі талқылауды Пол Х. Барреттің «Метафизика, материализм және ақыл-ойының эволюциясы. Чарльз Дарвиннің ерте жазбалары» (1980) кітабынан табуға болады. Эволюциялық теориясын жариялауда Дарвин оның адамның эмоционалдық өміріне қатысы жаулық реакция тудыруы мүмкін екенін түсінді. Дегенмен, Дарвин «Адамдардың ата-бабалары, жыныстық таңдау және эмоционалдық өмір» кітабын жариялау туралы шешім қабылдады. Психиатр Джеймс Крихтон Браунмен алғашқы хат алмасудан кейін Дарвин «Адамның шығу тегі» еңбегін аяқтау үшін эмоциялық көрініске қатысты материалдарын жинап қойды, ол адамның ата-бабалары мен жыныстық таңдауды қамтиды. Ол «Адамның шығу тегі» еңбегін 1871 жылғы 15 қаңтарда аяқтады. Екі күннен кейін ол «Эмоциялардың көрінісі» еңбегін бастады және тез жұмыс істеп, мәтіннің көп бөлігін төрт ай ішінде аяқтады; одан кейін «Жануарлар түрлерінің шығу тегі» кітабының алтыншы (және соңғы) басылымын дайындау және Санкт-Джордж Джексон Миварттың шабуылынан кейін жұмыс баяулады. Алайда, 1872 жылғы 22 тамызда ол түзетулерді аяқтады. Бұл кітапта Дарвин өзінің эволюциялық теориясын мінез-құлық ғылымымен тығыз байланыстырады, бірақ көптеген зерттеушілер «Эмоциялардың көрінісі» мәтінін қоршап тұрған спектрлік ламаркизм туралы айтады. Эмоциялардың жалпы табиғаты: Дарвин кітапта эмоциялардың жалпы табиғаты туралы былай деп жазды: «Адамдар мен жануарлар арасындағы әртүрлі нәсілдердің жас және егде жастағы адамдары бірдей қимыл-қозғалыспен бірдей ақыл-ой күйін білдіреді». Психикалық күйлердің қозғалыстың неврологиялық ұйымымен байланысы (мотив және эмоция сөздері көрсеткендей) Дарвиннің эмоцияны түсінуінің негізгі бөлігі болып табылады. Дарвиннің өзі өзінің психологиялық өмірі мен қозғалыс арасындағы көптеген байланыстарды көрсетті, 1817 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Шрусберидің айналасында ұзақ, жалғыз серуендеуді, 1826/1827 жылдары Ламарк эволюционисі Роберт Эдмонд Грантпен бірге Эдинбург маңындағы теңіз жағалауында серуендеуді және 1846 жылы Кенттегі Даун Хауста оның «ойлау жолы» – құмдық жолды салуды жүргізді. Дарвиннің жеке өмірінің осы аспектілері Джон Боулбидің (1990) Дарвиннің психоаналитикалық биографиясында талқыланады. Дарвин Чарльз Беллдің «Анатомия және сөз философиясы» (1824) еңбегінде келтірілген дәлелдерге қарама-қайшы, ортақ адам мен жануарлардың ата-бабасын атап көрсетеді. Беллдің кітабы табиғат теологиясының қағидаттары үшін бір түгелірлік манифест болды, онда Белл бет әлделері тек қана адамның сезімін білдіру үшін жасалғанын мәлімдеді. Адам және жануарлардың қарым-қатынасы арасындағы айырмашылықтарды баса көрсетуге құштар Белл былай деп жазды: «Эмоциялар – ойға тілдің қатынасындай». Дарвин «Эмоциялардың көрінісінде» мәселені қайта қарастырып, былай деп жазды: «Тілдің күші бет және дене қимылдарымен күшейтіледі» – бұл тіл мен психомоторлық функцияның (дене тілі) неврологиялық жақындығын көрсетеді және эмоциялардың әлеуметтік құндылығын баса көрсетеді. Дарвиннің эмоциялық көрініс туралы көздері: Дарвин 1826 жылғы желтоқсан және 1827 жылғы наурызда Эдинбург университетінде медициналық студент болған кезде Планиан қоғамында эмоциялық көрініс туралы пікірталасқа қатысты. Бұл серпіліс сэр Чарльз Беллдің «Анатомия және сөз философиясының» жаңа басылымы жарық көргеннен кейін туды. Оның баяндамаларында, френолог Уильям А. Ф. Браун (Роберт Гранттың ламаркшы эволюциясы туралы құлшыныспен айтқанда) Беллдің теологиялық түсіндірмелерін сынап, адам және жануарлар биологиясының айқын ұқсастығына назар аударды. Кездесулер наразылықпен аяқталды. Қырық бес жылдан кейін Дарвин осы пікірталастарды қайта қарастырып, Дюшеннің (1862) бет әлделерінің құпиясын ашты, пікірталасты философиялық болжамдардан ғылыми дискурска ауыстырып, бет әлделерінің әлеуметтік құндылығын дауыс беруге, көз жастарына және дене күйіне басымдық берді. Дарвиннің Беллдің табиғат теологиясына жауабы Люси Хартли (2001) зерттеген. Кітапты жазу барысында Дарвин 1867 жылдың басында таратылған эмоциялық көрініс туралы сұрақнамаға әртүрлі этникалық топтардың жауаптарына, өзінің уақытындағы антропологиялық естеліктерге, мал өсірушілермен және мысықтарды ұнататын адамдармен болған әңгімелерге, баласы Уильям Эразмус Дарвиннің («Баланың өмірбаяны» – 1877 жылы философиялық журнал Mind-де жарияланған) байқауларына, отбасының итттері мен мысықтарына және Лондон зообағындағы орангутандарға, отбасы мүшелерімен эмоциялық көріністі тану бойынша қарапайым психологиялық тәжірибелерге, париждік Салпетриер ауруханасының дәрігері Дюшен де Булоньнің неврологиялық түсініктеріне, актерлердің, сәбилердің және балалардың жүздеген суреттеріне және Уэст-Йоркширдегі Уэйкфилдтегі Паупер Лунатик Аруханасындағы психиатриялық пациенттердің сипаттамаларына сүйенді. Дарвин Уильям А. Ф. Браунның френологының ұлы және қазір Уэйкфилд ауруханасының бас дәрігері Джеймс Крихтон Браунмен қарқынды хат алмасты. Сол кезде Крихтон Браун өте ықпалды Уэст-Райдинг Лунатик Аруханасының медициналық есептерін жариялап жатқан, және Дарвин оған «Эмоциялардың көрінісі» «Дарвин және Браун деп аталуы керек пе?» деп сұрады. Дарвин сонымен қатар қайтыс болғандардың белгілері туралы жеке тәжірибесіне және Генри Модслидің 1870 жылғы Дененің және Ақылдың ғылымы туралы Гулстон лекцияларының мәтінін зерттеді. Дарвин эмоцияларды зерттеудің басқа да тәсілдерін қарастырды, оның ішінде оларды өнерде бейнелеуді – актер Генри Сиддонс өзінің Риторикалық Жестің және Әрекеттің Практикалық Мысалдарында (1807) және анатомиялық Роберт Нокс өзінің Көркем Анатомиялық Нұсқаулығында (1852) талқылаған. Олар сенімсіз деп есептелгендіктен олардан бас тартты, бірақ Шекспирдің цитаталары мәтінге шашырап жатыр. Дарвиннің ... екенін атап өту керек.

Background: In the weeks before Queen Victoria's coronation in 1838, Charles Darwin sought medical advice on his mysterious physical symptoms, and then travelled to Scotland for a period of rest and a "geologizing expedition" – but spent some of his time re exploring the old haunts of his undergraduate days. On the day of the coronation, 28 June 1838, Darwin was in Edinburgh. Two weeks later (15 July 1838), he opened a private notebook for philosophical and psychological commentary – the M (metaphysics) Notebook – and, over the next three months, filled it with his thoughts about possible interactions of hereditary influences with the psychological aspects of life. It should also be noted that Darwin made his first attempt at autobiography in August 1838. The critical importance of the M Notebook lies in its timing in relation to Darwin's conception of 'natural selection' , which he fully grasped towards the end of September 1838 as he encountered the sixth edition of Thomas Malthus' Essay on Population (1826). The M Notebook (strangely silent about Malthus and his Essay on Population which are discussed in Notebooks D and N) has a tentative and fragmented quality, especially in Darwin's descriptions of conversation with his father a successful doctor with a special interest in psychiatric problems about recurring patterns of behavior in successive generations of his patients' families. Darwin was anxious about the materialistic drift in his thinking – and of the suspicions which this might arouse in early Victorian England – at the time, he was mentally preparing for marriage with his cousin Emma Wedgwood who held firm Christian beliefs. On 21 September 1838, the M Notebook discloses a confused and disturbing dream in which Darwin found himself involved in a public execution where the corpse came to life and joked about not running away and facing death like a hero. In summary: Darwin assembled the central features of his evolutionary theory as he was developing an appreciation of human behavior and family life – and he was in some emotional turmoil. A detailed discussion of the significance of the M Notebook can be found in Paul H. Barrett's Metaphysics, Materialism and the Evolution of Mind – Early Writings of Charles Darwin (1980). In the public management of his evolutionary theory, Darwin understood that its relevance to human emotional life could draw a hostile response. Nevertheless, while preparing the text of The Variation of Animals and Plants Under Domestication in 1866, Darwin took the decision to publish a book on human ancestry, sexual selection and emotional life. After his initial correspondence with the psychiatrist James Crichton Browne, Darwin set aside his material concerning emotional expression in order to complete The Descent of Man, which covered human ancestry and sexual selection. He finished work on The Descent of Man on 15 January 1871. Two days later, he started on The Expression of the Emotions and, working quickly, completed most of the text within four months; progress then slowed because of work required on the sixth (and final) edition of The Origin of Species and an attack from St George Jackson Mivart. However, on 22 August 1872, he finished work on the proofs. In this book, Darwin brings his evolutionary theory into close approximation with behavioural science, although many commentators have remarked on a kind of spectral Lamarckism haunting the text of The Expression. Universal Nature of Expression: Darwin notes the universal nature of expressions in the book, writing: "the young and the old of widely different races, both with man and animals, express the same state of mind by the same movements." This connection of mental states to the neurological organization of movement (as the words motive and emotion suggest) is central to Darwin's understanding of emotion. Darwin himself displayed many biographical links between his psychological life and locomotion, taking long, solitary walks around Shrewsbury after his mother's death in 1817, in his seashore rambles near Edinburgh with the Lamarckian evolutionist Robert Edmond Grant in 1826/1827, and in the laying out of the sandwalk, his "thinking path", at Down House in Kent in 1846. These aspects of Darwin's personal life are discussed in John Bowlby's (1990) psychoanalytic biography of Darwin. Darwin emphasises a shared human and animal ancestry in sharp contrast to the arguments deployed in Charles Bell's Anatomy and Philosophy of Expression (1824). Bell's book was a kind of manifesto for the principles of natural theology by which Bell claimed that the facial muscles were designed to express uniquely human feelings. Eager to stress the distinctions between human and animal communication, Bell wrote: "Expression is to the passions as language is to thought." In The Expression, Darwin reformulates the issues at play, writing: "The force of language is much aided by the expressive movements of the face and body" hinting at a neurological intimacy of language with psychomotor function (body language), and underscoring the social value of expression. Darwin's Sources on Emotional Expression: Darwin had attended debates about emotional expression at the Plinian Society in December 1826 and March 1827 when he was a medical student at Edinburgh University. These had been prompted by the publication of a new edition of Sir Charles Bell's Anatomy and Philosophy of Expression; and in his presentations, the phrenologist William A. F. Browne (in a spirited account of Robert Grant's Lamarckist evolutionism) ridiculed Bell's theological explanations, pointing instead to the striking similarities of human and animal biology. The meetings then ended in uproar. Forty five years later, Darwin revisits these arguments and recruits Duchenne's (1862) unmasking of the facial mechanisms, shifting the argument from philosophical speculation to scientific discourse and highlighting the social value of facial expression over vocalisations, tears and posture. Darwin's response to Bell's natural theology is discussed by Lucy Hartley (2001). In the composition of the book, Darwin drew on worldwide responses to his questionnaire (circulated in the early months of 1867) concerning emotional expression in different ethnic groups; on anthropological memories from his time on ; on conversations with livestock breeders and pigeon fanciers; on observations on his infant son William Erasmus Darwin ("A Biographical Sketch of an Infant" – published in 1877 in the philosophical journal Mind), on his family's dogs and cats, and on the orangutans at London Zoo; on simple psychology experiments with members of his family concerning the recognition of emotional expression; on the neurological insights of Duchenne de Boulogne, a physician at the Salpêtrière asylum in Paris; on hundreds of photographs of actors, babies and children; and on descriptions of psychiatric patients in the West Riding Pauper Lunatic Asylum at Wakefield in West Yorkshire. Darwin corresponded intensively with James Crichton Browne, the son of the phrenologist William A. F. Browne and now the medical director of the Wakefield asylum. At the time, Crichton Browne was publishing his extremely influential West Riding Lunatic Asylum Medical Reports, and Darwin suggested to him that The Expression "should be called by Darwin and Browne ? " Darwin also drew on his personal experience of the symptoms of bereavement and studied the text of Henry Maudsley's 1870 Gulstonian lectures on Body and Mind. Darwin considered other approaches to the study of emotions, including their depiction in the arts – discussed by the actor Henry Siddons in his Practical Illustrations of Rhetorical Gesture and Action (1807) and by the anatomist Robert Knox in his Manual of Artistic Anatomy (1852) – but abandoned them as unreliable, although Shakespearean quotations are scattered through the text. It is notable also that Darwin does not include a discussion of deception in his psychology of emotional expression.

Құрылымы

Дарвин кітапты «өрнектердің жалпы принциптері» туралы үш тараумен ашады, соның ішінде Ламаркшыл бағытталған «пайдалы дағдылар» деген сөз тіркесін енгізеді. Осы тіркес арқылы Дарвин эмоцияның күрделі өрнегін құрайтын бастапқыда ерікті әрекеттерді сипаттауға тырысады. Содан кейін ол қарама-қарсы күйлер тікелей қарама-қарсы қозғалыстарды тудыратын антитезис принципін қолданады. Әрі қарай, ол жүйке жүйесінің тікелей әрекетін талқылайды, онда эмоциялардың артылуы кеңінен таралып, эмоциялық өрнектің жалпылануына әкеледі. Бұдан кейін, адамды қоса, нақты түрлерге тән эмоциялық өрнектердің тәсілдері туралы бөлім (тағы үш тарау) келеді. Содан кейін Дарвин өзінің ерекше тәсілімен – таң қалдыратын кең және егжей-тегжейлі байқаулар арқылы – негізгі аргументіне көшеді. 7-тарауда «көңілдің түсуі», оның ішінде алаңдау, қайғы, күйзеліс және үмітсіздік талқыланады; ал 8-тарауда «көңілдің көтерілуі» – қуаныш, сүйіспеншілік, мейірімділік және берілгендік туралы айтылады. «Көңілдің түсуі» туралы жазғанда Дарвин былай дейді: «Ақыл қайғының күшті шарқына ұшырағаннан кейін, оның себебі жалғаса берсе, біз көңілдің түсуіне түсіп, тіпті толыққанды күйзеліске ұшыраймыз. Егер денеде ұзаққа созылған ауырсыну болса, азапқа жетпесе де, көбінесе сол күйге әкеледі. Егер біз азап күтетін болсақ, алаңдаймыз; егер жеңілдеуге үміт болмаса, үмітімізді үздік». Қуанышпен бейнеленген көңілдің көтерілуі балалардың қуанышты ойынының бір бөлігі – күлкіде ең таза көрінісін табады. Келесі тарауларда «ой-толғаныс және медитация» (жаман мінез, ренжіс және қаушаммен байланысты), 10-тарауда жек көрушілік және ашу-ыза, 11-тарауда «назарсыздану, жек көру, жирену, кінә, мақтаныш, әлсіздік, шыдамдылық және бекіту» және 12-тарауда «таңдау, таңғалу, қорқу және үрей» қарастырылады. Жеке көру сезімі туралы пікір білдіргенде Дарвин оның иіс сезімімен тығыз байланысын атап өтеді және экскреторлық өнімдермен байланысты болу мүмкіндігін болжайды. 13-тарауда Дарвин өзіне назар, ұялу, тартымдылық және қызару сияқты күрделі эмоциялық күйлерді талқылайды. Дарвин қызаруды «ең ерекше және ең адамгершілік өрнек» деп сипаттайды. Дарвин кітапты 14-тараумен аяқтайды, онда өзінің негізгі аргументін қайталайды: ол адам эмоцияларының психикалық күйлерді дене қозғалысымен қалай байланыстыратынын және олардың жануарлардың мақсатты әрекеттерінен туындайтын генетикалық тұрғыдан анықталатынын көрсетеді. Ол кітаптың салдарына түсініктеме береді: бүкіл адамзаттың жалғыз тегі, жалпы адамдық өрнектер; және ол ана мен бала арасындағы эмоционалдық қарым-қатынасты мысалға келтіре отырып, өрнектің әлеуметтік құндылығын атап көрсетеді. Тұқым қуалаудың биохимиялық табиғаты белгісіз болған кезде, адам этиологиясы сияқты күрделі фенотиптерді генетикалық негізге орналастыру – бұл заманнан бұрынғы ойлау.

Darwin opens the book with three chapters on "the general principles of expression", introducing the rather Lamarckist phrase serviceable associated habits. With this phrase, Darwin seeks to describe the initially voluntary actions which come together to constitute the complex expressions of emotion. He then invokes a principle of antithesis, through which opposite states of mind induce directly opposing movements. Finally, he discusses a direct action of the nervous system, in which an overflow of emotion is widely discharged, producing more generalised emotional expression. This is followed by a section (three more chapters) on modes of emotional expression peculiar to particular species, including man. He then moves on to the main argument with his characteristic approach of astonishingly widespread and detailed observations. Chapter 7 discusses "low spirits", including anxiety, grief, dejection and despair; and the contrasting Chapter 8 "high spirits" with joy, love, tender feelings and devotion. In his discussion of "low spirits", Darwin writes: "After the mind has suffered an acute paroxysm of grief, and the cause still continues, we fall into a state of low spirits, or we may be utterly cast down and dejected. Prolonged bodily pain, if not amounting to an agony, generally leads to the same state of mind. If we expect to suffer, we are anxious; if we have no hope of relief, we despair." High spirits, exemplified by joy, find their purest expression in laughter, an aspect of happy play in children. Subsequent chapters include considerations of "reflection and meditation" (associated with "ill temper", sulkiness and determination), Chapter 10 on hatred and anger, Chapter 11 on "disdain, contempt, disgust, guilt, pride, helplessness, patience and affirmation" and Chapter 12 on "surprise, astonishment, fear and horror". In his discussion of the emotion of disgust, Darwin notes its close links to the sense of smell, and conjectures an association with excretory products. In Chapter 13, Darwin discusses complex emotional states including self attention, shame, shyness, modesty and blushing. Darwin describes blushing as "the most peculiar and most human of the expressions". Darwin closes the book with Chapter 14 in which he recapitulates his main argument: he shows how human emotions link mental states with bodily movement, and are genetically determined, deriving from purposeful animal actions. He comments on the implications of the book: a single origin for the entire human species, with universal human expressions; and he stresses the social value of expression, citing the emotional communication between mother and child. This is thinking far ahead of its time, when not even the biochemical nature of heredity was known, to arrange complex phenotypes such as human ethology on genetic pillars.

Қазіргі заманғы

1873 жылғы қаңтардағы "Quarterly Journal of Science" журналындағы мақала: «кейбір бөлімдері ұзақ созылғандықтан, көптеген егжей-тегжейлі мәліметтерді қамтитындықтан, бірақ оның ішінде өткір байқаулар мен көңіл көтеретін әңгімелер соншалықты көптігіне байланысты, бұл еңбек Дарвин мырзаның бұрынғы жұмыстарынан гөрі жалпы оқырмандарға әлдеқайда тартымды болуы мүмкін» деген қорытынды жасалған.

Жарияланым

Дарвин кітапты аяқтағанда жеңілдеген сезімде болды. Оның қызы Генриетта ("Этти") мен ұлы Лео қараған түзетулер, Дарвинді "тақырыптан, өзінен және әлемнен шаршатып жіберді" деуге болады, сондықтан үлкен қайта қарау қажет болды. "Эмоциялар туралы" еңбегі Джон Мюррей баспасынан 1872 жылғы 26 қарашада жарық көрді. Ол тез арада 7000 дана сатылып, Дарвиннің эволюциялық теорияларына тартымды және түсінікті кіріспе ретінде жоғары бағаланды. Дарвиннің ұлы 1890 жылы түзетілген басылымын шығарды, бірақ Дарвин ұсынған бірнеше түзетулер енгізілмеді; олар 1999 жылғы басылымда ғана жарияланды (Пол Экман редакциялаған).

Ықпал

"Адамның шығу тегі" кітабының жалғасы ретінде жарық көрген "Экспрессия" Виктория дәуірінің ортасында Англияда кең оқырман қауымға қол жеткізді. Алайда Джордж Романның (1848-1894) ерте өлімі Дарвинді салыстырмалы психология саласындағы қуатты жақтас қалдырды және оның академиялық психологияға тигізген әсері Вильгельм Вундттың эмоцияларға қатысты өлшемдік көзқарасы мен ХХ ғасырда мінез-құлық мектебінің кең таралған ықпалының салдарынан әлсірегенімен шектелді. Биологиялық иллюстрацияның кең қолданылатын стилі фотограф Эдвард Муйбриджтің (1830-1904) жануарлардың қозғалысын зерттеу жұмысында (соның нәтижесінде кинематография пайда болды), шотландтық натуралист Джеймс Белл Петтигрюдің (1832-1908) еңбектерінде; эволюциялық биолог Эрнст Геккельдің кеңінен (және даулы) суреттелген еңбектерінде және Д'Арси Томпсонның "Өсу және пішін" (1917) атты еңбегінде де жалғасты. Дарвиннің идеялары Уильям Джеймстің "Эмоция деген не?" (1884) еңбегінде дамытылды; ал Джеймс-Ланге эмоциялар теориясында Джеймс Дарвиннің эмоцияның физикалық аспектілеріне, соның ішінде висцеральдық (автономдық жүйемен байланысты) компоненттеріне жасаған баса назарын жалғастырды. Уолтер Кэннонның "Ауырсыну, аштық, қорқыныш және ашудағы дене өзгерістері" (1915) атты еңбегінде Кэннон "күресу немесе қашу" фразасын енгізеді, эмоцияларды жеке тәртіптік мінез-құлық стратегиялары тұрғысынан қарастырады және олар топтарда немесе көпшілікте күшейеді (қоралық мінез-құлық). Эмоцияның жақындағы психологиялық теориялары Папез-Маклин гипотезасында, эмоцияның екі факторлы теориясында (Шахтер және Сингер) және құрылымдық эмоция теориясында баяндалған. 1895 жылғы 24 қаңтарда Джеймс Крихтон Браун Шотландияның Дамфристе "Эмоциялық экспрессия" тақырыбында маңызды лекция оқыды, онда Дарвиннің көзқарастарына қатысты бірқатар ескертулер жасады. Крихтон Браун эмоциялық реакцияны реттеуде жоғары кортикальдық орталықтардың үлкен рөлін қорғады және эмоционалдық экспрессиядағы жыныстық айырмашылықтар тақырыбына тоқталып, әлеуметтанушы Норберт Элиас еңбегіндегі "Мәдениеттену процесі" көзқарасын болжады. 1905 жылы Шотландиялық Ақымақтық комиссиясында Уильям А.Ф. Браунның орынбасары болған психиатр сэр Артур Митчелл Дарвиннің психоанализ саласындағы кейбір мәселелерін байланыстырып, "Түс көру, күлу және қызару туралы" еңбегін жариялады. Джордж Герберт адамның барлық симметриядан тұратынын айтқанда жаңылысты; бұл сөз әйелге қатысты еді. Эволюция әлі де жалғасуда, және ерлер мен әйелдердің бет-әлпеттері күн сайын жақсарып, өзгеруде. Эмоциялар бұрынғыдай күшті білдірілмейді – біздің бабаларымыз өз сезімдерін бізді ұялтатын тәсілмен білдіретін болса, ал олардың сезімдік диапазоны біраз шектелген сияқты. Жүздің тілі, тіл сияқты, күннің процесінде байыды. |Джеймс Крихтон Браун| "Эмоциялық экспрессия" тақырыбындағы Президенттік Жолдау, Дамфрисшир және Галлоуэй табиғи тарихы және антиквариат қоғамы (24 қаңтар 1895 ж.)

Published as a sequel to The Descent of Man, The Expression was assured of a wide readership in mid Victorian England. However, the early death of George Romanes (1848–1894) robbed Darwin of a powerful advocate in the field of comparative psychology and his impact on academic psychology was muted, partly because of Wilhelm Wundt's dimensional approach to the emotions and the widespread influence of the behaviorist school during the twentieth century. The generous style of biological illustration continued in work on animal locomotion by photographer Eadweard Muybridge (1830–1904) (leading to cinematography), and by the Scottish naturalist James Bell Pettigrew (1832–1908); in the extensively (and controversially) illustrated works of the evolutionary biologist Ernst Haeckel; and – to a lesser extent – in D'Arcy Thompson's On Growth and Form (1917). Darwin's ideas were followed up in William James' What Is An Emotion? (1884); and, in the James Lange theory of emotions, James develops Darwin's emphasis on the physical aspects, including the visceral (autonomically mediated) components of emotion. In Walter Cannon's Bodily Changes in Pain, Hunger, Fear and Rage (1915), Cannon introduces the famous phrase fight or flight response, formulating emotions in terms of strategies for interpersonal behaviour and amplified in groups or crowds (herd behavior). More recent psychological theories of emotion have been set out in the Papez Maclean hypothesis, the Two factor theory of emotion (Schachter and Singer) and the Theory of constructed emotion. On 24 January 1895, James Crichton Browne delivered a notable lecture in Dumfries, Scotland On Emotional Expression, presenting some of his reservations about Darwin's views. Crichton Browne argued for a greater role for the higher cortical centres in the regulation of the emotional response, and touches on the theme of gender differences in emotional expression, anticipating the approach of sociologist Norbert Elias in The Civilizing Process. In 1905, Sir Arthur Mitchell, a psychiatrist who had served as William A. F. Browne's deputy in the Scottish Lunacy Commission, published About Dreaming, Laughing and Blushing, linking some of Darwin's concerns with those of psychoanalysis. George Herbert was wrong when he said that man was all symmetry; it was woman to whom that remark applied evolution is still going on, and the faces of men and women still altering, for the better, every day. The emotions are less violently expressed our ancestors gave vent to their feelings in a way that we would be ashamed of, and their range of feeling seems to have been in some degree more limited. The language of the countenance, like that of the tongue, has been enriched in the process of the suns |James Crichton Browne|On Emotional Expression, being The Presidential Address, Dumfriesshire and Galloway Natural History and Antiquarian Society (Thursday, 24 January 1895)

All these sensations and innervations belong to the field of The Expression of the Emotions, which, as Darwin (1872) has taught us, consists of actions which originally had a meaning and served a purpose. These may now for the most part have become so much weakened that the expression of them in words seems to us to be only a figurative picture of them, whereas in all probability the description was once meant literally; and hysteria is right in restoring the original meaning of the words |Josef Breuer and Sigmund Freud|Studies on Hysteria (1895)

Freud's early publications on the symptoms of hysteria (with his influential concept of unconscious emotional conflict) acknowledged debts to Darwin's work on emotional expression and Darwin's impact on psychoanalysis is discussed in detail by Lucille Ritvo. John Bowlby makes extensive reference to Darwin's ideas in his presentations of attachment theory. Constitutional (psychosomatic) theories of personality were elaborated by neurologist Paul Schilder (1886–1940) with his notion of the body image, by the psychiatrist Ernst Kretschmer and in the (now largely discredited) somato typology of W H Sheldon (1898–1977). The biological aspects of the human emotions were further explored by Desmond Morris in his (richly illustrated) popular scientific book Manwatching, and recent research has confirmed that while cultural factors are critical to the determination of gesture, genetic factors are crucial to the formation of facial expression. In 2003, the New York Academy of Sciences published Emotions Inside Out: 130 Years after Darwin's The Expression of the Emotions in Man and Animals, a collection of 37 papers (edited by Paul Ekman) with recent research on the subject.

Барлық бұл сезімдер мен иннервациялар "Эмоциялардың экспрессиясы" саласына жатады, ол Дарвиннің (1872) бізге үйреткеніндей, бастапқыда мағынасы бар және мақсатқа қызмет еткен әрекеттерден тұрады. Бұл әрекеттердің көпшілігі қазір әлсіреген, сондықтан оларды сөздермен сипаттау бізге тек бейнелі суреттейтіндей болып көрінеді, ал бұл сипаттама бұрын сөзбе-сөз мағынасында айтылған болуы мүмкін; ал истерия сөздердің бастапқы мағынасын қалпына келтіруде дұрыс. Йозеф Брюер мен Зигмунд Фрейдтің "Истерия туралы зерттеулер" (1895) еңбегінде Фрейдтің истерияның белгілері туралы алғашқы жарияланымдары (біртұтас эмоционалдық қақтығыстың ықпалды тұжырымдамасымен) Дарвиннің эмоциялық экспрессия туралы еңбегіне алғыс айтады және Дарвиннің психоанализге тигізген әсері Люсиль Ритвомен егжей-тегжейлі талқыланды. Джон Боулби өзінің байланыс теориясын баяндауда Дарвиннің идеяларына кеңінен сілтеме жасайды. Невролог Пол Шильдер (1886-1940) дене бейнесін, психиатр Эрнст Кречмер және (қазіргі кезде негізінен абыройсыз) В.Х. Шелдонның (1898-1977) соматотипологиясын пайдалана отырып, тұлғаның конституциялық (психосоматикалық) теорияларын әзірледі. Адам эмоцияларының биологиялық аспектілерін Десмонд Моррис өзінің (көптеген суреттермен толық) танымал ғылыми кітабында "Manwatching" зерттеді, ал соңғы зерттеулер мәдени факторлар ым-ишараны анықтауда маңызды болғанымен, генетикалық факторлар бет әлпетін қалыптастыруда маңызды екенін растады. 2003 жылы Нью-Йорк ғылым академиясы "Эмоциялар іштен: Дарвиннің "Адам және жануарлардағы эмоциялардың экспрессиясы" еңбегіне 130 жыл толуына арналған" атты 37 мақаладан тұратын жинақты (Пол Экман редакциясымен) жариялады.