Уоррен Сотының дәуірі (1953-1969)

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы Сотының 1953-1969 жылдар аралығындағы кезеңі

Уоррен Соты – 1953-1969 жылдар аралығында Эрл Уорреннің бас судья болып қызмет еткен АҚШ Жоғарғы Соты тарихындағы кезең. Уоррен Соты АҚШ тарихындағы ең либералды сот саналады. Уоррен Соты азаматтық құқықтарды, азаматтық бостандықтарды, сот билігінің және федералды биліктің өкілеттіктерін айтарлықтай кеңейтті. Либералды бағытты ұстанған сот АҚШ тарихындағы маңызды "Конституциялық революцияны" жасады деп мойындалды. Уоррен Соты бірқатар шешімдер арқылы АҚШ-қа "бір адам – бір дауыс" принципін енгізіп, Миранда ескертуін қалыптастырды. Бұған қоса, сот АҚШ-тағы заңмен бекітілген нәсілдік сегрегацияны тоқтатуы, Құқықтар туралы Билльді (яғни оны 14-ші түзетудегі Әділ сот процесі туралы бапқа енгізуі) және мемлекеттік мектептердегі ресми түрде мақұлданған ерікті дұғаны тоқтатуы үшін мақталып, сынға да ұшырады. Бұл кезең сот билігінің ең либералды деңгейі ретінде танылды, сонымен қатар оның ықпалы әлі де сезілуде. "Эли одан да әрі барып, кейбір топтар демократиялық процесте жүйелі түрде кемсінуі мүмкін екенін, ал соттар "ерекше және оқшауланған азшылықтарды" қорғағанда демократияны нығайтатынын айтты".

Басқа салалар

Бұл сот отырысы кезінде Дуайт Д. Эйзенхауэр, Джон Ф. Кеннеди, Линдон Б. Джонсон және Ричард Никсон президенттік қызметте болды. Бұл сот отырысы кезінде 83-тен 91-ге дейінгі АҚШ Конгрестері жұмыс істеді.

Уорреннің басшылығы

Уорреннің басшылығының негізгі факторларының бірі – оның саяси өмірі болды, ол Калифорния штатының губернаторы қызметін екі жарым мерзім (1943–1953 жж.) атқарған және 1948 жылы вице-президенттікке республикалық кандидат ретінде (Томас Э. Дьюидің серігі ретінде) қатысқан. Уоррен заңның түзету күшіне берік сенді. Тарихшы Бернард Шварцтың сөзіне қарағанда, Уоррен заңды прагматикалық тұрғысынан қарастырды, оны әділдік пен теңдікке қол жеткізу құралы деп есептеді. Шварц Уорреннің тәсілі «саяси институттар сегрегация, округтерді қайта бөлу және айыпталушылардың конституциялық құқықтары бұзылған жағдайларда туындаған мәселелерді шешуге қатысты жауапкершіліктерінен бас тартқан кезде» ең тиімді болғанын айтады. Уорреннің басшылығының маңызды аспектісі – тар мағынадағы түсіндірулерге емес, кең этикалық принциптерге баса назар аударуы болды. Профессор Г. Эдвард Уайт соңғысын «дәстүрлі ойлау үлгілері» деп сипаттап, Уорреннің Браун мен Білім беру кеңесі, Рейнольдсқа қарсы Симс және Мирандаға қарсы Аризона ісі сияқты жаңа үлгі ашатын істерде оларды жиі елемегенін айтады. Уайт Уорреннің принциптері «дәстүрлі техникалық мағынада заңдық емес, философиялық, саяси және интуитивті болды» деп санайды. Уорреннің басшылығы соттағы келісіммен ерекшеленді, әсіресе ең даулы істерде. Олардың қатарында Браун мен Білім беру кеңесіне қарсы, Гидеонға қарсы Уэйнрайт және Куперге қарсы Аарон істері болды, олар бірауыздан шешілді, сондай-ақ Абингтон мектеп округіне қарсы Шемпп және Энгельге қарсы Витале істері, олардың екеуі де мектептердегі діни оқуларды бір ғана қарсылықпен жойды. Кұпер ісі бойынша шешімге барлық тоғыз судья жеке қол қойды, ал Соттың үш жаңа мүшесі олардың Браунға қарсы Білім беру кеңесінің шешімін қолдайтынын және оған қосылатынын қосты. Фэллон былай деді: «Кейбіреулер Уоррен сотының тәсіліне қуанды. Көптеген заң профессорылары оның конституциялық негіздемесіне күмәнмен қарады, бірақ сот шешімін мақұлдады. Ал кейбіреулері, әрине, қорқып қалды».

One of the primary factors in Warren's leadership was his political background, having served two and a half terms as Governor of California (1943–1953) and experience as the Republican candidate for vice president in 1948 (as running mate of Thomas E. Dewey). Warren brought a strong belief in the remedial power of law. According to historian Bernard Schwartz, Warren's view of the law was pragmatic, seeing it as an instrument for obtaining equity and fairness. Schwartz argues that Warren's approach was most effective "when the political institutions had defaulted on their responsibility to try to address problems such as segregation and reapportionment and cases where the constitutional rights of defendants were abused." A related component of Warren's leadership was his focus on broad ethical principles, rather than narrower interpretative structures. Describing the latter as "conventional reasoning patterns," Professor G. Edward White suggests Warren often disregarded these in groundbreaking cases such as Brown v. Board of Education, Reynolds v. Sims and Miranda v. Arizona, where such traditional sources of precedent were stacked against him. White suggests Warren's principles "were philosophical, political, and intuitive, not legal in the conventional technical sense." Warren's leadership was characterized by remarkable consensus on the court, particularly in some of the most controversial cases. These included Brown v. Board of Education, Gideon v. Wainwright, and Cooper v. Aaron, which were unanimously decided, as well as Abington School District v. Schempp and Engel v. Vitale, each striking down religious recitations in schools with only one dissent. In an unusual action, the decision in Cooper was personally signed by all nine justices, with the three new members of the Court adding that they supported and would have joined the Court's decision in Brown v. Board. Fallon says that, "Some thrilled to the approach of the Warren Court. Many law professors were perplexed, often sympathetic to the Court's results but skeptical of the soundness of its constitutional reasoning. And some of course were horrified."

Тарихи маңызды шешімдер

Уоррен сотының жылдарындағы маңызды шешімдерге мемлекеттік мектептердегі сегрегациялық саясатты (Браунның Білім беру кеңесі) және нәсілге қарсы заңдарды конституциялық емес деп тану (Ловингтің Виргинияға қарсы); Конституция жеке өмірге деген жалпы құқықты қорғайды деп шешті (Грисвольдтың Коннектикут штатына қарсы); штаттар Жоғарғы Соттың шешімдеріне бағынуға міндетті және оларды елемеуге болмайды (Купердің Аронға қарсы); мемлекеттік мектептерде ресми дұға (Энгелдің Витальға қарсы) немесе міндетті түрде Киелі кітап оқулары (Абингтон мектеп округінің Шемппке қарсы) болмайды; кіріктіру доктринасының ауқымы (Мэпптің Огайоға қарсы, Миранданың Аризонаға қарсы) күрт кеңейтілді; Бесінші түзетуге тең қорғау принципі енгізілді (Боллингтің Шарпқа қарсы); штаттар өздерінің заң шығарушы палаталарын АҚШ Сенатының үлгісімен бөлуге құқығы жоқ деп шешілді (Рейнольдс Симсқа қарсы); және Конституция белсенді өкілдікті талап етеді (Гидеонның Уэйнрайтқа қарсы). Растық сегрегация: Браунның Білім беру кеңесі, Боллингтің Шарпқа қарсы, Купердің Аронға қарсы, Гомиллионның Лайтфутқа қарсы, Гриффиннің округтік мектеп кеңесіне қарсы, Гриннің Нью-Кент округінің мектеп кеңесіне қарсы, Люсидің Адамсқа қарсы, Ловингтің Виргинияға қарсы, Бойнтонның Виргинияға қарсы.
Дауыс беру, аудандарды қайта бөлу және пропорционалсыздық: Бейкердің Каррға қарсы, Рейнольдс Симстің қарсы, Уэсберридің Сандерске қарсы.
Қылмыстық процессуалдық құқық: Брэдидің Мэрилендке қарсы, Мэпптің Огайоға қарсы, Миранданың Аризонаға қарсы, Эскобедоның Иллинойсқа қарсы, Гидеонның Уэйнрайтқа қарсы, Кацтың АҚШ-қа қарсы, Терридің Огайоға қарсы.
Сөз бостандығы: New York Times Co. компаниясының Салливанға қарсы, Бранденбургтің Огайоға қарсы, Йейтстің АҚШ-қа қарсы, Роттың АҚШ-қа қарсы, Джейкобеллистің Огайоға қарсы, Меморстың Массачусетске қарсы, Тинкердің Де-Мойн мектеп округіне қарсы.
Құрылыс ережесі: Энгелдің Витальға қарсы, Абингтон мектеп округінің Шемппке қарсы.
Дін бостандығы ережесі: Шерберттің Вернерге қарсы.
Жеке өмірге құқық және репродуктивтік құқықтар: Грисвольдтың Коннектикут штатына қарсы.
Қатал және ерекше жаза: Труптың Даллеске қарсы, Робинсонның Калифорнияға қарсы.

Уорреннің рөлі

Уоррен 1954 жылғы 11 қаңтарда президент Эйзенхауэрдің кезеңдік тағайындауы арқылы өзінің орнына отырды; Сенат оны алты аптадан кейін бекітті. Сот тәжірибесі болмағанмен, Аламида округінің округтік прокуроры кеңсесінде және штаттың бас прокуроры қызметін атқарған жылдары, ол сот мүшелерінің көпшілігінен гөрі заңды практикалық тұрғыдан жақсы білді. Уорреннің ең үлкен артықшылығы, оның көптеген жанкүйерлері оны «Супер-шеф» деп атаған себебі, басқа судьяларды манипуляциялаудағы саяси шеберлігі болды. Жылдар бойы сотты басқару, маңызды шешімдерді қолдау үшін көпшілікті құру және бүкіл елдегі либералдық күштерді жігерлендіру қабілеті оның зияткерлік кемшіліктерін басып өтті. Уоррен өзінің әлсіздігін түсініп, аға судья Хьюго Л. Блэктен, конференцияларды оқып-үйренгенге дейін төрағалық етуді сұрады. Шапшаң оқып үйренген Уоррен көп ұзамай атағымен қатар, шын мәнінде де соттың бас судьясы болды. Уоррен 1954 жылы сотқа келгенде, барлық судьялар Франклин Д. Рузвельт немесе Трумэн тағайындаған, және барлығы да «Жаңа мәміле» либералдары болды. Олар соттардың либералдық мақсаттарға жетудегі рөлі туралы келіспеді. Сот екі қарсыласатын топқа бөлінді. Феликс Франкфуртер мен Роберт Х. Джексон бір топты басқарды, олар соттың өзін-өзі шектеуге және Ақ үй мен Конгрестің саясатты қалыптастыру құқықтарына бағынуы керек екенін талап етті. Хьюго Блэк пен Уильям О. Дуглас қарсы топты басқарды, олар соттың экономикалық саясат мәселелерінде Конгреске бағынуы керек екеніне келісті, бірақ соттың күн тәртібі меншік құқықтарынан жеке бостандықтарға ауысқан деп санады, және осы салада соттар орталық рөл атқаруы керек. Уорреннің сот билігі әділдікке ұмтылуы керек деген сенімі оны соңғы топқа қосты, бірақ ол 1962 жылы Франкфуртер зейнетке шыққанға дейін берік көпшілікке ие болмады.

Шешімдер

Уоррен ешкім күткеннен гөрі либералды бағытталған судья болды. Уоррен көптеген маңызды шешімдерді қабылдай алды, себебі ол жеңіске жеткізетін коалиция құрды. 1962 жылы Франкфуртер зейнетке шыққанда президент Джон Ф. Кеннеди оның орнына кәсіби одақтардың адвокаты Артур Голдбергті тағайындады, соның арқасында Уоррен либералды көпшілігі үшін қажетті бесінші дауысқа ие болды. 1956 жылы Эйзенхауэр тағайындаған либералды демократ Уильям Дж. Бреннан, Блэк пен Дугластың құрамындағы топтың интеллектуалдық көшбасшысы болды. Бреннан Уорреннің саяси қабілеттерін, Уорренде жетіспейтін заңдық біліктермен толықтырды. Уоррен мен Бреннан стратегияны жоспарлау үшін ресми кеңестерге дейін жеке кездесетін.

Браунның білім беру кеңесіне қарсы ісі (1954)

Brown v. Board of Education мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны тыйым салды. Алғашқы іс Уорреннің басшылық қабілетін ерекше сынақтан өткізді. NAACP-тің Заңдық қорғаныс қоры (салықтық себептермен көбірек танымал NAACP-тен құрылған шағын құқықтық топ) Плесси Фергюсонға (1896) қарсы сот шешімінде айтылған «бөлек, бірақ тең» қағидасына қарсы жүйелі заңдық күрес жүргізіп, ақырында Плессиге қарсы бес байланысты іс бойынша 1953 жылдың көктемінде Сот алдында мәселе көтерілді. Бірақ судьялар мәселені шеше алмады және 1953 жылдың күзінде істі қайта қарауды сұрады, он төртінші түзетудің тең қорғаныс ережесі ақ және қара нәсілдік топтар үшін бөлек мемлекеттік мектептерді пайдалануға тыйым салатынына ерекше назар аударды. Судьялардың бірінен басқа барлығы жеке сегрегацияны жобады, бірақ өзін-өзі шектеуге ұмтылған топ Конституция сотына оны тоқтатуға бұйрық беруге билігі бар-жоғын күмәндандырды. Уорреннің тобы он төртінші түзетуде қажетті билік бар деп сенді және оны жүзеге асыруға ұмтылды. Уоррен тек демалыс уақытында тағайындалғандықтан, Оңтүстік штаттары басымдықты құратын Сенат оның тағайындалуын растағанға дейін аузын жапты. Ауызша жарысқаннан кейін Уоррен әріптестеріне сегрегация Конституцияны бұзады деп сенетінін және афроамерикандықтарды ақтардан кем санаған жағдайда ғана осы практиканы қолдауға болатынын айтты. Бірақ ол дауыс беруді талап етпеді. Оның орнына судьялармен сөйлесіп, олардың бір-бірімен ақылдасуын ынталандырды, барлығы қолдай алатын ортақ негізді іздеді. Ақырында оның сегіз дауысы болды, ал Кентукки штатынан келген Стэнли Рид соңғы қарсы дауыс беруші қалғандарына қосылуға келісті. Уоррен Brown v. Board of Education (1954) ісі бойынша негізгі пікірді жазды және оны барлық судьялар мақұлдағанша қайта жөндеумен айналысты. Уорреннің қол жеткізген бірауыздан келісімі мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны жою процесін жеделдетті, бұл президент Ричард М. Никсонның кезінде жүзеге асты. Уоррен сотта қызмет еткен жылдары сегрегацияға қатысты барлық шешімдерді бірауыздан қабылдауға қол жеткізді. Brown шешімі мектептерге қатысты болды, бірақ көп ұзамай Сот осы ұғымды басқа мемлекеттік әрекеттерге кеңейтіп, көптеген салаларда нәсілдік жіктелуді жойды. Конгресс 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңмен және 1965 жылғы Сайлау құқығы туралы заңмен бұл процесті бекітті. Уоррен Франкфуртердің сот сегрегацияны жоюда баяу қозғалуын талабына келісім жасады; Уоррен Франкфуртердің 1955 жылғы шешімге (Brown II) «барлық саналы жылдамдықпен» деген сөз тіркесін қосу туралы ұсынысын қолданды. 1954 жылғы Brown шешімі Сот пен елдің басымдықтарын мүліктік құқықтардан азаматтық бостандықтарға қарай күрт өзгертуін білдірді. Уорреннің кезінде соттар елді басқаруға белсенді қатысушы болды, бірақ әлі де теңдес емес. Уоррен соттарды үкіметтің өткенге қарайтын емес саласы деп қарады. Brown шешімі – қуатты моральдық мәлімдеме болды. Оның өмірбаяны былай деп қорытындылайды: «Егер Уоррен Сотта болмаса, Brown шешімі бірауыздан қабылданбауы мүмкін еді және 1960-шы жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысының пайда болуына ықпал еткен моральдық толқынды тудырмауы мүмкін еді. Уоррен Франкфуртермен тең құқықты ғалым немесе Блэк пен Дуглас сияқты нақты ілімдердің жақтаушысы болған жоқ. Оның орнына, ол барлық мемлекеттік органдарда салауатты ақыл, әдептілік және қарапайым әділдік шешуші екеніне сенді, бірақ бұрынғы сот шешімдеріне сүйену, дәстүр немесе Конституцияның мәтіні емес. Ол өзінің пікірінше, американдықтардың ең жақсы сезімдерін көрсететін нәтижелерді күтті. Ол нәсілдік сегрегацияны жөнсіз деп санады, ал Brown, оның доктриналық кемшіліктеріне қарамастан, Уорреннің тең қорғаныс ережесін түсіндіруіне байланысты маңызды шешім болып қала береді».

Brown v. Board of Education banned the segregation of public schools. The very first case put Warren's leadership skills to an extraordinary test. The Legal Defense Fund of the NAACP (a small legal group formed for tax reasons from the much better known NAACP) had been waging a systematic legal fight against the "separate but equal" doctrine enunciated in Plessy v. Ferguson (1896) and finally had challenged Plessy in a series of five related cases, which had been argued before the Court in the spring of 1953. However the justices had been unable to decide the issue and asked to rehear the case in fall 1953, with special attention to whether the Fourteenth Amendment's Equal Protection Clause prohibited the operation of separate public schools for whites and blacks. While all but one justice personally rejected segregation, the self restraint faction questioned whether the Constitution gave the Court the power to order its end. Warren's faction believed the Fourteenth Amendment did give the necessary authority and were pushing to go ahead. Warren, who held only a recess appointment, held his tongue until the Senate, dominated by southerners, confirmed his appointment. Warren told his colleagues after oral argument that he believed segregation violated the Constitution and that only if one considered African Americans inferior to whites could the practice be upheld. But he did not push for a vote. Instead, he talked with the justices and encouraged them to talk with each other as he sought a common ground on which all could stand. Finally he had eight votes, and the last holdout, Stanley Reed of Kentucky, agreed to join the rest. Warren drafted the basic opinion in Brown v. Board of Education (1954) and kept circulating and revising it until he had an opinion endorsed by all the members of the Court. The unanimity Warren achieved helped speed the drive to desegregate public schools, which came about under President Richard M. Nixon. Throughout his tenure in the bench, Warren succeeded in keeping all decisions concerning segregation unanimous. Brown applied to schools, but soon the Court enlarged the concept to other state actions, striking down racial classification in many areas. Congress ratified the process in the Civil Rights Act of 1964 and the Voting Rights Act of 1965. Warren did compromise by agreeing to Frankfurter's demand that the Court go slowly in implementing desegregation; Warren used Frankfurter's suggestion that a 1955 decision (Brown II) include the phrase "all deliberate speed." The Brown decision of 1954 marked, in dramatic fashion, the radical shift in the Court's and the nation's priorities from issues of property rights to civil liberties. Under Warren the courts became an active partner in governing the nation, although still not coequal. Warren never saw the courts as a backward looking branch of government. The Brown decision was a powerful moral statement. His biographer concludes, "If Warren had not been on the Court, the Brown decision might not have been unanimous and might not have generated a moral groundswell that was to contribute to the emergence of the civil rights movement of the 1960s. Warren was never a legal scholar on par with Frankfurter or a great advocate of particular doctrines, as were Black and Douglas. Instead, he believed that in all branches of government common sense, decency, and elemental justice were decisive, not stare decisis (that is, reliance on previous Court decisions), tradition, or the text of the Constitution. He wanted results that in his opinion reflected the best American sentiments. He felt racial segregation was simply wrong, and Brown, whatever its doctrinal defects, remains a landmark decision primarily because of Warren's interpretation of the equal protection clause.

Қайта бөлу

1962–1964 жылдардағы «бір адам – бір дауыс» істері (Бейкер Каррға қарсы және Рейнольдс Симсқа қарсы) штат заң шығарушы органдарында ауылдық аймақтардың артық өкілдігіне, сондай-ақ қала шеткерлерінің жеткіліксіз өкілдігіне нүкте қойды. Ұзақ жылдар бойы өкілдігі аз болған орталық қалалар енді халықты қала шеткерлеріне жоғалтып, көп әсер көрмеді. Уорреннің әділеттілікке басымдық беруі басқа маңызды шешімдерге де әсер етті. 1962 жылы Франкфуртердің күшті қарсылығына қарамастан, Сот штат заң шығарушы органдарындағы дұрыс емес үлестіру мәселелері саяси емес екенін, демек Соттың қарауына жатпайтын мәселе емес екеніне келісті. Ұзақ жылдар бойы тым сирек қоныстанған ауылдық аймақтар мегаполистерді штат заң шығарушы органдарында тең өкілдік құқығынан айырды. Уорреннің Калифорниясында Лос-Анджелес округінің тек бір ғана сенаторы болды. Қалалар өркендеу шыңынан бұрыннан өткен, енді орта таптың қала шеткерлері жеткіліксіз өкілдік көрді. Франкфуртер Соттың осы «саяси қиындықтан» сақтануы керек екенін айтып, төменгі соттарды болашақтағы сот процестерінің көптігіне байланысты нақты формула табудың қиын екенін ескертті. Бірақ Дуглас «бір адам – бір дауыс» деген формула тапты. Рейнольдс Симсқа қарсы істе (1964) Уоррен азаматтық сабақ берді: «Азаматтың дауыс беру құқығы кемсіртуге ұшыраған сайын, ол азаматтықтан да солғұрыл болады», - деді Уоррен. «Азаматтың дауысының салмағы оның қайда тұрғанына байланысты болмауы керек. Бұл – Конституциямыздың Тең қорғау туралы қағидасының айқын және күшті талабы». Бөлінуге қарсы істерден айырмашылығы, осы жағдайда Сот дереу әрекет етуге бұйырды, және ауылдық заң шығарушылардың қарсылығына қарамастан, Конгресс конституциялық түзетуді қабылдау үшін қажетті үштен екі дауысқа жете алмады. Штаттар бұған келісіп, заң шығарушы органдарын жылдам және көп қиындықсыз қайта бөлісті. Көптеген сарапшылар қайта бөлу Уоррен сотының үлкен «жетістігіне» айналды деп қорытындылады.

Тиісті сот процесі және сотталушылардың құқықтары (19631966)

Гидеон В. Уэйнрайтта ісінде Сот Алтыншы түзетуге сәйкес, барлық мұқтаж қылмыстық айыпталушыларға мемлекеттік қаржыландырылатын адвокат тағайындалуын қажет етті (сол кезде Флорида штатының заңы мұқтаж айыпталушыларға тек өлім жазасы қарастырылған істерде ғана тегін адвокат беруді талап етті); Миранда В. Аризона ісінде полиция күзетіндегі адам тегіс сұраққа тартылғанда, оның белгілі бір құқықтары, соның ішінде адвокатқа ие болу құқығы (көбінесе «Миранда ескертуі» деп аталады) анық түсіндірілуі керек болды. Көптеген американдықтар Соттың сегрегацияны жою және округтерді қайта бөлу жөніндегі шешімдерінің әділ және дұрыс екеніне келіссе де, «процессуалдық революция» туралы пікірталас 21-ғасырда да жалғасуда. Уоррен қылмыстық әділеттілік саласында жетекшілік етті; ол өмірінің көп бөлігін қатал прокурор ретінде өткергеніне қарамастан, полиция әділ болуы керек немесе айыпталушы босатылуы керек деп әрдайым талап етті. Уоррен полицияның заңсыз әрекеттеріне, құрылыссыз тінтірулерден күштеп мойдалауға дейін, жеке өкініш білдірді. Уорреннің Соты Гидеон В. Уэйнрайтта (1963) ісі бойынша мұқтаж айыпталушыларға адвокаттар тағайындауға бұйрық берді және Мапп В. Огайо (1961) ісінде прокурорларға заңсыз іздеу кезінде алынған дәлелдерді пайдалануға тыйым салды. Атақты Миранда В. Аризона (1966) ісі Уорреннің философиясын толықтырды. Кез келген адам, тіпті қылмыс жасады деп айыпталған адам да конституциялық қорғалған құқықтарға ие, ал полиция осы құқықтарды құрметтеуге және тұтқындау кезінде нақты ескерту жасауға міндетті. Уоррен қылмыскерлерді жақтауға сенбеді; сондықтан Терри В. Огайо (1968) ісінде полиция қызметкерлеріне қаруы бар деп күдіктенген адамдарды тоқтатып, тексеруге рұхсат берді. Консерваторлар «полицияның қолдарын байлауды» ашумен айыптады. Келесі жылдары зорлық қылмыстары мен кісі өлтірулердің саны күрт өсті; мысалы, Нью-Йорк қаласында 1960 жылдардың басына дейін тұрақты немесе төмендеу үрдісінен кейін, 1964-1974 жылдар аралығында кісі өлтірулер саны 100 000 адамға шаққанда 5-тен кемнен 10-ға жуыққа дейін екі есеге өсті. Бұл мәселенің себебі туралы пікірталас бар, консерваторлар Сот шешімдерін кінәлайды, ал либералдар сол дәуірге тән демографиялық жарылысқа, урбанизацияға және табыс теңсіздігіне назар аударады. 1992 жылдан кейін кісі өлтірулердің саны күрт төмендеді.

In Gideon v. Wainwright, the Court held that the Sixth Amendment required that all indigent criminal defendants receive publicly funded counsel (Florida law at that time required the assignment of free counsel to indigent defendants only in capital cases);
Miranda v. Arizona, required that certain rights of a person interrogated while in police custody be clearly explained, including the right to an attorney (often called the "Miranda warning"). While most Americans eventually agreed that the Court's desegregation and apportionment decisions were fair and right, disagreement about the "due process revolution" continues into the 21st century. Warren took the lead in criminal justice; despite his years as a tough prosecutor, he always insisted that the police must play fair or the accused should go free. Warren was privately outraged at what he considered police abuses that ranged from warrantless searches to forced confessions. Warren’s Court ordered lawyers for indigent defendants, in Gideon v. Wainwright (1963), and prevented prosecutors from using evidence seized in illegal searches, in Mapp v. Ohio (1961). The famous case of Miranda v. Arizona (1966) summed up Warren's philosophy. Everyone, even one accused of crimes, still enjoyed constitutionally protected rights, and the police had to respect those rights and issue a specific warning when making an arrest. Warren did not believe in coddling criminals; thus in Terry v. Ohio (1968) he gave police officers leeway to stop and frisk those they had reason to believe held weapons. Conservatives angrily denounced the "handcuffing of the police." Violent crime and homicide rates shot up nationwide in the following years; in New York City, for example, after steady to declining trends until the early 1960s, the homicide rate doubled in the period from 1964 to 1974 from just under 5 per 100,000 at the beginning of that period to just under 10 per 100,000 in 1974. Controversy exists about the cause, with conservatives blaming the Court decisions, and liberals pointing to the demographic boom and increased urbanization and income inequality characteristic of that era. After 1992 the homicide rates fell sharply.

Бірінші түзету

Уоррен соты Бірінші түзетудің қолданылу саласын кеңейтуге ұмтылды. «Энгелге қарсы Виталь» (1962) ісінде мектептерде міндетті дұға оқуға тыйым салған Сот шешімі консерваторлардың қарсылығын тудырды, бұл наразылық 21-ғасырға дейін жетті.

Басқа мәселелер

Уоррен штаттарға Құқықтар Жарғысын қолдану арқылы оны ұлттық деңгейде бекітуге жұмыс істеді. Сонымен қатар, Соттың қараған маңызды істердің бірі – «Грисвольд Коннектикутқа қарсы» (1965) ісінде Уоррен Соты конституциялық қорғалған жеке өмірге құқықты растады, ол он төртінші түзетудің Әділ сот процесі тарауынан туындайды, бұл «материалдық Әділ сот процесі» деп те аталады. Бұл шешім Уоррен зейнетке шыққаннан кейін де (және Фортастың мерзімінен бұрын кеткенінен кейін де) аборт құқығын конституциялық деңгейде мойындаған «Роу Уейд» ісінің нәтижесі үшін өте маңызды болды. Бөлініп отыру істерін есептемегенде, шешімдердің көпшілігі бірауыздан қабылданбады. Еңбек еткен ғалым Джон Маршалл Харлан II судьясы Франкфуртердің орнын Соттың өзін-өзі шектеу саясатын қолдайтын өкілі ретінде иеленді, оған көбінесе Поттер Стюарт және Байрон Р. Уайт қосылды. Бірақ Тұргуд Маршаллдың (бірінші афроамерикалық судья, сондай-ақ бірінші еуропалық емес судья) және Эб Фортастың (Голдбергтің орнына) тағайындалуымен Уоррен көптеген істерде алты дауысқа ие бола алды.