Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1982 жылғы кітап
француз немесе корей диктанты жаттығуы "Dictée"
1982 book
the French or Korean dictation exercise "Dictée"
"Dictée" – корей-американдық автор Тереза Хак Кюнг Чаның 1982 жылғы кітабы. Чаның шедевр туындысы саналатын бұл кітап, поэзия жинағы болып табылады және бірнеше әйелдерге назар аударады: корей революционері Ю Гуан Сун, Жанна д’Арк, Лизиолық Әйел қасиетті Тереза, Деметра мен Персефона, Чаның анасы Хён Сун Хуо және Чаның өзі. Бұл әйелдердің барлығын олардың күресі және ұлттардың олардың өміріне тигізген әсері мен бұрмалаулары байланыстырады.
Dictée is a 1982 book by Korean American author Theresa Hak Kyung Cha. Considered to be Cha's magnum opus, the book, a genre bending poetry collection, focuses on several women: the Korean revolutionary Yu Guan Soon, Joan of Arc, Saint Thérèse of Lisieux, Demeter and Persephone, Cha's mother Hyun Soon Huo, and Cha herself. All these women are linked by their struggles and the way that nations have affected and twisted their lives.
Жариялану тарихы
Кітап алғаш рет 1982 жылы, Ча қаза тапқан жылы жарық көрді. Кітап біраз уақыт бойы тарылуға ұшырады, бірақ оның романына арналған «Өзін жазу, Ұлтты жазу» (1994) атты редакцияланған жинақтың жариялануының нәтижесінде Чаның туындылары сыншылардың назарына іліге бастады. 1997 жылы Азиялық америкалықтарды зерттеу және үшінші толқын феминизмінің қайта жандануымен кітап Норма Аларкон мен «Үшінші әйел» баспасының күшімен қайта басылды.
The book was first published in 1982, the year Cha was murdered. The book was out of print for a while, but due in part to the publication of an edited collection on her novel, Writing Self, Writing Nation (1994), Cha's work began to receive critical attention. In 1997, with the resurgence of Asian American studies and Third wave feminism, the book was brought back into print by Norma Alarcón and Third Woman Press.
Жанр
Сыншылар «Dictée» романы саналғанымен, жанрлық тұрғыдан анықтау қиын дейді. Оның құрылымы дәстүрден тыс, сөйлеуге ұмтылудың сипаттамаларынан, атақсыз фотосуреттерден, қасиеттілер мен патриоттардың өмірінен және өзге материалдармен байланысы шамалы құпия хаттардан тұрады. Ча видео және сахналық өнердегі тәжірибесіне сүйене отырып, авангардтық және киномонтаждау техникаларын – мысалы, тізімделген кесулер, секірулер мен визуальды көрсетуді пайдаланады. Бұл туынды «жанрлар, тақырыптар және стильдерден ауытқиды» және нақты бір сипаттамаға немесе анықтамаға толық сәйкес келмейді. Мұра мен өткенге қатысты өте субъективті көзқарасынан туындап, автоэтнография ретінде сипатталады. «Бұл бір жағынан өмірбаян, бір жағынан биография, бір жағынан жеке күнделік, бір жағынан этнография, бір жағынан автоэтнография, бір жағынан аударма. Осы жанрлардың бәрі фотосуреттер, цитаталар, аудармалар мен тілдің өзара байланысты қоспасы арқылы тарихты құру үшін ұсынылады. «Dictée»-де Ча американдық, еуропалық және азиялық дауыстарды біріктіріп, тарихты жасайды». Ча оқырманды қызықтыру және белгілі бір атмосфераны құру үшін көптеген фотосуреттерді қолданады. «Dictée» автобиография, көркем әдебиет, тарих және поэзия сияқты әртүрлі жанрлардан құралған, бұл әртүрлілік жанрға ғана емес, мәдениет пен тілге де әсер етеді. Ча әйелдерге қатысты ұғымдар мен қысымды сынап, оның жанрға елеулі әсері бар. Ол «дәстүрлі автобиографиялық этникалық үлгіге ғана қарсы емес, сонымен қатар жанрлар арасындағы шекараны бұзу және олармен ойнау арқылы оқырманның күтуін қозғайды». Баяндаушының шашыраңқы естеліктері екіұшты корейлік идентитікті көрсетеді, ол өрескел жасалған американдық идентитікпен күреседі.
Critics contend that Dictée, though considered a novel, is difficult to define by genre. It has an unorthodox structure, and consists of descriptions of the struggle to speak, uncaptioned photographs, tellings of the lives of saints and patriots, and mysterious letters that seem not to relate to the other material. Cha "borrows from avant garde and film editing techniques such as jagged cuts, jump shots, and visual exposition", based on her experience in the video and performing arts. The work "deviates from genres, themes, and styles" and fails to fit a single descriptor or label with clarity. It has been described as auto ethnography, due to its highly subjective view of heritage and the past. "It is part autobiography, part biography, part personal diary, part ethnography, part auto ethnography, part translation. And all these genres are presented with an intertextual mix of photographs, quotations, translations, and language so as to create a history. Cha's move in Dictée is to collage multiple voices American, European, and Asian so as to build a history". Cha uses a lot of photographs to engage the reader and create a certain atmosphere. Dictee is composed of various genres, such as autobiography, fiction, history, and poetry and this diversity not only reflects on genre, but also on culture and language. Cha criticizes the prejudice towards and oppression of women, which greatly affects the genre. She “not only challenge[s] the traditional autobiographic ethnic mode," but "also disturbs the reader’s expectations by breaking down the boundaries between genres and playing with them”. The narrator's fragmented memories suggest an ambiguous Korean identity contending with the presence of an awkwardly fashioned American one.
Құрылымы және сын көзқарастары
Дикция тоғыз бөлімге бөлінген, бұл құрылым тоғыз грек музасынан туындайды. Олар Клио, Каллиопа, Урания, Мельпомена, Эрато, Элитере, Талия, Терпсихора және Поли мнея. Тоғыз муза – «Дикция» кітабының тоғыз тарауының атаулары. Чаның тоғыз музаны пайдалануы Гесиодтан бастау алады, ол оларды алғаш рет қолданған. Бірақ Чаның қолданысы «феминистік араласуы мен патриархалдық тәртібі» салдарынан радикалды қайта қарастыру болып табылады. Ча зерттейтін тоғыз музаның каталогы тоғыз әйел кейіпкерімен байланысты, ол «грек құдайларынан корей шаманистік аналық фигурасына және тарихи тұлғалардан ойдан туған кейіпкерлерге» дейін кең ауқымды. Музалардың мәні патриархалдық рөлдерді қабылдамайтын және түрлі себептермен – бақытсыз неке, жер аударылу, құлпыра және эмиграция салдарынан өздерінің даусын білдіре алмайтын тоғыз әйелдің арқылы көрсетіледі. «ПОЛИМНИЯ ҚАСТЫ СӨЙЛЕУ» тарауының соңында Ча «Оныншы, шеңбер ішіндегі шеңбер, концентрлі шеңберлер тізбегі» деп жазады (Cha 175). Ча осы бейнені әйелдердің қалай бірігіп, бала анаға айналып, ана бала туатынын, бұл әйелдер үшін өмірлік цикл сияқты екенін сипаттау үшін қолданады. Сонымен қатар, анадан ұрпаққа жарақаттар беріліп отырады. Бұл шеңбер физикалық та, рухани да. Роман негізінен ағылшын және француз тілдерінде жазылған, бірақ мәтінді толықтыру үшін қосылған суреттерде корей және қытай иероглифтерін кездестіруге болады. Түсіндірмеген қытай және корей сөздері көрнекі және тілдік тұрғыдан түсініксіздікке әкеледі. Ча эквиваленттіліктің реалистік идеалын сақтап, қосымша аудармасыз шетелдік сезімнен саналы түрде құтылуға тырысады, бірақ бұл иероглифтер мәтіндік тәртіптен тыс тұрса да, олар «өздігінен шешілген айырмашылықты және өзгешелік сезімін» жасайды. Ча оқырмандардың оқу тәжірибесін бұзғысы келмейді, керісінше, оларды өзімен бірге келуге шақырады. Кореялықтар үшін бұл кітапты оқу – жапондықтардың отаршылдығына қарсы тұруға шақыру болды. Сондықтан бұл кітапты қан мен жасқа толы тарих деп атауға болады. Кітаптағы әйелдердің тағдырлары (Ю Гуан Сун, Жанна д'Арк, Лизионың Әйелі Тереза және оның анасы Хён Сун Хуо сияқты) патриотизм мен жер аударылу тақырыптарына арналған. Чаның мультимедианы қолдану мақсаты және бейне элементтері оқырмандардың назарын әртүрлі тәсілдермен аудару. Суреті түсіндірілмесе де, Чаның анасы Хён Сун Хуоның суреті осы тарихи кейіпкер арқылы өткеннің «дискурсивті тілдің тұтқынынан құтылу» жолын қалай көрсеткенін көрсетеді. Ал терең мағынада, ол «Дикцияның тарихты ұмытпау үшін қажетті жауап ретінде түсінгенін» ашады. Ол сонымен қатар «Жоанна д'Арктің азаптары» атты француз тініз фильмінен алынған кадрды мәтінде не болып жатқанын түсіндіру үшін пайдаланады. Осылайша оқырмандар әңгіме мен фокус сенімділігі, мультимедиа және өнер, фотосуреттегі екіұштылық және шынайылық, көркем және ғылыми шығармалар арасындағы шекара туралы ойлана алады. Сыншылар кітапты әлеуметтік дискурс ретінде қарастырады, оның мақсаты – әлем оқырмандарына Жапон отарлау кезеңінің тарихы туралы хабарлау. Бұл жарақат сол кезеңдегі ұлтшылдық, патриархалдық күштер мен отаршылдықтың салдарынан туындады. Бұдан өзге, ол Азиялық американдықтардың мәдени сәйкестігі үшін күрескендерін де көрсетеді. Ча осы ерекше топтың мәселесіне назар аударуға тырысады, сонымен қатар, осындай тәжірибесі бар адамдарды өздерінің мәдени сәйкестігін табуға шақырады. «Дикция» өзінің бірегей баспа форматы мен типографиялық дизайнымен танымал, кітапта француз, корей, қытай тілдерінен аударылмаған сөздер, коллаж және фрагменттелген мәтін қолданылады. Кітаптың атауы ғана емес, оның көп бөлігі де диктант форматында жазылған. Чаның «Дикциясы» меланхолиядан аза тұтуға көшіп, көптеген жеке және саяси жарақаттар арқылы жұмыс істейді, бұл постмодернизмнің көрнекті туындысы.
Dictée is organized into nine parts, a structure that arises from the nine Greek muses. These include Clio, Calliope, Urania, Melpomene, Erato, Elitere, Thalia, Terpischore, and Polymnia. The nine muses are the titles of nine chapters of Dictee. Cha's use of nine muses is derived from Hesiod, who first used them. But Cha's employment is a subversive revision because of her "feminist intervention and patriarchal order." The catalogue of nine muses Cha examines with nine women characters, vary widely from "Greek goddesses to a Korean shamanistic matriarch and from historical figures to fictional ones". The meaning of the muses is shown with nine women who all reject patriarchal roles and cannot have a voice for themselves for different reasons, because of unhappy marriage, exile, turbulence and immigration. At the end of chapter "POLYMNIA SACRED POETRY", Cha writes "Tenth, a Circle within a circle, a series of concentric circles"(Cha 175). Cha uses this image to describe how the women always come together and the child becomes the mother and the mother will have a child and it is like a circle, a life circle for women. At the same time, trauma from the mother's generation is always passed on to the next generation. So this circle is both physical and mental. The novel is mainly written in English and French, but some Korean and Chinese characters can be seen in the pictures posed to support the text. Unexplained Chinese characters as well as Korean words lead incomprehension visually and linguistically. Cha wants to keeps a realist ideal of equivalence and deliberately get rid of the sense of foreignness without extra translation, though these characters stand outside the textual order, instead, they create "self contained diatinction and feeling of otherness". Cha didn't want to disturb readers’ reading experience by doing this—on the contrary, she wanted the readers to join her. For the Korean people, the process of reading this book was to call on them to resist the colonial ambitions of Japan. So this book could be called a book with a history of blood and tears. The stories of the women in the book (including Yu Guan Soon, Joan of Arc, Saint Thérèse of Lisieux, and her mother Hyun Soon Huo) focus on patriotism and exile identity. Cha's purpose of using multimedia and how do visual elements is to attract the readers' attention in different approaches. Though it is uncaptioned, the photograph of Cha's biological mother, Hyung Soon Huo, conveys the ways the past speaks to "escape the capture of discursive language" with this historical character. And in a deep sense, it also "clear[s] a way for what Dictée understands as the necessary reply to not repeat history in oblivion". She also uses a still from the silent French movie called The Passion of Joan of Arc to give readers a direct concept of what is going on in the text. So readers could think about the reliability of narration and focalization, multimedia and art, the ambiguity and authenticity in photography taking, and the boundary between fiction and nonfiction. Critics have read the book as a social discourse, aiming at informing the readers of the world about the history of the Japanese Colonial Period. The trauma suggested is also the product of nationalism, patriarchal forces, and colonialism during that period. What's more, it also shows the struggles that Asian Americans have been through in terms of their culture identity. Cha managed to call the public's attention to this kind of special group; at the same time, she also invites those who have the same experience or background to find their own cultural identity. Dictée is famous for its unique print format and typographic design, using untranslated French, Korean, Chinese, collage and fragmented text in the book. Not only the title of the book is dictation, but much of the book is also written in strict accordance with the dictation format. Cha's Dictée carries it out of melancholia into mourning, by working through multiple personal and political traumas as an outstanding work of postmodernity.
Санаттар мен сын-пікірлер
Dictée алғаш рет 1982 жылы жарық көрген кезде орташа пікірлерге ие болды. Қазір Дикция феминистік немесе азиялық американдық зерттеулер курстарында оқытылатын жиі кездесетін туынды.
When Dictée was originally published in 1982 it received average reviews. Dictée is now a common part of the curriculum in feminist or Asian American studies.
Тарихи контекст
Дикция негізінен екі кезеңді қамтиды: Кореяны жапондық отарлау (1910-1945) және Бостандық, бөліну және Корея соғысы (1945-1953). 1919 жылы Кореяның белсенді ұлтшылдары Кореяның тәуелсіздік декларациясын жазып, таратты және тәуелсіздік үшін үлкен демонстрация жоспарлады. Көптеген адамдарды демонстрацияға жинау үшін олар король Коджонның жерлеу рәсімін жапондықтарға қарсы наразылыққа айналдырды. "Тәуелсіздік декларациясын қолдаған демонстрациялар ел бойынша жылдам тарады. Кореяның 20 миллион халқының бір миллионнан астамы көшедегі шерулерге қатысқан деп есептеледі". Бұл қозғалыс 1 наурыз қозғалысы деп аталады. Әйелдер мен балалар полиция және әскерлер тарапынан ұрылып, өлтірілді. Ю Гуан Сун – Корея студенті және 1 наурыз қозғалысының ұйымдастырушысы болды. Ол "декларацияның көшірмелерін таратты және Сеулдің оңтүстігіндегі туған жерінде демонстрацияларға жетекшілік етті. Ол тұтқындалып, түрмеге қамалып, азапталды, бір жылдан кейін түрмеде қайтыс болды". Кеңес Одағы мен АҚШ қолдауымен екі түрлі үкімет құрылды, және олар құрылғаннан кейін бірнеше рет қақтығысқа түсті. 1950 жылдың 25 маусымында Корея соғысы басталды. Солтүстік Корея армиясы Қытайдың көмегімен, ал Оңтүстік Корея армиясы АҚШ-тың көмегімен Корея түбегінде соғыс бастады. Соғыс 1953 жылдың 27 шілдесінде аяқталды.
Dictée mainly embodies two periods, The Japanese Colonialization of Korea (1910 1945) and Liberation, Division and The Korea War (1945 1953). In 1919, Korea active nationalists drafted and distributed a declaration of independence of Korea and planned a large demonstration of independence. To gather a large number of people into demonstration, they turned the funeral for King Kojong into a protest against Japanese. "Demonstrations supporting the declaration of independence quickly spread throughout the country. It is estimated that more than a million of Korea's 20 million people participated in street demonstrations." This movement is called March 1st Movement. Women and Children were beaten and killed by the police and soldiers. Yu Guan Soon, who was a student of Korea and an organizer of March 1 Movement. She "passed out copies of the declaration and led demonstrations in her hometown area south of Seoul. She was arrested, imprisoned, and tortured, and after a year she died in prison." Two different governments were established under Soviet and U. S.'s support, and they had a few conflicts after establishment. June 25, 1950, the Korean War started. North Korean Army with China's help and South Korea Army with U. S.'s help started a war in Korea Peninsula. The war ended on July 27, 1953.