Кіріспе
О. В. Виджаян (2 шілде 1930 – 30 наурыз 2005), көбінесе О. В. Виджаян деп танылатын үнді жазушысы және карикатурисі, қазіргі малаялам тіліндегі әдебиеттің маңызды тұлғасы. Ең танымал туындысы – «Хасакинте Итихасам» (1969) романы. Виджаян алты роман, тоғыз әңгімелер жинағы, сондай-ақ тоғыз эссе, естеліктер және ой-толғамдар жинағының авторы. 1930 жылы Палаккадада дүниеге келген Виджаян Палаккададағы Виктория колледжін бітіріп, Мадрастағы Президент колледжінде ағылшын әдебиеті магістрі дәрежесін алды. Оның алғашқы әңгімесі «Әке Гонсалвеске айт» 1953 жылы жарық көрді. Виджаянның тұңғыш романы «Хасакинте Итихасам» («Хасақтың аңыздары») 1969 жылы жарияланды. Бұл туынды зор әдеби революцияға бастап, малаялам фиксінің тарихын «Хасакқа дейінгі» және «Хасактан кейінгі» кезеңдерге бөлді. «Хасакинте Итихасам» ашулы жас жігіт ретінде оның ең танымал туындысы болса да, «Гурусагарам» («Рақымның шексіздігі»), «Правчаканте Важи» («Пайғамбардың жолы») және «Таламуракал» («Тұрпақтар») сияқты кейінгі шығармалары оның жетілген трансценденталист екенін көрсетеді. Виджаян көптеген әңгімелер жинағын жазды, олар комедиялықтан философиялыққа дейін, түрлі жағдайлар мен стильдерді қамтиды. Виджаян көптеген туындыларын малаяламнан ағылшын тіліне өзі аударды. Ол сондай-ақ редакциялық карикатурист және саяси сарапшы ретінде «The Statesman» және «The Hindu» сияқты жаңалықтар басылымдарында жұмыс істеді.
Ottupulackal Velukkuty Vijayan (2 July 1930 – 30 March 2005), commonly known as O. V. Vijayan, was an Indian author and cartoonist, who was an important figure in modern Malayalam language literature. Best known for his first novel Khasakkinte Itihasam (1969), Vijayan was the author of six novels, nine short story collections, and nine collections of essays, memoirs and reflections. Born in Palakkad in 1930, Vijayan graduated from Victoria College in Palakkad and obtained a master's degree in English literature from Presidency College, Madras. He wrote his first short story, "Tell Father Gonsalves", in 1953. Khasakkinte Itihasam (The Legends of Khasak), Vijayan's first novel, appeared in 1969. It set off a great literary revolution and cleaved the history of Malayalam fiction into pre Khasak and post Khasak. While Khasakkinte Itihasam continues to be his best known work as an angry young man, his later works, Gurusagaram (The Infinity of Grace), Pravachakante Vazhi (The Path of the Prophet) and Thalamurakal (Generations) bespeak a mature transcendentalist. Vijayan authored many volumes of short stories, which range from the comic to the philosophical and show a diversity of situations, tones and styles. Vijayan translated most of his own works from Malayalam to English. He was also an editorial cartoonist and political observer and worked for news publications including The Statesman and The Hindu.
Ерте өмір
О. В. Виджаян 1930 жылғы 2 шілдеде Керала штатының Палаккад ауданындағы Вилаянчаатанур ауылында дүниеге келген. Жеті айлық кезінде ерте туған Виджаян бала кезінен денсаулығы нашар болғандықтан, көп уақытын бөлмеде өткізді. Оның әкесі О. Велюккутти Британдық Үндістанның бұрынғы Мадрас провинциясының Малабар арнайы полиция қызметінде офицер болған. Кіші қарындасы О. В. Уша – малаялам тіліндегі ақын. Виджаян бала кезінде негізінен үйде оқыды. Мектепке 12 жасында түсті, Малабардағы Коттаккал қаласындағы Раджа орта мектебінің 6-сыныбына қабылданды. Әкесінің жолдарының кемелге жетпеген жылдарында ұйымдастырған бейресми білім беруі оның құрдастарымен деңгейде болуына жеткілікті болды. Келесі жылы Велюккутти басқа жерге ауысып, Виджаян Палаккадтағы Кодувайур мектебінде оқуын жалғастырды. Ол Палаккадтағы Виктория колледжін бітіріп, Президент колледжінде ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша магистр дәрежесін алды. Виджаянның тұңғыш романы «Хасакинте Итихасам» (Хасак аңыздары), оның жазылуы мен қайта жазылуына он екі жыл кеткен, 1969 жылы жарық көрді. Оған бір жыл бұрын, 1968 жылғы 28 қаңтардан бастап 28 апта бойы «Матрубхуми» апталығында жарияланып, үлкен әдеби революция тудырды және малаялам фиксінің тарихын Хасактан бұрынғы және Хасактан кейінгі дәуірлерге бөлді. Бұрынғы дәуір романтикалық және формальды болса, кейінгісі – стиль және мазмұн жағынан зор тәжірибелер жасалған модернистік, постмодернистік және пост-постмодернистік сипатта болады. Габриэль Гарсия Маркестің «Жүз жылдық жалғыздық» романымен салыстырылатын бұл роман Хасақтағы бейресми білім беру орталығының мұғалімі Рави және оның өмірлік дағдарысы туралы айтады. Басты кейіпкер – Тәмбарамдағы колледждің физика факультетін бітірген болашақ көреген адам ретінде бейнеленген. Роман Равидің өмірдің басқа бір саласына саяхатқа шығуымен аяқталады. Адамның өмір сүру себебіне қатысты экзистенциалдық сауалы осы романда зерттеледі. Роман тамил, Палаккад диалектісі және санскриттелген малаялам тілдерін үйлестіретін жаңа поэтикалық стильді ұсынады. Кейін бұл туынды Дипан Сивараманмен пьеса ретінде бейімделді.
Дхармапуранам
"Дхармапуранам" (Дхармапури сағасы, 1985) - сырттай көріне саяси сатираның көрнекті туындысы, онда автор саяси жүйелерді қатты сынға алады және оларды әжуалаудан тартынбайды.
Кейінгі романдары
Үшінші романы "Гурусагарам" (The Infinity of Grace, 1987) тілі, көзқарасы және кейіпкерлер бейнелеуі жағынан алдыңғы туындыларынан өзгеше.
Басқа әдеби шығармалар
Ол өзінің алғашқы "Атамыз Гонсалвеске айт" атты әңгімесін 1953 жылы жазды. Ол көптеген әңгімелер жинағын жазды, оның бірінші томы 1957 жылы жарық көрді – "Үш соғыс". Әңгімелер, комикалықтан философиялыққа дейін, жағдайлардың, үн мен стильдердің таңғажайып алуан түрлілігін көрсетеді. О. В. Виджаянның ағылшын тіліндегі ең танымал жинағы – "Асқынан кейін және басқа да әңгімелер" ("After the Hanging and Other Stories") – бірнеше құнды туындыларды қамтиды, әсіресе кедей, жартылай сауатты шаруаның асылған ұлының денесін алу үшін түрмеге баруы туралы тақырыптық әңгіме; фашистік төтенше жағдайдың ауыртпалығы туралы "Безеу" және "Жұмырсақ" ("The Wart and The Foetus"); трансценденттік "Әуежай", "Кішкентайлар" және тағы да басқалары. Ол сонымен қатар көптеген эсселер жазды, сондай-ақ 1990 жылы "Итири Нерамбоке, Итири Даршанам" (Аз ләззат, аз көрініс) атты бір карикатуралар жинағын жариялады. Оның жазған "Итихасатинте Итихасам" тарихи еңбегі көптеген адамдар тарапынан шедевр деп есептеледі. Виджаян өзінің көптеген туындыларын малаялам тілінен ағылшын тіліне аударды. Оның таңдамалы туындылары "Penguin India" баспасынан жарық көрді. Оның ағылшын тіліне аударған әңгімелер жинақтары – "Асқынан кейін және басқа да әңгімелер" және таңдамалы әңгімелер, сондай-ақ "Дхармапури сағасы", "Хасак аңызы" және "Кейудің шексіздігі" романдары – бүкіл үнділік аудиторияның қызығушылығын оятып, бірақ көптеген адамдар оның өзінің туындыларындағы еркіндігін, сондай-ақ ағылшын стилін сынады.
Мультфильмдер
Виджаян 1958 жылы туған штатынан Делиде карикатурашы мамандығын игеру үшін кетіп қалды. Ол танымал "Шанкарс Уикли" журналында карикатурашы және саяси сатира жазушы болып жұмыс істеді, ал 1963 жылы "Патриот" газетіне штаттық карикатурист ретінде ауысты. Оның карикатуралары "Far Eastern Economic Review" және "The New York Times" сияқты басылымдарда да жарияланды. Оның карикатураларында философия мен саясат үйлесіп, жазбаларында революция мен руханият бірікті. Оның Индира Гандинің төтенше жағдай режимі және 1980 жылы қайтадан билікке оралуы туралы өткір сын-ескертпелері үнді карикатурасы тарихындағы маңызды оқиғалардың бірі болып қалады.
Кейінгі өмір және өлім
Виджаян Тереза Габриэльге, ғалымға үйленген. Олардың Мадху деген ұлы болған. Ол әйелі мен ұлының күтімінде қалды. Оның денесі арнайы рейспен Кералаға жеткізіліп, Тхрувилваламалаға жақын, Памбадидегі Ивор Мадом крематорийінде толық мемлекеттік құрметпен өртелді. Оның жиені, белгілі карикатурист Рави Шанкар өртке шоқ түйді. Бхаратапужа өзенінің жағасындағы осы орын таңдалды. Тереза Виджаян күйеуінен бір жыл кейін қайтыс болды. Оның үшінші романы – «Гурусагарам» оған үш сыйлық әкелді: 1990 жылы Сахитья Академи сыйлығы және Керала Сахитья Академи сыйлығы (роман үшін), ал 1991 жылы Ваялар сыйлығы. 1992 жылы Мүттату Варкей сыйлығы тағайындалғанда, ол осы сыйлықтың алғашқы иегері атанды. 2001 жылы Керала үкіметі оған ең жоғары әдеби награда – Эжутахан Пураскарам сыйлығын берді, сондай-ақ ол жылы Керала Сахитья Академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. 2003 жылы Үндістан үкіметі оған үшінші ең жоғары азаматтық награда – «Падма-Бушан» орденін табыс етті. Ол алған соңғы сыйлық – 2004 жылғы Матрубхуми әдеби сыйлығы, ол қайтыс болғанға бір жыл бұрын табыс етілді. О.В. Виджаянға арналған мемориал Керала үкіметі тарапынан оның романы «Хасаккинте Итхихасам» оқиғасының орын алған жері – Тасракта салынды.
О. В. Виджаян атындағы әдеби сыйлық
О. В. Виджаян атындағы әдеби сыйлық 2011 жылы Хайдарабадтағы "Навиена санскарика кала кендрам" мәдениет орталығымен, Секундерабадта соңғы күндерін өткізген Виджаянның естелігіне арнап құрылды. Сыйлықтың құрамына 50 001 рупий, Қанай Құнхираманның сыйлық мүсіні және мақтау қағазы кіреді. Бұл сыйлық жыл ішінде жазушының ең үздік кітабы үшін беріледі. Сара Жозеф, Захария, Виджаялакшми, Б. Раживан және Уша Кумари – осы сыйлықтың иегерлерінің кейбіреуі.