XVI ғасырдағы Англия саяхатшысы және судьясы: Томас Люси
Thomas Lucy
Сэр Томас Люси: Англиялық саяхатшы, судья, Шекспирмен байланысы. 16 ғ-дағы Варвикширдегі өмірі, протестанттық қызметі, аң аулау саясаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVI ғасырдағы Англия саясаткері және судьясы
Politician and magistrate in 16th century England
Томас Люси мырза (24 сәуір 1532 – 7 шілде 1600) – 1571 және 1585 жылдары Халықтар палатасында отырған ағылшын саясаткері. Ол Уорвикширде судья қызметін атқарды, бірақ ең бастысы Уильям Шекспирмен байланысы үшін танымал. Протестанттық белсенді болғандықтан, Шекспирдің католик туыстарымен қарым-қатынасы шиеленісті болды, сонымен қатар, жас Шекспирдің өзі онымен жанжаласқан оқиғалар да бар.
Sir Thomas Lucy (24 April 15327 July 1600) was an English politician who sat in the House of Commons in 1571 and 1585. He was a magistrate in Warwickshire, but is best known for his links to William Shakespeare. As a Protestant activist, he came into conflict with Shakespeare's Catholic relatives, and there are stories that the young Shakespeare himself had clashes with him.
Браконьерлік
Тағы бір оқиға, алғаш рет 17 ғасырдың соңында Ричард Дэвис жазған, жас Шекспир Люсидің иелігінен браконьерлік жасаған. Люси сол кезде аңды сақтаудағы еңбегімен танымал болды, ол 1585 жылы Парламентке заң жобасын енгізді. Осы үшін ол, өзінің ойынша, тым қатал қудаланды, және осы жамандыққа кек қайтару үшін, ол оған баллада жазды. Әлде бұл, оның поэзиясының алғашқы тәжірибесі болса да, жоғалып кетті, бірақ ол өте ащы болғандықтан, оған қарсы қудалау екі есе артты, оған Уорвикширдегі бизнесі мен отбасын біраз уақытқа тастап, Лондонға жасынуға мәжбүр болды. Бұл оқиғаға Шекспирдің өлімінен кейін ғана Шарлекотте бұғы ұсталмайтынына байланысты қарсылық білдірілді. Эдмонд Малоун Люсидің осы кезде саябағы болмағанын және лицензияланбаған саябақта бұғы ұстау заңсыз болар едіін айтты. Джон Сэмпл Смарт пен Эдгар Иннес Фрипп Лусидің 1580 жылдары елен ұстай алмағанын дәлелдеуге тырысып, оқиғаны жоққа шығарды. Алайда, Сэмюэл Шоенбаум Люсидің "еркін аң аулау алабы" болғанын атап өтті, онда қоян, харе, фазан және басқа да құстар, сондай-ақ еліктер де болуы мүмкін еді.
Another story, first recorded by Richard Davies in the late 17th century, is that the young Shakespeare was involved in poaching from Lucy's estate. Lucy was at the time noted for his effort in preservation of game, for which he had introduced a bill into Parliament in 1585. <blockquote>For this he was prosecuted by that Gentleman, as he thought, somewhat too severely; and in order to revenge that ill Usage, he made a Ballad upon him. And tho' this, probably the first Essay of his Poetry, be lost, yet it is said to have been so very bitter, that it redoubled the Prosecution against him to that degree, that he was oblig'd to leave his Business and Family in Warwickshire, for some time, and shelter himself in London. The story has been objected to on the grounds that there were no deer being kept in Charlecote until after Shakespeare's death. Edmond Malone wrote that Lucy did not own a park at this time and that it would have been illegal to keep deer outside a licensed deer park. John Semple Smart and Edgar Innes Fripp also tried to disprove the story by arguing that Lucy could not have kept deer in the 1580s. Samuel Schoenbaum, however, noted that Lucy had a "free warren", which would have supported rabbits, hares, pheasants and other birds, along with larger animals—which could have included roe deer.
"Сәттілік" - Люсияның сатирасы
Шекспир кейде Люсиді Генрих IV, 2-бөлімінде және «Виндзордың қуанышты әйелдерінде» кездесетін Әділ Шаллоу кейіпкері арқылы сатиралаған деп есептейді. Бұл теория шамамен 1688–1700 жылдарға дейін, Дэвистің Люситің «көбінесе оны қамшылатып, кейде түрмеге қамағандығы» туралы пікірлерінің бір бөлігі ретінде пайда болды. Ол былай деді: «Оның кек алуы соншалықты зор, ол [Люси] оның Әділ Клодпат [яғни, Шаллоу] болып табылады, оны ұлы адам деп атайды және оның есіміне сілтеме жасай отырып, қару-жарағында үш құртты көрсеткен». Сэмюэл Шенбаум Люсидің тікелей пародисы болуы екіталай дейді. Шенбаум Шекспирдің «мемлекетке қызмет еткен беделді адамдардың достарына» тиіспеуіне не себеп болуы мүмкін деп сұрайды. Люсидің пародисы туралы дәлелдердің тек «Күлкілі әйелдерде» ғана кездесуі кейіпкердің Люсиді еске түсірмей ойлап табылғанын көрсетеді. Әрине, «Люси физикалық тұрпаты, әлеуметтік жағдайы және мінезі жағынан Генрих IV, 2-бөлімінде сипатталған Шаллоуға мүлдем ұқсамайтын». Лесли Хотсон «Күлкілі әйелдердегі» сатира Люсиге емес, жемқор бейбіт судья Вильям Гардинерге бағытталғанын, оның гербінде де люстер болғанын, бірақ Шекспирдің Стратфордтағы Люсиге қарсы әзілдерден люс/құрт ойынын есіне түсірген болуы мүмкін дейді. Шекспир Гардинермен қақтығысқа түсіп, оның «Лебедь театрын» жабуға тырысқан кезде.
Shakespeare is sometimes thought to have satirised Lucy with the character of Justice Shallow, who appears in Henry IV, Part 2 and The Merry Wives of Windsor. The theory dates back to c. 1688–1700, as part of Davies's comments that Lucy "oft had him whipped and sometimes imprisoned". He goes on, "his revenge is so great that he [Lucy] is his Justice Clodpate [i. e. Shallow], and calls him a great man and that in allusion to his name bore three louses rampant for his Arms". Samuel Schoenbaum says that a direct parody of Lucy is unlikely. Schoenbaum asks why Shakespeare would risk offending "well placed friends of a man who had done the state some service". The fact that the evidence for the alleged parody of Lucy is confined to the Merry Wives suggests that the character was not invented with Lucy in mind. Certainly "Lucy was, in physical form, social condition and personality, nothing like Shallow" as described in Henry IV, Part 2. Leslie Hotson argues that the satire in Merry Wives is not directed at Lucy, but at William Gardiner, a corrupt Justice of the Peace whose coat of arms also contained luces, though Shakespeare may have remembered the luces/louses pun from anti Lucy jokes in Stratford. Shakespeare had come into conflict with Gardiner during the latter's attempts to close the Swan Theatre
Отбасы
Люси Ворстерширдің Саттоннан шыққан Томас Актонның қызы Джойс Актонға үйленді. Олардың қызы Энн Тиксаллдан сэр Эдвард Астонға үйленді. Ол Форфардың 1-ші лорды Уолтер Астонның анасы болды. Люсидің Томас есімді ұлы екі рет үйленіп, көп балалы болды. 1600 жылы Люсидің немерелерінің бірі отбасының қызметшісімен қашып кеткеніне байланысты үлкен жергілікті дау болды. Люси осы ұятты оқиғаның ортасында қайтыс болды. Оның ұлы мұраны иеленді. Оның немересі Томас сондай-ақ Уорвикширден парламент депутаты болды.
Lucy married Joyce Acton, daughter of Thomas Acton of Sutton, Worcestershire. Their daughter Anne married Sir Edward Aston of Tixall. She was the mother of the diplomat Walter Aston, 1st Lord Aston of Forfar. Lucy's son, also called Thomas, married twice and had many children. In 1600, there was a major local scandal involving one of Lucy's granddaughters, who eloped with one of the family servants. Lucy died in the midst of this humiliating incident. His son inherited the estate. His grandson Thomas was also an MP for Warwickshire.