Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1894 жылғы Ұлыбритания мен Жапония арасындағы келісім
1894 United Kingdom–Japan treaty
1894 жылғы 16 шілдеде Ұлыбритания мен Жапония қол қойған Англо-жапондық сауда және теңіз қатынасы туралы келісім (日英通商航海条約) маңызды келісім болды; ол Жапониядағы тең емес шарттар мен территориялық құқықтар жүйесінің аяқталуын білдірді. Келісім 1899 жылғы 17 шілдеде күшіне енді. Осы күннен бастап Жапониядағы британдық азаматтар британдық заңдардың орнына жапондық заңдарға бағынуға міндетті болды. Осы күннен бастап Қытай және Жапония үшін Ұлыбританияның Жоғарғы соты, оған бағынышты Жапониядағы Ұлыбритания соты және әрбір келісім портындағы консулдық соттардың құзыреті тоқтатылды, аяқталмаған істерді қараудан басқа. Осы күннен бастап британдық азаматтар жапондық соттардың құзырына бағынды.
The Anglo Japanese Treaty of Commerce and Navigation (日英通商航海条約) signed by Britain and Japan, on 16 July 1894, was a breakthrough agreement; it heralded the end of the unequal treaties and the system of extraterritoriality in Japan. The treaty came into force on 17 July 1899. From that date British subjects in Japan were subject to Japanese laws instead of British laws. The jurisdiction of the British Supreme Court for China and Japan, the British Court for Japan under it and consular courts in each treaty port ceased on that date, save for pending cases which were allowed to continue. British subjects from that date became subject to the jurisdiction of Japanese courts.
Өмірбаян
1853 жылдың ақпан айында Ресей Комодор Мэтью Перри бастаған АҚШ флотының Норфолктен Жапонияға кететінін білді. Содан кейін патша Александр II экспедиция ұйымдастырып, оны адмирал Евфимий Путятинге тапсырды. Ресейлік делегация 1853 жылдың 12 тамызында, американдықтардан бір ай кейін Нагасакиге келді және 1855 жылдың 7 ақпанында Токугава сёгунатымен Шимода шартын жасасуға әкелетін келіссөздерді бастады. Бірақ американдықтар мен ресейліктердің маневрлері назарсыз қалған жоқ. 1854 жылдың 23 маусымында парламенттік сұрақтар кезінде лорд Джон Расселл Гонконг губернаторы сэр Джон Боурингке Комодор Перридің Жапониядағы әрекеттерін қадағалауға бұйрық бергенін мәлімдеді. Алайда, Шығыс Үндістан және Қытай бекетінің командирі Джеймс Стирлинг сол кезде мұндай бастаманы маңызды деп санамады. Қырым соғысының басталуы британдықтарды жобаны қайта қарауға мәжбүр етті. Адмирал Стирлингке патшаның Тынық мұхиты флотын жаулап алу немесе батыру міндеті жүктелді. Адмиралтейство ресейліктердің жапон порттарын пайдалануына жол бермеуді басты мақсат етті, бірақ Стирлинг бұл Күншығыс Елімен келісім жасауға тамаша мүмкіндік деп ойлады. 1854 жылдың 7 қарашасында Нагасаки портына келген ол жапон билігімен келіссөздер жүргізуге мүмкіндік алды. Келіссөздер негізінен соғыс мәселелеріне қатысты және соғыс кезеңінде жапон суларындағы теңіз трафигін реттеді, нәтижесінде ел шет мемлекеттік кемелер үшін қайтадан жабылды. 1854 жылдың 14 қазанында ағылшын-жапондық достық шартына қол қойылды, алайда бұл келісім британдықтарға ешқандай айқын коммерциялық артықшылықтар бермеді.
In February 1853 Russia discovered that a US fleet led by Commodore Matthew Perry was to leave Norfolk for Japan. Tsar Alexander II then organized an expedition and entrusted its command to Admiral Yevfimiy Putyatin. The Russian delegation arrived in Nagasaki on 12 August 1853, a month after the Americans, and began a series of negotiations that would lead to the signing of the Treaty of Shimoda with the Tokugawa Shogunate on 7 February 1855. The American and Russian maneuvers however had not gone unnoticed. During a parliamentary question on 23 June 1854, Lord John Russell stated that the Governor of Hong Kong, Sir John Bowring, had been ordered to keep a close eye on Commodore Perry's activities in Japan. Commander of the East Indies and China Station James Stirling, however, did not consider such an initiative a priority at the time. The outbreak of the Crimean War forced the British to review the project. Admiral Stirling was commissioned to capture or sink the Tsar's Pacific Fleet. The Admiralty made it a priority to prevent the Russians from using Japanese ports, but Stirling thought this was an excellent opportunity to make an agreement with the Land of the Rising Sun. When he arrived in the port of Nagasaki on 7 November 1854, he took the opportunity to enter into negotiations with the Japanese authorities. The negotiations mainly concerned war matters and regulated naval traffic in Japanese waters for the duration of the conflict, in effect almost closing the country again to foreign vessels. On 14 October 1854, the Anglo Japanese Friendship Treaty was signed, an agreement that did not, however, grant any obvious commercial advantages to the British.
Лорд Элгиннің миссиясы
1854 жылғы ағылшын-жапон достық шарты туған жерінде әртүрлі пікірлерге бөлінді. Сыртқы істер министрлігі адмирал Стирлингтің еңбегін жоғары бағалады, ал Ұлы адмирал Джеймс Грэм оған Парламентте құрмет көрсетті. Бірақ ең көп сынды Қытайда тұратын британдық азаматтар білдірді, олар жапон елімен сауда-бизнесін кеңейтуді үміттенеді. Алайда, кейінгі британдық экспедициялары осы келісімдердің шогунатқа айтарлықтай артықшылықтар бергенін көрсетті. Жапон үкіметі шетелдік сауданы бақылауға ниеттенді және кез келген өзгеріс олардың қадағалауымен жүзеге асуы керек еді. 1855 жылдың тамызында Сыртқы істер министрі лорд Кларендон Гонконг губернаторы сэр Джон Боурингке Жапонияда Ұлыбритания үшін маңызды саудалық жеңістерге қол жеткізу міндетін тапсырды. Бірақ Қытайдағы Екінші опиум соғысының басталуы және Үндістандағы сепойлердің бүліктері Ұлыбританияны күштерін осы аймақтарда шоғырландыруға мәжбүр етті, бұл күншығыс еліне қатысты кез келген әрекетті кейінге қалдырды. Қытайдағы соғыс Ұлыбритания атынан Джеймс Брюс, Эльгин графының 8-ші ұрпағы қол қойған Тяньцзинь шартымен аяқталды. Қытаймен келісімге қол қойғаннан кейін, ол шағын флотпен Жапонияға жіберілді. Оның міндеттеріне королева Викторияның сыйы ретінде шогунға «Император» бу кемесін табыстау және бұрынғы келісімді қайтадан келісу кірді. Дегенмен, келесі келіссөздер шогунаттың ішкі дағдарыстарын және көптеген даймиолардың батысқа деген қарсылығын көрсетті. Жаңа ағылшын-жапондық достық және сауда шарты 1858 жылдың 26 тамызында Эдо қаласында қол қойылды. Келісім шетелдік дипломаттарға елдің ішкі аймақтарына кіруге мүмкіндік берді және экстратерриториялық құқықты бекітті. Бұл құқық бойынша, жапондықтарға немесе кез келген басқа елдің азаматтарына қарсы қылмыс жасаған барлық британдық азаматтар Ұлыбритания заңдарына сәйкес консулдар немесе басқа тағайындалған органдармен сотталуға тиіс еді.
The 1854 Anglo Japanese Treaty of Friendship received mixed opinions at home. The Foreign Office praised Admiral Stirling's work, and Grand Admiral James Graham himself paid tribute to him in Parliament, but the greatest criticism came from British citizens living in China, who hoped to intensify their business with the Japanese country. Subsequent British expeditions made it clear, however, that the agreements had granted considerable advantages to the Shogunate. The Japanese authorities wanted to control foreign trade and any transition had to take place under their supervision. In August 1855 the Foreign Secretary Lord Clarendon entrusted Sir John Bowring, Governor of Hong Kong, with the task of claiming more significant commercial advantages for Britain in Japan. Still, the outbreak of the Second Opium War in China and the Sepoys' revolt in India forced Britain to concentrate its forces in these regions, delaying any possible action in the Rising Sun. The war in China ended with the Treaty of Tientsin, signed for Britain by James Bruce, 8th Earl of Elgin. After signing the treaty with China, he was sent to Japan with a small fleet. His mission included the delivery of the steamship Emperor to the Shogun as a gift from Queen Victoria and the renegotiation of the previous treaty. Yet subsequent negotiations highlighted the internal divisions within the Shogunate and the hostility of many Daimyo towards Westerners. The new Anglo Japanese Treaty of Amity and Commerce was signed in Edo on 26 August 1858. The concordat allowed foreign diplomats access to the interior of the country and enshrined the right of extraterritoriality. This stipulated that all British citizens who committed crimes against Japanese subjects or those of any other country were to be judged by consuls or other designated authorities under the laws of Great Britain.
Ішкі шиеленістік
Келісімге қол қою жапон халқының ашу-ызасына ұшырады, олар шетелдік сауданың кеңеюіне қарсы болды. Жапон және британдық биліктер өз азаматтарын бақылауға шамалары келмеді. Теңізшілер, көбінесе маскүнемдер мен шеттен келгендер, жергілікті тұрғындарды үнемі мазалап, ал самурайлардың батыстықтарға қарсы агрессиясы күшейді. Сақтанды халық шетелдіктерге шын нилетті жек көру сезімін дамытты және оларды елден шығарып жіберуді қатты қалады. Сондықтан, Жапониядағы жағдайдың сезімтал екенін біліп және өз мүдделерін қорғауға тырысқан британдықтар сақтықпен әрекет етуге ұмтылды. Жаңа бас консул Гарри Паркс Токугава шогунаты мен императорлық күштер арасындағы күшейіп келе жатқан бәсекелестікте елді бейтарап ұстауға тырысты, бұл кейін Бошин соғысына әкеп соқты.
The signing of the treaty was met with hostility from the Japanese people, who were opposed to the extension of foreign trade. The Japanese and British authorities found themselves unable to control their fellow citizens. Sailors, often drunkards and outsiders periodically harassed the natives while samurai aggression against westerners was increasing. The civilized population developed a real hatred for the foreigners and fervently wanted them removed. Therefore, being aware of the delicate situation in Japan and wanting to protect their own interests, the British tried to move cautiously. The new Consul General, Harry Parkes, endeavored to keep his country neutral in the growing rivalry between the Tokugawa Shogunate and the pro imperial forces, which later exploded in the Boshin War.
Ивакура миссиясы
Азамат соғысындағы жеңістен кейін император Муцухито елді жаңғыртудың күрделі жұмысын бастады. Бұрынғы шарттарды қайта келісу және батыс мәдениеті мен технологиясын жақсырақ зерттеу мақсатында Ивакура Томоми басшылығымен әлемді аралап шығу экспедициясы ұйымдастырылды. Англияда ол 1872 жылғы қарашада британдық сыртқы істер министрі лорд Гранвиллмен жемісті келіссөздер жүргізді, онда Жапониядан шарттарды тиімді түрде қайта келісу және экстратерриториялық құқықты жою алдында заңдарын жаңғырту сұранысты. Жапон институттарын жаңғырту императорлық үкімет үшін басымдыққа айналды. Экстратерриториялық құқық бұрын британдық азаматтарды қорғау үшін енгізілген, бірақ жапондықтар батыстықтар да сақтай алатын сенімді заң жүйесін құрғанда, ол енді қажет болмас еді.
After the victory in the civil war, Emperor Mutsuhito began the complicated task of modernizing the country. In order to renegotiate the terms of previous treaties and better study western culture and technology, a great expedition around the globe was organized, led by Iwakura Tomomi. In England, he held fruitful talks with Lord Granville, British Foreign Secretary, in November 1872, in which Japan was asked to modernize its laws before it could effectively renegotiate treaties and abrogate extraterritoriality. Modernizing Japanese institutions thus became a priority for the imperial government. Extraterritoriality had previously been imposed to protect British citizens, but by the time the Japanese had built a reliable system of laws that could also be observed by westerners, it would no longer have been necessary.
Жапонияның жаңғыруы
Халықаралық аренада императорлық үкіметтің барлық күш-жігері «Теңсіз келісімдер» деп аталатын келісімдерді жоюға бағытталды. Бұл келісімдер, шын мәнінде, Жапон мемлекетінің Батыс елдеріне деген түсінікті бағыныштылығын бекітетін, бір жақты және өзара емес шарттар еді. Британдық билік үшін, экстратерриториялық қағида Жапониядағы британ азаматтарын жапон заңдарынан қорғау үшін қажет болды, олар варварлық және шамадан тыс қатыгез деп есептелді. Сонымен қатар, нақты ережелердің болмауы және даймиолардың өз иеліктерінде толық заң шығару және сот билігіне ие болуы қосымша кедергі болды. Сондықтан императорлық үкімет маңызды заңнамалық реформалар жүргізуге кірісуге тиіс болды. 1871 жылы хандарды жою туралы жарлық шығарылды, даймиолардың аумақтары префектураларға қайта ұйымдастырылды, ал сол жылы Микадо өлім жазасы мен дене жазасын азайтуға ұмтылды. 1873 жылдың мамыр айында азаптауды қылмыстық жаза ретінде тоқтатуды, өлім жазасын одан әрі шектеуді және дене жазасын дерлік толық жоюды көздейтін жаңа қылмыстық кодекс әзірленді. Дегенмен, бұл өзгерістер экстратерриториялықты жою үшін жеткіліксіз болды, ол елдің түрлі елшіліктерінде үздіксіз талқыланып отырды.
Internationally, all of the imperial government's efforts were concentrated on the abrogation of the so called 'Unequal Treaties', which were in fact unilateral, non reciprocal pacts that subscribed to an implicit subservience of the Japanese country to western nations. For the British authorities, the extraterritoriality clause was necessary to protect British citizens in Japan from Japanese law, which was considered barbaric and excessively cruel. The fact that there were no clear rules and that the Daimyo had full legislative and judicial autonomy within their own fiefdom was a further obstacle. It was therefore necessary for the imperial government to engage in substantial legislative reform. In 1871 a decree was issued abolishing the Han, the territories of the Daimyo, reorganizing them into prefectures, while in the same year the Mikado worked to reduce the death penalty and flogging. In May 1873, a new penal code was drafted that abolished torture, further reduced the use of capital punishment, and almost eliminated corporal punishment. However, these changes were not enough to ensure the abolition of extraterritoriality, which continued to be constantly discussed at the country's various embassies.
Халықтық қарсылық
1882 жылы жапон халқы баспа өнерін пайдаланып, сот және тарифтер бойынша толық дербестік талап ету үшін жұмылдыра бастады. 1886 жылдың 15 маусымында императорлық билікті қанағаттандыру мақсатында ағылшын-неміс делегациясы екі түрлі ұлттан шыққан тараптар арасындағы істерді қадағалау үшін елде аралас соттарды енгізу жоспарын ұсынды. Мұндай тәжірибе Мысырда сәтті сынақтан өткен және бұл экстратерриториялық құқықты жоюға жасалған кезеңдік қадам болуы мүмкін деп есептелді. Алайда, бұл ұсыныстың мәтіні жапон газеттерінде жарияланған кезде, халық оған ашық қарсылық білдірді, мұндай сот реформасын қорлаушы және қауіпті деп санады. Бұл наразылық жапон үкіметін батыс дипломаттарына қатысты қатаң ұстанымға итермеледі, нәтижесінде үлкен державалардың ашылуына үміттенген кезде келіссөздер тоқтап қалды. 1888 жылдың ақпанында Окума Шигенобу Сыртқы істер министрі болды. Ол батыс державаларымен жеке-жеке келіссөздер жүргізуді жөн көрді, себебі олардың біреуін жаңа шартқа қол қоюға көндіре алса, қалғандары да соған ілесуге мәжбүр болады деп сенді. Ол Жапонияға көбірек жеңілдіктер беруге дайын болған, кішігірім державаға жүгінуді шешті. Таңдау Жапонияда тұрғындары жоқ және оған көп сауда жасамайтын Мексикаға түсті. 1888 жылдың 30 қарашасында Вашингтонда екі ел арасындағы достық, сауда және теңіз шарттарына қол қойылды. Бұл шарт алғаш рет қол қойған тараптар арасында тең мүмкіндіктерді қамтамасыз етті, өйткені Сыртқы істер министрі Матиас Ромеро мексикалық азаматтардың Жапонияның ішкі аймағында сауда жасау және тұру құқығына ие болуы үшін экстратерриториялық құқықтан бас тартты. Алайда, бұл жетістік Ұлыбритания мен Францияның араласуымен тез күйреп, олар осы жеңілдіктерді өздеріне де қолдану үшін ең жақсы ұлт шарттарын пайдаланды. Жапонияға қатысты державалардың көзқарасына оң әсер еткен оқиғалардың бірі – императордың 1889 жылдың 11 ақпанында жариялаған конституциясын беруі болды. Бұл оқиға жапон институттарының батыстануындағы маңызды қадам болды, енді оның пруссиялық үлгідегі екі палаталы диеті болды. Дегенмен, мұндай парламент келісімдерді қайта қарау келіссөздері үшін өте қиындық тудырар еді. Халық сайлаған және саяси тәжірибесі аз төменгі палатаның өкілдері батысқа жеңілдіктер беруге қарсы болып, үкіметтің жұмысына кедергі келтіруі мүмкін еді, ал көшелерде қолданыстағы шарттарды бір жақты түрде жою туралы талаптар көтерілді. Окума 1899 жылдың қазанында АҚШ, Германия және Ресеймен жаңа келісімдер жасасты, бірақ жапон халқы бұл жаңа шарттарды Жапонияға қарсы тағы бір бас иіп беру деп қарады. 1889 жылдың 18 қазанында Окума Сыртқы істер министрлігі алдында ұлтшыл топтан шыққан фанатик жасаған бомбалық шабуылға ұшырады. Бұл оның саяси өмірден уақытша шеттелуіне себеп болды, ал премьер-министр Курода Киётака отставкаға кетті, нәтижесінде Батыспен барлық келіссөздер тоқтатылды. Осы оқиғалардан кейін үкіметке уақытша Сандзё Санетоми басшылық етті, содан кейін Ямагата Аритомоға тапсырылды. Жаңа Сыртқы істер министрі виконт Аоки Шүзо шарттарды қайта қарау мәселесімен айналысты. Аоки ішкі проблемалардың туындауына жол бермейтін жаңа шартты ұсынуға тырысты. Алайда, келісімге қол жеткізілгендей болған кезде, 1891 жылдың 11 мамырында Ōtsu қаласында фанатик батыстан келген жас жігітке шабуыл жасап, оның бетін жартылай бүліктірді. Шабуылдың құрбаны болашақ патша Николай II Николай Александрович Романов болды. Мұндай оқиға елдегі қиын ішкі жағдайға байланысты биліктегі үкіметті отставкаға кетуге мәжбүр етті.
In 1882, the Japanese public, also taking advantage of printing, began to mobilize to demand full judicial and tariff autonomy. On 15 June 1886, in order to satisfy the imperial authorities, an Anglo German delegation presented a plan to introduce mixed courts in the country to supervise cases between two parties of different nationalities. Such an initiative had already been successfully tested in Egypt and it was assumed that it could represent a further step towards the abrogation of extraterritoriality. But when the text of this proposal appeared in Japanese newspapers, the population greeted it with open hostility, considering such a judicial reform humiliating and dangerous. The dissent led the Japanese government to adopt a stricter attitude towards western diplomats and this inevitably stalled the negotiations at the very moment when a timid opening by the great powers was looming. In February 1888, Ōkuma Shigenobu became Foreign Minister. He engaged in a series of separate negotiations with each of the Western powers in the belief that if he could persuade one of them to sign a new treaty, the others would be forced to follow suit. He decided to turn to a lesser power that was more willing to concede more advantages to Japan. The choice fell on Mexico, which had no residents in Japan and did not trade extensively with it. On 30 November 1888, the Treaty of Friendship, Commerce, and Navigation between the two powers was signed in Washington, the first to actually provide for a level playing field between the signatories, as Foreign Minister Matías Romero renounced extraterritoriality in exchange for the right of Mexican citizens to trade and reside in the Japanese hinterland. However, this success was quickly thwarted by the intervention of Great Britain and France, who used the most favored nation clause to extend these concessions to them as well. One event that favorably influenced the attitude of the powers towards Japan was the Emperor's granting of a constitution, promulgated by him on 11 February 1889. This event was a key step in the westernization of Japanese institutions, which now also had a Prussian inspired bicameral Diet. The latter, however, would have been extremely counterproductive for treaty revision negotiations. The representatives of the lower house, elected by the people and with little political experience, would undoubtedly have opposed concessions to the West and obstructed the government's work, while there were loud calls in the streets for a unilateral abrogation of the existing treaties. Okuma succeeded in October 1899 in making new agreements with the United States, Germany, and Russia, but the Japanese population regarded these new treaties as yet another surrender against Japan. On 18 October 1889, after a meeting, Okuma was the victim of a bomb attack in front of the Department of Foreign Affairs by a fanatic from the nationalist group Gen'yōsha. This caused him to temporarily withdraw from political life, while Prime Minister Kuroda Kiyotaka resigned, effectively suspending all negotiations with the West. Following these events, the government was temporarily presided over by Sanjō Sanetomi and then handed over to Yamagata Aritomo. The new Minister of Foreign Affairs, Viscount Aoki Shūzō, was in charge of the delicate situation concerning the re discussion of the treaties. Aoki then attempted to propose a new treaty that could avoid the emergence of internal problems. However, just when it seemed that an agreement had been reached, on 11 May 1891 a fanatic attacked a young westerner in the town of Ōtsu, leaving him partially disfigured. The victim was none other than Nikolai Alexandrovich Romanov, the future Tsar Nicholas II, and such a scandal forced the incumbent government to resign due to the difficult internal situation in the country.
Жаңа шарттар
Оцу оқиғасынан кейін үкіметті Мацуката Масаёши басқарды, ал Сыртқы істер министрі ретінде Эномото Такеаки тағайындалды. Жаңа атқарушы орган азаматтық және коммерциялық кодекстерді әзірлеуге кірісті, бірақ олар жарияланғаннан кейін сынға ұшырады. Екі заң жобасы да қабылданбады және үкімет қайтадан құлады. Осы жағдайларда, 1889 жылғы Конституцияның авторы Ито Хиробуми 1892 жылдың 8 тамызында премьер-министр болып тағайындалды. Ол Сыртқы істер министрі ретінде Ямагата үкіметінде Ауыл шаруашылығы министрі қызметін атқарған және АҚШ-тағы Жапонияның толық өкілетті министрі болған, осы қызметінің нәтижесінде Мексикамен бұрынғы Достық және Сауда шартына қол қойған Муцу Мунемицуды таңдады. Муцу келіссөздерді жаңартуға мүдделі болды және сол кездегі Сыртқы істер министрі Лорд Розберидің мүмкіндігінен және бұрынғы сәтсіздіктерге қарамастан, үлкен қабілет көрсеткен Аоки Шудзоның көмегінен пайдаланды. Парламент тарапынан қарсылық күшейген кезде премьер-министр қатаң шараларға жүгініп, мәжілісті таратып жіберді. Ішкі кедергілер жойылғаннан кейін Ито мен Муцу Ұлыбританиямен жаңа дипломатиялық келісімді әзірлеуге кірісті.
Following the Ōtsu incident, the government was headed by Matsukata Masayoshi, with Enomoto Takeaki as Foreign Minister. The new executive devoted itself to drafting a Civil Code and a Commercial Code, but once these were made public they were met with criticism. Both bills were rejected and the government fell again. Under these conditions, it was Itō Hirobumi, the man behind the 1889 Constitution, who was appointed Prime Minister on 8 August 1892. He chose as Foreign Minister Mutsu Munemitsu, a diplomat who had gained extensive experience both as Minister of Agriculture in the Yamagata government and as Japan's Minister Plenipotentiary to the United States, a role that led him to be the signatory of the former Treaty of Friendship and Commerce with Mexico. Mutsu was intent on resuming negotiations and was able to avail himself of the availability of Lord Rosebery, then still Foreign Minister, and the help of Aoki Shūzō, who despite previous failures had shown great ability. Faced with yet more opposition from the Diet, the Prime Minister decided to resort to strong arm tactics and dissolved the assembly. Once the internal obstacles had been removed, Ito and Mustu were able to devote themselves to drafting a new diplomatic agreement with Britain.
Бірінші Қытай-Жапон соғысының әсері
Күрделі келіссөздерден кейін, барлық мәселелер бойынша келісімге қол жеткізілді және 1894 жылдың 13 шілдесінде ресми түрде бекітілді. Алайда, көрші Корея патшалығындағы қарым-қатынастың ушығуы жаңа шартқа қол қоюға бөгет болды. Елде екі күшті топ ұзақ жылдар бойы қарама-қарсы тұрды: бірі – қытайға жақын, консервативті және императорлық үкіметке байланысты, екіншісі – жапонияны қолдайтын, «Мейдзи революциясының» жетістіктерін үлгі етпекші болғандар. Соңғылары бүлік көтерді, оны басу міндеті Қытай империясы жіберген әскери экспедицияға жүктелді. Жапония жауабында өз әскерін түбіртекке жіберіп, корей билеушісін тұтқынға алып, жапондық үкіметті орнатты. Мұцу бұл деликатты мәселені Кореядағы толық өкілетті министр Отори Кейсукеге тапсырды, бірақ ол корейлер қызметіндегі британдық теңіз офицерін қызметтен шеттетуге бұйырды. Бұл әрекет қауіпті жағдайға алып келді, себебі 1894 жылдың 14 шілдесінде Ұлыбритания Корея мәселесі және өз офицерінің тағдыры туралы нақты түсініктеме алмайынша шартқа қол қоймауға мәлімдеді. Мұцу қиын жағдайға түсіп, уақытын босқа жібермей, келесі күндері апатты болдырмау үшін күшін жинады.
After complicated negotiations, an agreement on all points was finally reached on 13 July 1894. Growing tensions in the neighbouring kingdom of Korea, however, threatened to undermine the signing of the new treaty. Two factions had long been opposed in the country, one pro Chinese, more conservative and linked to the imperial government, and one pro Japanese, who wanted to emulate the successes of the 'Meiji Revolution'. The latter started an insurrection, the suppression of which was entrusted to an expeditionary force sent by the Chinese Empire. Japan reacted by sending its own troops to the peninsula, which captured the Korean ruler and imposed a pro Japanese government. Mutsu entrusted the delicate matter to Otori Keisuke, Minister Plenipotentiary in Korea, but he dismissed a British naval instructor in the service of the Koreans from his position. This action led to a dangerous stalemate, as on 14 July 1894 Britain refused to sign the treaty unless it was first given clarification on the Korean question and the treatment of its officer. Mutsu, cornered, wasted no time and in the following days intensified his efforts to avoid disaster.
Шартқа қол қою
Алайда 1894 жылдың 16 шілдесінде британдық билік, барлық болжамдарға қарамастан, Англия-Жапония достық, сауда және теңіз қатынасы шартына қол қойды. Жапония алғаш рет теңдес үлкен держава ретінде мойындалды.
On 16 July 1894, however, contrary to all expectations, the Anglo Japanese Treaty of Friendship, Commerce and Navigation was signed by the British authorities. For the first time, Japan was recognised as a Great Power peer.