Демон және Кэнфилд: Бір карталық ойынның тарихы

Кіріспе

Британдық ойын, Demon, АҚШ-та Canfield деп аталады.

Карта ойыны

Canfield (АҚШ) немесе Demon (Ұлыбритания) – жеңіске жету ықтималдығы өте төмен шыдамдылық немесе жекеойнау карта ойыны. Бұл алғаш Demon Patience деп аталған ағылшын ойыны және "бір колодаға арналған ең жақсы ойын" деп сипатталған. Ол 20-шы ғасырдың басында АҚШ-та казино иесі Ричард А. Канфилд оны құмарлыққа айналдырған туралы әңгіме арқасында танымал болды, бірақ оның казиносында нақты ойналған ойын Demon емес, Klondike болған болуы мүмкін. Ол Klondike-ке өте ұқсас және осы сияқты ойындардың ең танымал түрлерінің бірі.

Тарих

Ойын алғаш рет 1891 жылы Англияда Мэри Уитмор Джонс Demon Patience деп жазды. Ол оны "бір топқа арналған ең жақсы ойын" деп сипаттап, оның "ешқандай мақтауға лайық емес атының" ашуландыру қабілетімен байланысты екенін айтады. "Шын мәнінде, ойынды әжуалаушы рух басқарады, және ойыншыдан сәттілікті көбінесе соңғы сәтте тартып алады, оның қолынан келгендей сезілгенде". Дегенмен, ойыншы шыдамдылық танытып, ойынды аяқтаса, "демонды жеңген – жеңіске жеткен" болады. Генриетта Станардтың 1895 жылғы "Ұлы жас жігіт" романында миссис Блэденбрук пасторды "Маған сіздің тамаша жаңа ойыныңызды көрсетіңіз" деп шақырады. Ол ойынды аяқтауға тырысып, "Ах, ол пайдасыз" дейді. Миссис Блэденбрук сұрайды: "Сіздер аяқтауға жақынсыздар ма?" Пастор: "Бірақ мен әлі бітірген жоқпын, – деп жауап береді, – сонда жын кіріп келеді. Оны "Жын шыдамдылығы" деп бекер атамайды. Мен оны жасауға он реттен астам тырыстым, және әр жолы менің қолымнан келгендей сезілгенде сәтсіздікке ұшырадым. Сеніңіз, бұл шыдамдылықтың бір түрі, ол барлық басқаларын көлеңкеге түсіреді; ол ешқашан шаршатпайды; ол әрқашан қызықты, әрқашан жаңа, әрқашан қызықтырады". Фрай журналының 1910 жылғы басылымында ойынның "Жын шыдамдылығы" деп аталуы расталады, "өйткені ойыншы көбінесе бір картаның қолайсыз орналасуынан жеңіледі, ол маңызды сәтте көзге көрінбеу үшін бұрылып, кейде өте жынды болады". Осы уақытта Демон Америкаға жетті, онда 1907 жылғы "Хойл ойындарынан" алынған ең алғашқы сипаттама оны Клондайк деп шатастырады, бірақ ол мүлдем басқа ойынның аты. "Хойл ойындарының" авторы ойынды ойнаудың бірнеше жолы бар екенін мойындайды, бірақ ол тек "мүмкін, бастапқы түрі" деп болжайтын нәрсені ғана сипаттайды. Дегенмен, бұл Demon ойынының құмарлық нұсқасы, онда "банкир 52 картадан тұратын топты 52 долларға сатады және ойыншының 'жоғарғы қатарға' салған әрбір картасы үшін 5 доллар төлеуге келіседі". Демонның АҚШ-та Канфилд деп қалай аталғаны белгісіз, бірақ ол көбінесе белгілі құмар ойыншы Ричард А. Канфилдпен байланысты, ол 1894 жылы Нью-Йорктің Саратога Спрингс қаласындағы клуб үйін иеленді. 1900 жылдан кейін ол құмар ойыншыларды карталар тобын "сатып алуға" шақырды. Кейбір деректер бойынша, құны 50 доллар болған, ал басқалары 52 доллар деседі. Ойыншы содан кейін солитер ойнайды және негізге салған әрбір карта үшін 5 доллар алады; егер ойыншы барлық 52 картаны негізге салса, ол 2600 доллар жеңіп алады. Орташа есеппен ойыншылар әр ойында 5-6 картадан ұтылып қалады. Канфилд оны жаңалық ретінде ұсынды, бірақ ол ешқашан кеңінен таралмады. Негізгі себептері – ойынның ұзақтығы орташа казино ойынынан ұзаққа созылуы және Канфилд әр ойыншы үшін крукьерді жалдауы керек болды. 1907 жылы Канфилд казиноны "үлкен шығынмен" Саратога Спрингс қаласына сатты. Деректер Канфилд нақты қай ойынды қолданғаны туралы әртүрлі пікірде. Ол өзі ойынды "Клондайк" деп атады, бірақ Клондайк үшін ең ерте белгілі ережелердің кейбіреулері Канфилд атымен белгіленген. efn|Klondike алғаш рет 1905 жылы ағылшын тіліндегі дереккөзде "Gambler's Delight" деген атпен пайда болды, бірақ кейін 1908 жылы американдық дереккөздерде "Canfield" деп екі рет кездеседі. Ал Ұлыбритания Американың алғашқы дереккөздерін ұстанды және қазір Америкада Клондайк деп танылатын ойынға Канфилд деген ат берді. Соңғы уақытта казинода ойналған ойынның шын мәнінде Клондайк болғаны және бүгінгі АҚШ-та Канфилд деп танылатын ойын емес екені айтылды.

The game is first recorded in 1891 in England by Mary Whitmore Jones as Demon Patience. She describes it as "by far the best game for one pack that has yet been invented," and goes on to say that its "very uncomplimentary name" seems to derive from its ability to frustrate. "Truly a mocking spirit appears to preside over the game, and snatches success from the player often at the last moment, when it seems just within his grasp." Nevertheless when the player does succeed in getting the patience out, "it is a triumph to have conquered the demon." In Henrietta Stannard's 1895 novel, A Magnificent Young Man, Mrs. Bladenbrook invites the curate to "show me this wonderful new game of yours". He fails to get it out declaring, "Ah, it is no use." Mrs. Bladenbrook asks, "But you are nearly done?" "But I am not quite done," replies the curate, "that is where the demon comes in. It is well called 'Demon Patience'. I have often tried a dozen times to do it, and failed each time when it has seemed just within my grasp. Believe me it is the one form of Patience which puts all the others into the shade; it is the one form of which one never tires; it is always interesting, always fresh, always tantalizing." A 1910 publication of Fry's Magazine edited by C. B. Fry confirms that the game is called Demon patience "because the player is so often beaten by the awkward position of a single card which avoids any appearance at the critical period in a perverse manner which at times is quite demoniacal." Meanwhile, Demon had travelled to America, where the earliest description of it, published in the 1907 Hoyle's Games, confusingly calls it Klondike, actually the name of a quite different game. The author of Hoyle's Games acknowledges that there are several ways of playing the game but only describes what he speculates is "probably the original form". However, it is merely a gambling version of Demon in which "the banker sells a pack of 52 cards for $52, and agrees to pay $5 for every card the player gets down in the 'top line'". How Demon came to be called Canfield in the US is unclear, but it is frequently linked to noted gambler Richard A. Canfield, who, in 1894, took over the Clubhouse in Saratoga Springs, New York. Some time after 1900, he encouraged gamblers to "buy" a deck of cards. Some sources say the cost was $50, Others say it was $52. The gambler would then play a game of solitaire and earn $5 for every card they managed to place into the foundations; if a player was fortunate enough to place all 52 cards into the foundations, the player would win $2,600. On average players made a loss of about five to six cards per game. Canfield offered it as a novelty but it never really took off. The main reasons were the fact that a single game duration took longer than an average casino game and for every gambler playing a game Canfield needed to hire a croupier. In 1907, Canfield sold the casino to the City of Saratoga Springs "at quite a loss". Sources differ over precisely which game Canfield actually used. He himself called the game "Klondike", but some of the earliest known rules for Klondike go under the name of Canfield. efn|Klondike first appears in an English source under the name "Gambler's Delight" in 1905, but then twice in American sources in 1908 as "Canfield". while Britain followed early American sources in giving the name Canfield to the game now known in America as Klondike. More recently, it has been argued that the game originally played at the casino was in fact Klondike, and not the one known in the US today as Canfield.