Кіріспе
Жәбірленуші феминизм – Кейбір консервативті постфеминист жазушылары, мысалы Кэти Ройфе және Наоми Вольф, әйелдердің әлсіз екенін немесе өздерінің тағдырын өзілері шеше алмайтындығын күшейтетін феминистік белсенділіктің кейбір түрлерін сынау үшін қолданатын термин.
Victim feminism is a term that has been used by some conservative postfeminist writers such as Katie Roiphe and Naomi Wolf to critique forms of feminist activism which they see as reinforcing the idea that women are weak or lacking in agency.
Ройфе, Вольф және "қуат феминизм"
Өзін-өзі феминист деп сипаттаған Наоми Вольф 1993 жылы жарық көрген "Отпен от" кітабында "құрбандық феминизмі" терминін қолданады. Вольф құрбандық феминизмін "билік феминизмімен" салыстырады. Оның пікірінше, құрбандық феминистер әйелдерді "қоршаудағы, нәзік, сезімтал періштелер" ретінде бейнелейді, осылайша әйелдердің нақты билігіне жауапкершілік алуына кедергі келтіреді. Құрбандық феминизмінің әртүрлі ерекшеліктерінің арасында Вольф оның зорлық-зомбылық пен бәсекелестікті еркектерге немесе олардың патриархатына жатқызатынын, бірақ әйелдердегі осы қасиеттерді елемейтінін жазады. Діни ғалым Колин Грант Вольфтың билікке қарсы құрбандық дихотомиясын феминистердің әйелдерге тиесілі қиындықтарға қалай қарайтынындағы айырмашылықтарға негізделген деп сипаттайды: құрбандық феминизмі оларға ғана тоқталса, билік феминизмі оларды анықтауға, сынға алуға және жеңуге тырысады. Грант сондай-ақ Вольфтың өзі екі жақты да қабылдағанын айтады: оның "Сұлулық мифы" кітабы құрбандық феминизмінің ұстанымын қолдайтын сияқты, бірақ "Отпен от" кітабында Вольф билік феминизміне көшеді. "Құрбандық" пен "билік" арасындағы бұл дихотомияны басқа феминист ғалымдар, мысалы Элизабет М. Шнайдер, тым жалпы анықталғаны үшін сынға алды, нәтижесінде Вольфтың аргументі жоғалып кетті. Бұған қоса, ол әртүрлі және түбегейлі түрлі феминистік бағыттарды біріктіреді, ал бұл шатасу антифеминистерге олардың риторикасында көмектеседі. Вольфтың "Отпен от" және Кэти Ройфтың "Таңнан кейін" кітаптары бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен талқыланды. Олар қазіргі заманғы мәдениетте әйелдердің құрбандыққа ұшырауы туралы феминистік көзқарастың басымдығына қарсы наразылықтың бір бөлігі болды. Вольф және оның талдауына сүйенгендер құрбандық феминизмін жағымсыз үрдіс деп қарады. Шнайдер феминизмнің "құрбандыққа ұшырау мен әрекет ету" дихотомиясын құқықтық тұрғысынан сынға алып, әйелдерді құрбан немесе әрекет етуші ретінде қарастыру толық емес және өзгермейтін көзқарас екенін айтады. Ол, біріншіден, екі ұғым да тым тар және толық емес екенін, екіншіден, олар спектрдің қарама-қарсы ұштары емес, тәуелсіз, бірақ әйелдер тәжірибесімен байланысты екі өлшем екенін атап көрсетеді.
"Агентті растайтын" феминизм
Гендерлік зерттеулер ғалымы Ребекка Стрингер Вулф пен Ройфеден басқа феминист авторлар әйелдерді құрбандық рөлінде көрсетуді сынап, әйелдердің өздігінен әрекет ету қабілетін нығайтатын феминизмнің бір түрін жастағандарын жазады. Олардың ішінде Камил Паглиа, Кристина Хофф Сомерс, Наташа Уолтер және Рене Денфелд бар. Бұл авторлардың әрқайсысы 1990-шы жылдары феминизм туралы көп оқылатын кітаптар жазды, олар Бетти Фридан мен Гермен Грирдің бұрынғы еңбектері сияқты, іс-қимылға шақыру ретінде ұсынылды. Стрингердің сөзінше, "құрбандық феминизміне" қарсы 1990-шы жылдардағы наразылықтың күшеюі неолиберализмнің сол кезде дамуымен байланысты. Сонымен қатар, "Құрбандықтарды білу" кітабында Стрингер "құрбандық феминизмін" сынау әйелдердің өздігінен әрекет ету қабілетін нығайтпайды, керісінше, әйелдердің осы қабілетін күмәнде қылып, олардың жеке жауапкершілігі жоқ екенін мәлімдейді, бұл Стрингердің пікірінше, құрбанды кінәлаумен тең.