Леди Джулиана: Қылмыскер әйелдерді Австралияға тасыған кеме

Кіріспе

Lady Juliana (сондай-ақ Lady Julian деп те аталады) кемесі 1777 жылы Уитбиде суға түсірілді. 1789 жылы ол Англиядан Австралияға сотталғандарды тасымалдады.

Мансап

Британ үкіметі «Леди Джулиананы» әйел қылмыскерлерді тасымалдау үшін жалдады. Кемедегі үкімет өкілі – Джеймс Кукпен соңғы сапарына шыққан лейтенант Томас Эдгар еді. Кемедегі дәрігер Ричард Аллей, сол кездегі стандарттар бойынша білікті болған, бірақ тәртіпті сақтауға көп көңіл бөлмеген. Алты ай кешіккеннен кейін «Леди Джулиана» 1789 жылғы 29 шілдеде Плимуттен шығып, 1790 жылғы 6 маусымда Порт-Джексонға жетті. Ол Порт-Джексонға жету үшін 309 күн жұмсады, бұл қылмыскерлерді тасымалдаған кемелердің ең баяу сапарларының бірі болды. Мұның бір себебі – ол Тенерифе және Сент-Ягоға тоқтаған, сондай-ақ Рио-де-Жанейрода қырық бес күн, Жақсы Үміт мүйісінде он тоғыз күн өткізген. Ол 226 әйел қылмыскерді алып жүрді, олардың бесеуі сапар барысында қайтыс болды. Кеме бастығы Джон Николь кемедегі оқиғалар мен қылмыскерлер туралы қызықты естеліктер қалдырды. Олардың көпшілігі лондондық әйелдер еді, бірақ араларында ұрылар, ұрланған заттарды сатып алушылар, дүкен ұрылары сияқты қатал қылмыскерлер де болды. «Леди Джулиана» жүзетін бордель ретінде танымал болды. Николь: «Теңізге шыққаннан кейін, кемедегі әрбір ер адам қылмыскерлердің арасынан әйел алып жүрді, олар да қарсы болған жоқ» деп еске алды. Порттарда басқа кемелердің теңізшілері еркін көңіл көтеретін, ал офицерлер бұл әдепсіздікті тоқтатуға тырыспады. Сапар барысында қылмыскерлерге ешқандай өнімді жұмыс тапсырылмады, олар шулы және тәртіпсіз болып, ішімдікке құмар және бір-бірімен ұрысуға бейім екені хабарланды. Сапардағы өлім-жітімнің төмен болуы Эдгар мен Аллейдің қамқорлығының нәтижесі болды. Рацион дұрыс берілді, кеме таза ұсталып, дезинфекцияланды, әйелдерге палубаға еркін кіруге рұқсат берілді және порттарда жаңа тағамдар алынды. Бұл күтім атақты Екінші флоттағыларға қарағанда мүлдем өзгеше болды. «Леди Джулиана» Порт-Джексонға келгенде, ол екі жарым жыл бұрын Бірінші флот келгеннен бері Портқа келген алғашқы кеме болды. Колония аштыққа ұшыраған және Норфолк аралында кеме құлаған кезде, судья-адвокат Дэвид Коллинз 222 әйел сияқты қажетсіз және пайдасыз жүк орнына азық-түлік жүгінің жеткізілуіне қынжылды. Лейтенант Ральф Кларк «бұдан да көп "бұзақылардың" келгеніне» қайғырып, ашық айтты. Кеме 1787 жылғы мамырда Бірінші флот кеткеннен бері Еуропадағы оқиғалар туралы алғашқы жаңалықтарды алып келген хаттарды алып жүрді. Екі аптадан кейін «Юстиниан» астық тасымалдау кемесі келді, бір аптадан кейін Екінші флоттың үш кемесі аштықтан қиналып, зорлық-зомбылыққа ұшыраған қылмыскерлерді алып келді. «Леди Джулиана» Бірінші флоттан кейін келген алғашқы кеме болғандықтан, кейбіреулер оны Екінші флоттың бір бөлігі деп санайды, бірақ басқалары олай ойламайды. Көліктік тізілімді Ұлыбританияның Ұлттық мұрағатында қарауға болады. 1790 жылғы 25 шілдеде «Леди Джулиана» шығыс үнді компаниясы үшін шай жүгін алу үшін Қытайға бағыт алды. Ол 1791 жылғы 26 қазанда Англияға оралды.

The British government chartered Lady Juliana to transport female convicts. The government agent on board the ship was Lieutenant Thomas Edgar, who had sailed with James Cook on his last voyage. The surgeon was Richard Alley, who was apparently competent by the standards of the day, but made little attempt to maintain discipline. After a delay of six months Lady Juliana left Plymouth on 29 July 1789, and arrived at Port Jackson on 6 June 1790. She took 309 days to reach Port Jackson, one of the slowest journeys made by a convict ship. One reason was that she called at Tenerife and St Jago, and spent forty five days at Rio de Janeiro, and nineteen days at the Cape of Good Hope. She carried 226 female convicts, five of whom died during the journey. Her steward, John Nicol, wrote a fascinating account of the voyage and the convicts. Most of these were London prostitutes, but there were some hardened criminals – thieves, receivers of stolen goods, shoplifters – among them. Lady Juliana gained the reputation for being a floating brothel. Nicol recalled that "when we were fairly out to sea, every man on board took a wife from among the convicts, they nothing loath." At the ports of call seamen from other ships were freely entertained, and the officers made no attempt to suppress this licentious activity. No provision had been made to set the convicts to any productive work during the voyage, and they were reported to be noisy and unruly, with a fondness for liquor and for fighting amongst themselves. The low death rate during the voyage was due to Edgar and Alley's care. Rations were properly issued, the vessel kept clean and fumigated, the women were given free access to the deck, and supplies of fresh food were obtained at the ports of call. This treatment was in sharp contrast to that meted out on the infamous Second Fleet. When Lady Juliana arrived at Port Jackson she was the first vessel to arrive at Port Jackson since the First Fleet's arrival almost two and a half years before. With the colony in the grip of starvation, and with having been wrecked at Norfolk Island, Judge Advocate David Collins was mortified at the arrival of "a cargo so unnecessary and so unprofitable as 222 females, instead of a cargo of provisions". Lieutenant Ralph Clark was more blunt, lamenting the arrival of still more "damned whores". The ship carried letters bringing the first news of events in Europe to the settlement since the First Fleet had sailed in May 1787. Two weeks later the storeship Justinian arrived, followed a week later by the three ships of the Second Fleet with their shameful cargo of starved and maltreated convicts. Because Lady Juliana was the first ship to arrive after the First Fleet, some consider her part of the Second Fleet, but some do not. A transportation register can be seen at the UK National Archives. After repairs to her strained timbers, Lady Juliana sailed for China on 25 July 1790 to take on a cargo of tea for the East India Company. She arrived in England on 26 October 1791.

Тағдыр

Леди Джулиана 1829 жылы Ллойдтың тіркелімінде Балтықпен сауда жасаған соңғы кеме ретінде тіркелді. Ол 1832 жылы Кеме қатынасы тіркелімінде Smith капитаны, J. Henly иесі және Белфаст – Квебек сауда маршрутымен тіркелген соңғы кеме болды.

"Леди Джулиана" кемесідегі белгілі сотталғандар

Мэри Уэйд Мэри 13 жасында тасымалданды, ал 84 жасында қайтыс болған кезде шамамен 150 тірі ұрпағы болды. Элизабет Стил Элизабет тарихтағы алғашқы саңырау австралиялық ретінде жазылған. Оның қабір тасы 1991 жылы табылған. Мэри Пардо Мэри 1790 жылғы наурыз айында Австралияға жол жүрген кезде Энн дүниеге келді (әкесі – Эдвард Скотт, «Леди Джулиана» кемесінің матросы). Бұл бала «Леди Джулиана» Порт-Джексонға келген кезде кемедегі ең жас адам болды. Элизабет Перри – бостандыққа шығарылған алғашқы әйел сотталған. Ол бірінші флоттан сотталған және фермер Джеймс Рузге үйленді. Олар бірлесіп алғашқы сәтті дақылды өсірді. Сара Дорсет Австралияға сапар барысында Эдвард Пауэлл есімді ұл тапты. Әкесі, сондай-ақ Эдвард Пауэлл, экипаж мүшесі болды. Сиднейге келгеннен кейін Сара Норфолк аралына жіберілді, онда Роберт Уотсоннан екі бала туды. 1801 жылы Уотсонға Уотсон шығанағы деп аталған аймақтағы Оңтүстік Басында жерді жалға алуға рұқсат берілді.