Жаңа Англия мен Вабанаки Конфедерациясы арасындағы соғыс (1722–1725)
Dummer's War
Даммер соғысы (1722-1725): Жаңа Англия мен Вабанаки конфедерациясы арасындағы қақтығыс, себептері, театрлары және нәтижелері туралы мақала. Тарих, соғыс, Вабанаки.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Англия колониялары мен Вабанаки конфедерациясы арасындағы қақтығыс (1722–1725)
Conflict between the New England Colonies and the Wabanaki Confederacy (1722–25)
Даммер соғысы (1722–1725) (сонымен қатар Ота Рале соғысы, Лаввелл соғысы, Грейлок соғысы, Үш жылдық соғыс, Вабанаки – Жаңа Англия соғысы немесе Төртінші аңгло-абенаки соғысы) – Жаңа Англия колониялары мен Вабанаки конфедерациясы (әсіресе микмак, малисет, пенобскот және абенаки тайпалары), Жаңа Франциямен одақтас болған тайпалар арасындағы бірқатар шайқастар. Соғыстың шығыс майданы негізінен Мэн штатындағы Жаңа Англия мен Акадия арасындағы шекарада, сондай-ақ Новая Шотландияда орналасқан; батыс майданы Массачусетс пен Вермонттың солтүстігінде, Канада (Жаңа Франция) мен Жаңа Англия арасындағы шекарада болды. Осы кезеңде Мэн және Вермонт штаттары Массачусетс штатының құрамына кірді. Мэн шекарасындағы қақтығыстың түпкі себебі Акадия мен Жаңа Англия арасындағы шекараға байланысты болды, Жаңа Франция оны Мэннің оңтүстігіндегі Кеннебек өзені деп белгіледі. Жаңа Шотландияның материктік бөлігі 1710 жылы Порт-Роялды қоршаудан және 1713 жылғы Утрехт келісімінен кейін британдықтардың бақылауына өтті (Кейп-Бретон аралын қоспағанда), бірақ қазіргі Нью-Брансуик пен Мэн Жаңа Англия мен Жаңа Франция арасында даулы болып қала берді. Жаңа Франция аймақтағы төрт ірі тайпаның арасында католик миссияларын құрды: Кеннебек өзенінде (Норриджвок), Пенобскот өзенінде (Пенобскот үнділік арал резервациясы), Сент-Джон өзенінде (Медуктик үнді ауылы / Форт Медуктик) және Шубенакадиде (Новая Шотландия) (Сент-Анн миссиясы). Сол сияқты, Жаңа Франция ата Ле Лутр соғысы кезінде Жаңа Брансуиктің шекарасында үш бекініс салған, оларды Новая Шотландиядан британдықтардың шабуылынан қорғау үшін салған. Утрехт келісімшарты Анна патшайымының соғысын аяқтады, бірақ ол Еуропада қол қойылды және Вабанаки конфедерациясының ешбір өкілі оған қатыстырылмады. Абенаки тайпасы 1713 жылғы Портсмут келісімшартына қол қойды, бірақ олардың ешқайсысы британдықтардың Жаңа Шотландияға иелік етуі туралы кеңес алған жоқ, ал микмак тайпасы Жаңа Англия балықшылары мен елді мекендеріне шабуылдар жасауды бастады. Соғыс Мэн жағалауындағы және Новая Шотландияның Кансо қаласындағы Жаңа Англия елді мекендерінің кеңеюі нәтижесінде екі майданда басталды. Жаңа Англиялықтарға негізінен Массачусетс штатының лейтенант-губернаторы Уильям Даммер, Новая Шотландия лейтенант-губернаторы Джон Дусетт және капитан Джон Лаввелл басшылық етті. Вабанаки конфедерациясы мен басқа тайпаларға негізінен ата Себастьен Рале, бас Грей Лок және бас Паугус басшылық етті. Соғыс кезінде ата Рале Норриджвок қаласында Жаңа Англия милициясының күштерінен қаза тапты. Тайпа өкілдері Кеннебек және Пенобскот өзендерінен Сент-Франциск және Бекенкурға (Квебек) шегінді, ал Жаңа Англия Мэн аумағының көп бөлігін басып алды.
Dummer's War (1722–1725) (also known as Father Rale's War, Lovewell's War, Greylock's War, the Three Years War, the Wabanaki New England War, or the Fourth Anglo Abenaki War) was a series of battles between the New England Colonies and the Wabanaki Confederacy (specifically the Mi'kmaq, Maliseet, Penobscot, and Abenaki), who were allied with New France. The eastern theater of the war was located primarily along the border between New England and Acadia in Maine, as well as in Nova Scotia; the western theater was located in northern Massachusetts and Vermont at the border between Canada (New France) and New England. During this time, Maine and Vermont were part of Massachusetts. The root cause of the conflict on the Maine frontier concerned the border between Acadia and New England, which New France defined as the Kennebec River in southern Maine. Mainland Nova Scotia came under British control after the Siege of Port Royal in 1710 and the Treaty of Utrecht in 1713 (not including Cape Breton Island), but present day New Brunswick and Maine remained contested between New England and New France. New France established Catholic missions among the four largest Native villages in the region: one on the Kennebec River (Norridgewock), one farther north on the Penobscot River (Penobscot Indian Island Reservation), one on the Saint John River (Meductic Indian Village / Fort Meductic), and one at Shubenacadie, Nova Scotia (Saint Anne's Mission). Similarly, New France established three forts along the border of New Brunswick during Father Le Loutre's War to protect it from a British attack from Nova Scotia. The Treaty of Utrecht ended Queen Anne's War, but it had been signed in Europe and had not involved any member of the Wabanaki Confederacy. The Abenaki signed the 1713 Treaty of Portsmouth, but none had been consulted about British ownership of Nova Scotia, and the Miꞌkmaq began to make raids against New England fishermen and settlements. The war began on two fronts as a result of the expansion of New England settlements along the coast of Maine and at Canso, Nova Scotia. The New Englanders were led primarily by Massachusetts Lieutenant Governor William Dummer, Nova Scotia Lieutenant Governor John Doucett, and Captain John Lovewell. The Wabanaki Confederacy and other Native tribes were led primarily by Father Sébastien Rale, Chief Gray Lock, and Chief Paugus. During the war, Father Rale was killed by a force of New England militia at Norridgewock. The Native population retreated from the Kennebec and Penobscot rivers to St. Francis and Becancour, Quebec, and New England took over much of the Maine territory.
Өмірбаян
Даммер соғысы сонымен қатар төртінші ағылшын-абенаки соғысы ретінде де белгілі. Алдыңғы үш үнді соғысы 1675 жылғы Филипп патшаның соғысы немесе Бірінші үнді соғысы, Уильям патшаның соғысы немесе Екінші үнді соғысы және 1703–11 жылдардағы Анн патшайымының соғысы немесе Үшінші үнді соғысы болды. Анн патшайымының соғысы 1713 жылы Утрехт шартымен аяқталды. Оның нәтижесінде Солтүстік-Шығыс Американың отарлық шекаралары қайта құрылды, бірақ шартта сол аймаққа үндістердің талаптары ескерілмеді. Француз Акадиясы Ұлыбританияға өткізілді, ол Жаңа Шотландия провинциясын құрды, бірақ оның шекарасы даулы болды. Еуропалық державалар арасында дау тудырған аймақ Кеннебек өзені (Мэн штатының шығыс бөлігі) мен Чиньекто бұлтысы (Канаданың Нью-Брансуик провинциясының барлық бөлігі) арасындағы жерлерді қамтыды. Бұл жерді көптеген алгонкин тілдерінде сөйлейтін үнді тайпалары мекендеді, олар осы аумақтың көп бөлігіне егемендік құқығын талап етті және отарлаушылардан бұрын осы жерлердің бір бөлігін иеленді. Массачусетс губернаторы Джозеф Дадли Нью-Гэмпшир штатының Портсмут қаласында маңызды бейбітшілік конференциясын ұйымдастырды. Онда және Каско шығанағындағы келіссөздерде вабанакилер француздардың өздерінің аумағын Мэн мен Нью-Брансуиктің шығысында Ұлыбританияға бергені туралы британдықтардың мәлімдемесіне қарсылық білдірді, бірақ Кеннебек өзеніндегі шекараларды растауға және өз аумағында мемлекеттік сауда посттарын құруға келісті. Портсмут шарты 1713 жылдың 13 шілдесінде Вабанаки конфедерациясының сегіз өкілі тарапынан ратификацияланды, олар өз аумақтарындағы британдық егемендікті мойындады. Келесі жылы басқа абенаки тайпаларының басшылары да шартқа қол қойды, бірақ 1726 жылға дейін микмактар оған немесе басқа ешқандай шартқа қол қоймады.
Dummer's War is also known as the Fourth Anglo Abenaki War. The three previous Indian Wars were King Philip's War or the First Indian War in 1675, King William's War or the Second Indian War, and Queen Anne's War or the Third Indian War (1703–11). Queen Anne's War ended with the Treaty of Utrecht in 1713. The colonial borders of northeastern America were reshaped as a result, but the treaty did not account for Indian claims to the same area. French Acadia was ceded to Great Britain which established the province of Nova Scotia, although its borders were disputed. The area disputed by the European powers consisted of land between the Kennebec River (the eastern portion of Maine) and the Isthmus of Chignecto (all of the Canadian province of New Brunswick). This land was occupied by a number of Algonquian speaking Indian tribes loosely allied in the Wabanaki Confederacy, which also claimed sovereignty over most of this territory and had occupied portions of the land before the Colonists. Massachusetts Governor Joseph Dudley organized a major peace conference at Portsmouth, New Hampshire. In negotiations there and at Casco Bay, the Wabanaki objected to British assertions that the French had ceded their territory to Britain in eastern Maine and New Brunswick, but they agreed to confirm the boundaries at the Kennebec River and to establish government run trading posts in their territory. The Treaty of Portsmouth was ratified on July 13, 1713 by eight representatives of the Wabanaki Confederacy, however, which asserted British sovereignty over their territory. Over the next year, other Abenaki tribal leaders also signed the treaty, but no Miꞌkmaq ever signed it or any other treaty until 1726.
Елді мекендер мен бекіністерді басып алу
Бейбітшілік орнағаннан кейін Жаңа Англияның елді мекендері Кеннебек өзенінің шығысына қарай кеңейді, ал көптеген жаңа ағылшындар Жаңа Шотландия суларында балық аулай бастады. Олар Кансода тұрақты балық аулау бекінісін құрды, бұл жергілікті Микмактарды ренжітті, содан кейін олар бекініске шабуыл жасап, балықшыларға шабуылдауын бастады. Вабанакилердің қастандығына жауап ретінде Жаңа Шотландияның губернаторы Ричард Филиппс 1720 жылы Кансода бекініс салды. Массачусетс губернаторлары Джозеф Дадли мен Сэмюэл Шут Кеннебек өзенінің сағасының маңында бекіністер салды: Брансуиктегі Форт Джордж (1715), Арроусиктегі Форт Менаскоукс (1717), Томстандағы Сент-Джордж форты (1720) және Ричмондтағы Форт Ричмонд (1721). Француздар Мэйн штатының Мэдисон қаласындағы Кеннебек өзені бойындағы Нориджвок ауылындағы Абенаки ауылында шіркеу салды, Пенобскотта Пенобскот өзені бойындағы миссияны сақтап, Сент-Джон өзені бойындағы Медуктик ауылындағы Малисеттер үшін шіркеу салды. Вабанакилер егер дұрыс шекара белгіленсе, одан әрі қоныстандыруға рұқсат етілмесе, қолданыстағы елді мекендерге қосылуға дайын болды. Шут: «Біз тек өзіміздікіні қалаймыз, соны аламыз», - деп жауап берді. Шут Мэйн штатының орталығындағы Норриджвокте Кеннебек тайпасының арасында тұратын француз иезуит миссионері Себастьен Ральдің болуына наразылық білдірді және Ральдің кетіп кетуін талап етті. Вабанакилер 1721 жылдың шілдесінде бас тартты және бұрынғы келіссөздер кезінде кепіл ретінде берілген тұтқындарды босатуды талап етті, олардың шабуылдары үшін өтемақы ретінде терілерді жеткізу үшін. Массачусетс ресми жауап бермеді. Содан кейін Вабанакилер даулы аумақтарға егемендік талаптарын қайта бекітейтін, олар талап еткен аумақтарды көрсетейтін және олардың аумағына тиіспесе, зорлық-зомбылықпен қорқытатын жазбаша құжат жасау үшін бар күштерін жұмсады. Шут хатты «әдепсіз және қауіпті» деп санады және Арроусикке жасақ жіберді. Ол сондай-ақ Вабанаки талаптарының француздықтардың даулы аумақтарға деген талаптарын одан әрі күшейтуге бағытталған Ральдің ықпалына негізделген француздық қастандығының бөлігі екенін мәлімдеді. Губернатор Шут француздықтар Вабанаки талаптарын қолдағанына сенімді болды, сондықтан ол 1722 жылдың қаңтарында Ральді тұтқындау үшін Томас Уэстбруктың басшылығымен әскери экспедицияны жіберді. Шут Сауда кеңесіне және Жаңа Францияның генерал-губернаторы Филипп де Риго Водрейге жазған хаттарында даулы аумақтардағы ағылшынның егемендік талаптарын қайталады. Водрейль жауап ретінде Франция бұл аумақта егемендік құқығын талап еткенін, ал Вабанакилер иелігін сақтап қалғанын, сондай-ақ Шуттың еуропалықтардың меншік туралы түсініктері үндістерден өзгеше екенін дұрыс түсінбегенін айтты. Бұл капитан Джон Гайлздің басшылығымен жүргізілді. Олар ауылдың үйлерін өртеп, 60 тұтқынға алды, олардың көпшілігі кейін босатылды. 15 шілдеде Пенобскоттан келген Лаувержат Пенобскот және Медуник (Малисет) тайпаларынан 500-600 үндіні бастап, 12 күн бойы Форт-Сент-Джорджты қоршауға алды. Олар бір ағаштан жасалған диірменді, үлкен кемені және бірнеше үйді өртеп, көптеген малды қырып тастады. Жаңа Англиядан 5 адам қаза тауып, 7 тұтқынға алынды, ал Жаңа Англиялықтар 20 Малисет және Пенобскот жауынгерін өлтірді. Шабуылдан кейін Вестбрукқа форттың басшылығы тапсырылды. Осы шабуылдан кейін Брансуик қайтадан шабуылға ұшырап, өртенді, соғысшылар Норриджвокқа қайтып келгенге дейін. Вице-губернатор Джон Дусетт провинциялық астанаға шабуыл жасалмасын деп, мамыр айында 22 Микмакты тұтқынға алды. Үндістер 18 балық аулау кемесі мен тұтқынға алды. Олар сондай-ақ Фанди шығанағында жұмыс істейтін кемелерді және тұтқындарды ұстап алды. 25 шілдеде губернатор Шут Вабанакилерге соғыс жариялады. 1724 жылдың 30 сәуірінде Уинслоу мен сержант Харви Джордж фортынан 17 адаммен екі кит қайығында шығып, бірнеше шақырым бойы өзенмен төмен қарай Грин аралына қарай жүрді. Келесі күні екі кит қайығы бөлініп кетті, шамамен 200-300 Абенаки Харвидің қайығына шабуыл жасап, Харви мен оның барлық адамдарын өлтірді, бірақ үш үндіс жетекшісі Джордж фортына қашып кетті. Капитан Уинслоу өзеннің екі жағынан келген 30-40 каноэмен қоршалды. Бірнеше сағатқа созылған шайқастан кейін Уинслоу мен оның адамдары қаза тапты, тек үш дос үндіс фортқа қашып үлкерді. Таррантиндік үндістер 25-тен астам адамды жоғалтқандығы хабарланды. Олар сонымен қатар Микмактардың көмегімен каноэмен шабуыл жасады. Бірнеше апта ішінде олар 22 кемені басып алып, 22 жаңа ағылшынды өлтіріп, көптеген тұтқындарды алды. 13 тамызда 1723 жылы Грей Лок Массачусетс штатының Нортфилд қаласына шабуыл жасап, соғысқа қатысты, онда төрт жауынгер екі азаматты өлтірді. Келесі күні олар Массачусетс штатының Рутланд қаласындағы Джозеф Стивенс пен оның төрт ұлын шабуылдады. Стивенс қашып кетті, екі ұл қаза тауып, қалған екі ұлы тұтқынға алынды. 18 маусымда 1724 жылы Грей Лок Массачусетс штатының Хэтфилд қаласының жанындағы шалғында жұмыс істеп жатқан адамдар тобына шабуыл жасады. Содан кейін ол Дирфилд, Нортфилд және Уэстфилд қалаларында адамдарды өлтірді. Шабуылдарға жауап ретінде Даммер Нортфилд, Брукфилд, Дирфилд және Сандерленд қалаларына көбірек әскер жіберді. 1725 жылдың қыркүйегінде Форт Даммерден алты адамнан тұратын барлау тобы жіберілді. Грей Лок пен 14 басқалары оларды Коннектикут өзенінің батысында шабуылдап, екеуін өлтіріп, үшеуін жаралады және тұтқынға алды. Бір адам қашып кетті, ал екі үндіс қаза тапты. Соғыс кезінде Микмактардың Шубенакади ауылындағы (Сент-Энн миссиясы) католик миссиясында шіркеу салынды. 1723 жылы Микмактар Кансо ауылына шабуыл жасап, бес балықшыны өлтірді, сондықтан жаңа ағылшындар ауылды және балық аулау бекінісін қорғау үшін 12 зеңбірекпен жабдықталған бекініс салды. Соғыстың ең қиын сәті 1724 жылдың 4 шілдесінде болды, ол кезде 60 Микмак пен Малисеттер Аннаполис Роял қаласына шабуыл жасады. Олар сержант пен жеке сақшыны өлтіріп, басын алды, төрт сарбазды жаралады және ауылды қорқытты. Олар сондай-ақ үйлерді өртеп, тұтқындарды алды. Жаңа ағылшындар Микмак тұтқындарының бірін сержант өлтірілген жерде өлім жазасына кесті. Олар жауап ретінде үш акадиялық үйді өртеп жіберді. Шабуылдың нәтижесінде олар қаланы қорғау үшін үш бекініс салды. Олар акадиялық шіркеуді фортқа жақындатып, оны оңай бақылауға болатындай етіп орналастырды. 1725 жылы 60 Абенаки мен Микмак Кансоға тағы бір шабуыл жасап, екі үйді қиратты және алты адамды өлтірді.
Following the peace, New England settlements expanded east of the Kennebec River, and significant numbers of New Englanders began fishing in Nova Scotia waters. They established a permanent fishing settlement at Canso which upset the local Miꞌkmaq, who then began raiding the settlement and attacking the fishermen. In response to Wabanaki hostilities, Nova Scotia Governor Richard Philipps built a fort at Canso in 1720. Massachusetts governors Joseph Dudley and Samuel Shute built forts around the mouth of the Kennebec River: Fort George at Brunswick (1715), Fort Menaskoux at Arrowsic (1717), St. George's Fort at Thomaston (1720), and Fort Richmond (1721) at Richmond. The French built a church in the Abenaki village of Norridgewock in Madison, Maine on the Kennebec River, maintained a mission at Penobscot on the Penobscot River, and built a church in the Maliseet village of Meductic on the Saint John River. The Wabanakis were willing to accede to existing settlements if a proper boundary was delineated, beyond which settlement would not be allowed. Shute responded, "We desire only what is our own, and that we will have." Shute protested the presence of the French Jesuit priest Sébastien Rale, who lived among the Kennebec tribe at Norridgewock in central Maine, and he demanded that Rale be removed. The Wabanakis refused in July 1721 and demanded that hostages be released (who had been given in surety during earlier negotiations) in exchange for a delivery of furs made in restitution for their raiding. Massachusetts made no official response. The Wabanakis then went to extraordinary lengths to produce a written document reasserting their sovereign claims to disputed areas, delineating the areas that they claimed, and threatening violence if their territory was violated. Shute dismissed the letter as "insolent and menacing" and sent militia forces to Arrowsic. He also asserted that the Wabanaki claims were part of a French intrigue, based on Rale's influence, to further French claims to the disputed areas.]] Governor Shute was convinced that the French were behind Wabanaki claims, so he sent a military expedition under the command of Colonel Thomas Westbrook of Thomaston to capture Father Rale in January 1722. Shute reiterated English claims of sovereignty over the disputed areas in letters to the Lords of Trade and to Governor General Philippe de Rigaud Vaudreuil of New France. Vaudreuil pointed out in response that France claimed sovereignty over the area, while the Wabanakis maintained possession, and he suggested that Shute misunderstood the way in which European ideas of ownership differed from those of the Indians. which was under the command of Captain John Gyles. They burned the homes of the village and took 60 prisoners, most of whom were later released. On July 15, Father Lauverjat from Penobscot led 500 to 600 Indians from Penobscot and Medunic (Maliseet) and laid siege to Fort St. George for 12 days. They burned a sawmill, a large sloop, and sundry houses, and killed many of their cattle. Five New Englanders were killed and seven were taken prisoner, while the New Englanders killed 20 Maliseet and Penobscot warriors. After the raid, Westbrook was given command of the fort. Following this raid, Brunswick was raided again and burned before the warriors returned to Norridgewock. Lieutenant Governor John Doucett took 22 Miꞌkmaqs hostage in May to prevent the provincial capital from being attacked. The Indians captured 18 fishing vessels and prisoners in raids from Cape Sable Island to Canso. They also seized prisoners and vessels working in the Bay of Fundy. On July 25, Governor Shute formally declared war on the Wabanakis. On 30 April 1724, Winslow and Sergeant Harvey left George's Fort with 17 men in two whale boats, and they went downriver several miles to Green Island. The following day, the two whale boats became separated and approximately 200 to 300 Abenakis descended on Harvey's boat, killing Harvey and all of his men except three Indian guides who escaped to the Georges fort. Captain Winslow was then surrounded by 30 to 40 canoes which came off from both sides of the river and attacked him. After hours of fighting, Winslow and his men were killed except for three friendly Indians who escaped back to the fort. The Tarrantine Indians were reported to have lost more than 25 men. They also engaged in a canoe campaign, assisted by the Miꞌkmaqs from Cape Sable Island. In just a few weeks, they had captured 22 vessels, killing 22 New Englanders and taking more prisoner. On August 13, 1723, Gray Lock entered the war by raiding Northfield, Massachusetts, where four warriors killed two citizens. The next day, they attacked Joseph Stevens and his four sons in Rutland, Massachusetts. Stevens escaped, two of the boys were killed, and the other two sons were captured. On June 18, 1724, Grey Lock attacked a group of men working in a meadow near Hatfield, Massachusetts. He then moved on and killed men at Deerfield, Northfield, and Westfield over the summer. In response to the raids, Dummer ordered more soldiers for Northfield, Brookfield, Deerfield, and Sunderland, Massachusetts. In September 1725, a scouting party of six men was sent out from Fort Dummer. Grey Lock and 14 others ambushed them just west of the Connecticut River, killing two and wounding and capturing three others. One man escaped, while two Indians were killed. During the war, a church was erected at the Catholic mission in the Miꞌkmaq village of Shubenacadie (Saint Anne's Mission). In 1723, Miꞌkmaqs raided the village of Canso, killing five fishermen, so the New Englanders built a 12 gun blockhouse to guard the village and fishery. The worst moment of the war for Annapolis Royal came on July 4, 1724 when a group of 60 Miꞌkmaqs and Maliseets raided the capital. They killed and scalped a sergeant and a private, wounded four more soldiers, and terrorized the village. They also burned houses and took prisoners. The New Englanders responded by executing one of the Miꞌkmaq hostages on the same spot where the sergeant was killed. They also burned three Acadian houses in retaliation. As a result of the raid, they built three blockhouses to protect the town. They moved the Acadian church closer to the fort so that it could be more easily monitored. In 1725, 60 Abenakis and Miꞌkmaqs launched another attack on Canso, destroying two houses and killing six people.
Бейбітшілік келіссөздері
1724 жылы желтоқсанда Пенобскот тайпасының басшылары губернатор-лейтенант Даммермен бейбіт келіссөздер жүргізуге ниет білдірді. Француз билігі бұған қарсылық көрсетіп, қақтығысты қоздыруды жалғастырды, бірақ Массачусетс губернаторы Дэммер наурыздағы келіссөздерден кейін 1725 жылғы 31 шілдеде жауыздықтарды тоқтату туралы жариялады. Даммер және басшылар Лорон мен Венемуэ осы алдын ала келісімнің шарттарын бекітті, ол бастапқыда тек Пенобскот тайпасына қатысты. Оларға иезуит дін қызметкерлерін сақтап қалуға рұқсат берілді, бірақ екі тарап жер иелену құқықтары және британдықтардың вабанакилерге билігі мәселесінде келіспеушілікке түсті. Француз иезуиті Этьен Лаувержа жазбаша келісімді абенаки тіліне аударды; басшы Лорон оны дереу мойынбұрмады, британдықтардың өзіне билігін нақты жоққа шығарды. Келіспеушілігіне қарамастан, Лорон бейбітшілікке ұмтылып, басқа тайпа басшыларына вампум белбеулерін жіберді, бірақ оның елшілері Грей Локқа жете алмады, ол шабуылдарын жалғастырды. 1725 жылғы 15 желтоқсанда Мэн штатында және 1726 жылғы 15 маусымда Нова-Шотландияда көптеген тайпа басшыларының қатысуымен бейбіт келісімдерге қол қойылды. 1727 жылғы жазда Фалмут қаласында өткен ірі жиынға қатысқандардың барлығы, Грей Локтан басқа бейбітшілікті растады; басқа тайпа өкілдері оны таба алмағанын мәлімдеді. Грей Локтың әрекеттері 1727 жылы аяқталды, содан кейін ол тарихи деректерде жоғалып кетті.
Penobscot tribal chiefs expressed a willingness to enter peace talks with Lieutenant Governor Dummer in December 1724. They were opposed in this by French authorities, who continued to encourage the conflict, but Massachusetts Lieutenant Governor Dummer announced a cessation of hostilities on July 31, 1725 following negotiations in March. Dummer and Chiefs Loron and Wenemouet negotiated the terms of this preliminary agreement, which applied only to the Penobscots at first. They were allowed to retain Jesuit priests, but the two parties were in disagreement concerning land titles and British sovereignty over the Wabanakis. French Jesuit Etienne Lauverjat translated the written agreement into Abenaki; Chief Loron immediately repudiated it, specifically rejecting claims of British sovereignty over him. Despite his disagreement, Loron pursued peace, sending wampum belts to other tribal leaders, although his envoys were unsuccessful in reaching Gray Lock, who continued his raiding expeditions. Peace treaties were signed in Maine on December 15, 1725 and in Nova Scotia on June 15, 1726 involving a large number of tribal chiefs. The peace was reconfirmed by all except Gray Lock at a major gathering at Falmouth in the summer of 1727; other tribal envoys claimed that they were not able to locate him. Gray Lock's activity came to an end in 1727, after which he disappears from historical records.
Салдарлар
Соғыстың нәтижесінде Кеннебек және Пенобскот өзендеріндегі үнді халқының саны азайды, ал Батыс Мэн британдықтардың күшті бақылауына көшті. Дюмер келісімінің шарттары келесі 30 жыл бойында өткен әрбір маңызды келісімдер конференциясында қайта жаңартылды, бірақ 1740 жылдардағы Король Жорж соғысына дейін аймақта ірі қақтығыс болған жоқ. Нью-Брансуик және Нова-Шотландияда Дюмер келісімі британдықтармен микмактар мен малисеттердің қарым-қатынасындағы маңызды өзгерісті білдірді, олар британдықтардың қол астында екенін мойындаудан бас тартты. Соғыстың соңғы ірі шайқасы – Пекваукет шайқасы, немесе «Лоувелл шайқасы» болды, ол 19 ғасырда әндер мен әңгімелерде кеңінен танымал болды. Генри Уодсворт Лонгфеллоу «Ловелл көлінің шайқасы» деген шығарма жазды, ал Натаниел Хоторн «Роджер Малвиннің жерлеуі» атты туындысын жариялады, ал Генри Дэвид Торо «Конкорд және Мерримак өзендеріндегі бір апта» еңбегінде осы шайқасқа сіңізді. Мэн штатындағы Ловелл қаласы Джон Ловеллдің құрметіне аталған. Паугус шығанағы, Паугус Милл қаласы (қазіргі Албани, Нью-Гэмпширдің бір бөлігі) және Нью-Гэмпширдегі Паугус тауы Бас Паугустың есімімен аталады. Кеннебек ауылының Норриджвок орны 1993 жылы Ұлттық тарихи ескерткіштер ауданы деп жарияланды және қазір Мэдисон қаласындағы Олд Пойнтта орналасқан.
As a result of the war, the Indian population declined on the Kennebec and Penobscot Rivers, and western Maine came more strongly under British control. The terms of Dummer's Treaty were restated at every major new treaty conference for the next 30 years, but there was no major conflict in the area until King George's War in the 1740s. In New Brunswick and Nova Scotia, Dummer's Treaty marked a significant shift in British relations with the Miꞌkmaqs and Maliseets, who refused to declare themselves British subjects. The final major battle of the war was the Battle of Pequawket, or "Lovewell's Fight", which was celebrated in song and story in the 19th century. Henry Wadsworth Longfellow wrote "The Battle of Lovells Pond," and Nathaniel Hawthorne wrote "Roger Malvin's Burial" about the battle, while Henry David Thoreau mentioned it in his A Week on the Concord and Merrimack Rivers. The town of Lovell, Maine is named after John Lovewell. Paugus Bay, the town of Paugus Mill (now part of Albany, New Hampshire), and Mount Paugus in New Hampshire are named after Chief Paugus. The site of the Kennebec village of Norridgewock was declared a National Historic Landmark District in 1993, now located at Old Point in Madison, Maine.