Кіріспе

Бартоломео Суарди (шамамен 1456 – шамамен 1530) – итальяндық суретші және сәулетші, негізінен туған қаласы Миланда жұмыс істеген.

Өмірбаян

Ол Миланда Альберто Суардидің ұлы ретінде дүниеге келді, бірақ оның өмірбаяны әлі де толыққанды анықталмаған, және бұрын екі "Псевдо-Брамантино" салдарынан оны түсіну қиын болды. Ол Донато Брамантеден тәлім алды, соның нәтижесінде ұстазының атын кішіртті. Осы тәлім оған Урбино кваттроченто дәстүрінен келген бейкүнә реализм әсер етті, ал кейіннен Миланға келгеннен кейін Леонардоның стильдік ерекшеліктерін де сіңірді, бірақ басқа жағынан Орталық Италия стиліндегі біліміне адал болды. 1508 жылдың соңында Ватикан бөлмелерін безендіруге көмектескені туралы мәлімет бар, бірақ оның еңбектерінен ештеңе сақталған жоқ, ал 1509 жылға қарай ол Миланға оралды. Оның стилі өмірі бойында көп өзгерді, сонымен қатар өте жеке ерекшеліктері де байқалды. Оның басты ықпалында Пьеро делла Франческаның, Леонардо да Винчи және Эрколь де Робертидің тыныш, кейде жасанды классицизмі болды, бірақ оның туындыларында осы үшеудің соңғысымен ғана салыстыруға болатын, кейде алаңдататын бейкүнәлік экспрессия да көрінеді.

"Псевдо-брамантинолар"

Вазаридің Пьеро делла Франческа, Иль Гарофало, Жироламо да Карпи және Жакопо Сансовиноның өмірбаянында Браментино да Милано есімді суретші туралы айтылады. Вазаридегі Браментино, егер ол шын мәнінде болған болса, 1450 және 1455 жылдар аралығында Папа Николай V-ге қызмет еткен. Егер осылай болса, онда ол Бартоломео Суардидің жұмыстарынан бұрын жұмыс істеген. XVI ғасырдың басында Неапольде «жалған Браментино» деп белгілі болған суретші жұмыс істеген; қазіргі кезде ол көбінесе испандық Педро Фернандес, Пьеро Франсионе немесе басқа да түрлі есімдермен танылады.

Жетілген шығармалар

1508 жылы ол Римде жұмыс істеді. Донато Браманте Брамантиноға сәулет өнерін үйретті, ал шәкірті шеберге Миландағы Санта-Мария-Прессо-Сан-Сатиро шіркеуінің ішкі безендірілуіне көмектесті. Сурет салуда ол Ватикан үшін танымал тұлғалардың бірнеше портретын салды. Оның ең ерте белгілі туындылары – «Туған күн» (1490-шы жылдар, Брера) және «Азап шеккен Христос» (шамамен 1495, Museo Thyssen Bornemisza, Мадрид). Оның ең танымал жұмыстарының бірі – Лондонның Ұлттық галереясындағы «Патшалардың табынуы» (1495–98) суреті. Бұл сурет эмоциясыз, құрғақ классицизм мен тазалықтың симметриялық геометриялық логикасына қоса, ғимараттың қиялға толы тау фондық бөлігін ашатын ерекше кескінімен көзге түседі. «Пиета» фрескасы (шамамен 1505, қазір Амброзианада) фрагменттер күйінде сақталған. 1508 жылға дейін ол Джан Джакомо Тривульцио үшін «Айлар» гобелендерін жасады (қазір Кастелло Сфорческода сақталады). Библиотека Амброзианадағы «Михаил таққа отырған Мадонна және баласымен, Амброджио және Михаил қасиеттілерімен» (немесе Михаил таққа отырған алтары) суреті, мықты көрінетін Амброджио қасиеттісінің және алып өлген бақаның (шайтанның символы) алдында жатқан өлтірілген адамның (ариандық еретиктерді бейнелейтін) қысқартылған бейнесімен ерекшеленеді. Михаил қасиеттісі алдыңғы жолда, ал басқа қасиеттілер бейшара түрде бейнеленген, бұл сурет 1510 жылдан кейін салынған. Фридберг бұл суретте Леонардоға негізделген, суретті дерлік абстрактілі қатаң геометриямен шектелген әлемге сыйғызуға талпыныс көреді, онда «қалып пен сызғышпен салынған, қиял мен адамсыз сәулеттің биік силуэттері» маңызға ие. Фигуралар, тіпті эмоцияларды көрсетуге тырысқанда да, бос, алыс, геометриялық жаттығудың қуыршақтарына айналған «автоматтар» сияқты көрінеді, бұл Пьеро делла Франческаның ерте туындыларына ұқсас. Тағы бір шедевр – Брерадағы «Христостың айқышқа шегеленуі» (шамамен 1510–1520). 1525 жылы Брамантино герцог Франциск (II) Сфорцаның сарай архитекторы болып тағайындалды, ал Миланды қорғаудағы инженерлік көмегі оған көптеген сыйлықтар әкелді.